Trail du Mont – 27/01/2013

borstnrZondag 27 januari. De eerste wedstrijd van het jaar staat op het programma en ‘t is meteen eentje van formaat, namelijk de Trail du Mont in Mont Saint Aubert, vlakbij Doornik. Goed voor 30km trailplezier en maar liefst 1000 te overbruggen hoogtemeters. Hebben we er zin in? Ja, eigenlijk wel. Al zorgt de vele sneeuwval van de voorbije week wel voor enige twijfel, want hoe zal het parcours erbij liggen? Het verslagje van collega-loper en blogger Philippe over de editie van 2011 was al evenmin bijzonder bemoedigend en ik geef toe, toen loopmaatje Bert, die ook mijn chauffeur zou zijn, gisteren liet weten forfait te moeten geven wegens vieze beestjes in het lijf, kwam toch ook heel even het idee in me op om de Trail du Mont te laten voor wat ze was. Héél even maar. Want vanmorgen toen ik opstond had ik er terug superveel zin in. Dat de regen met bakken uit de hemel viel was een klein detail. Vond ik.

Mont Saint Aubert, de crime scene van vandaag, is een onooglijk klein dorpje op…. u raadt het al… een berg. Aan de wedstrijd mogen 250 lopers deelnemen, waarmee volgens mij het inwonersaantal van het gehucht in één klap vervijfvoudigt. Parkeren in het dorpje is onmogelijk, geen kans om 250 auto’s te plaatsen tussen de ene kerk en de zeven huizen die het dorp rijk is. Dus worden we netjes naar parkingplaatsen aan de voet van de berg geleid en krijgen we meteen een opwarming van formaat door te voet naar de start te mogen wandelen. Omhoog dus. Op zich niet erg, ware het niet dat de weg omhoog geplaveid was met ijs en sneeuw en de eerste valpartijen van de dag – gelukkig niet bij mij – konden worden geregistreerd. Toch weer twijfel dus. Als het er hier al zo bij ligt, hoe zal het dan in de bossen en in de velden zijn? Is dit niet lichtjes gekkenwerk? Om niet te zeggen, problemen zoeken?

mandela

Kristof, aka Mandela, in korte broek in de sneeuw….

Veel tijd om daarover na te denken krijg ik niet. Ik kom boven aan en krijg meteen een borstnummer in mijn handen gestopt (sorry, de speldjes zijn op), een tas met een fles wijn erin en lever m’n sporttas in bij de vestiaire. Al snel kom ik maatje Dirk tegen. “Ik ben slechtgezind”, luidt het. “Hoezo?” vraag ik dan. “Goh met die regen en die sneeuw en al, ik heb hier eigenlijk geen zin in”. Lap zeg, probeerde ik me de hele tijd op te trekken aan het feit dat maatjes Dirk en Kristof de boel wel zouden opvrolijken…. niet dus ;-) Op zo’n moment, als je in de gietende regen staat te wachten om 30 km te gaan lopen, vraag je je toch wel af waar je mee bezig bent. Gelukkig verschijnt even later Kristof, die er niet beter op gevonden had zijn korte broek als plunje bij uitstek voor vandaag te kiezen. Tja, je hebt zotten en je hebt zotten ;-) Een leuke babbel. Mijn gezicht klaart op, dat van Dirk ook en als het startschot gegeven wordt… is Dirk nog het eerste van iederee weg. Niet slecht, voor een slechtgezinde.

‘t Is met een bang hartje dat ik vertrek. 30 kilometer lopen is niets, dat kan ik wel. Die conditie hebben we ook. We hebben ook prima trailschoentjes die me de nodige grip zouden moeten bezorgen onderweg. Maar ijs en sneeuw? Daar heb ik precies niet zoveel ervaring mee. Het baantje op weg naar de start beloofde in ieder geval niet veel goeds. En nu had ik wel heel veel zin om dat allemaal uit te proberen, maar tegelijkertijd had ik géén zin om door één misstap een poot te verstuiken of te breken en zo een heel seizoen te hypothekeren. Voorzichtigheid werd dus mijn motto, en met het tempo een slak waardig sloot ik achteraan de rangen.

De eerste halve kilometer ging best wel goed. Asfaltbaantje naar beneden, niet eens zo glad. Stiekem hoopte ik dat het zo zou blijven, maar ik wist wel beter. En ja hoor. Na 600 meter was het gedaan met het gemakkelijke deel en kwam het echte werk. Een stuk door weiden en velden, totaal omgewoelde paden, nog eens bedekt met sneeuw en ijs erbovenop. Het was strategisch zoeken om je voet neer te zetten, en hopen uit de grond van je hart dat die voet, eens ie de grond had geraakt, ook effectief daar bleef staan. Bij elke stap was het je evenwicht zoeken. Mijn armen steevast links en rechts zwaaiend om rechtop te blijven nam ik gemakkelijk de breedte van drie personen in. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat niemand daar foto’s van genomen heeft. Maar ik bleef tenminste rechtop. Het was zwoegen en ploeteren en een stemmetje in mij zei: “dit is wel leuk, maar eigenlijk is het gekkenwerk“. Dit is accidents waiting to happen…

klimmen

Klimmen in de glibberige sneeuw

lint

Linten wijzen de weg

Maar goed, we zijn gescheept dus we moeten varen. Stevige klimmetjes worden afgewisseld met pittige dalingen. Om het op zijn Piet Huysentruits te zeggen: wat hebben we vandaag geleerd? Ten eerste dat ik best wel een flinke klimmer ben. Op de stukjes naar boven kon ik altijd blijven lopen en haalde ik vele lopers in. Ten tweede: dat ik in afdalingen de grootste broekschijter ben die op de aardbol rondloopt. Schuifelen en twijfelen. Zou ik? Zou ik niet? Terwijl de ervaren traillopers me met een snelheid à la Usain Bolt voorbijstuiven en de berg afvliegen. zonder vallen! ZONDER vallen. Nou moe. Ik liet me echter niet opjagen. Traag kom je er ook wel, dus schuifelde ik vrolijk de bergjes af. Eén enkele keer, toen de weg naar beneden één grote modderslierbaan was zonder bomen of palen in de buurt om je aan vast te houden, wist ik zo al dat ik op m’n achterste zou belanden. Dus heb ik dat maar preventief al gedaan om de schade te beperken. Het heeft wel wat, moet ik zeggen, zo op je achterste in de modder, al is de rest van een trail uitlopen met bevroren billen niet echt een aanrader…..

bevoorrading

prima bevoorrading!

Gelukkig konden we rekenen op sublieme bevoorradingsposten om op te warmen. Er waren er twee langsheen het parcours én een waterpost. De eerste post, die aan 7km, bereik ik na ruim 1u08min lopen. Terwijl ik geniet van de vriendelijke mensen en de warme en koude dranken, de koekjes, stukjes salami en kaas en zelfs chocolade (maar die heb ik laten liggen ;-) ) besluit ik niet de volledige 30km te lopen, maar mee te doen aan de afstand van de aflossingswedstrijd, nl. de 18km. Ik liep – als je het nog lopen kunt noemen – 6km per uur. Als ik 30km zou lopen betekende dat ruim 5u onderweg. Dat is wel wat veel van het goede als ik m’n weerstand niet helemaal naar de Filistijnen wil helpen. Nog een laatste slok en een laatste hap en de beslissing is bezegeld: aan het splitsingspunt neem ik de 18km! Leuk was ook dat er competitie was tussen de twee posten. Lopers konden na afloop van de wedstrijd stemmen over welke post de leukste was. Dit zorgde voor puur entertainment, met houtvuurtjes en muziek en zangers erbovenop. Wijs!

Helemaal opgewarmd zet ik m’n tocht verder. Door weiden en velden. Hellingen naar omhoog, hellingen terug naar omlaag. Sommige hellingen zijn zo steil dat je op handen en voeten naar boven klautert. Fijn, nu heb ik niet alleen bevroren billen, nu ook nog bevroren vingers. Af en toe een beekje waar je op elegante of minder elegante wijze over probeert te springen. Mijn blijdschap over het feit dat dit laatste vrij goed lukt is van vrij korte duur wanneer ik rond km elf door de sneeuw gewoon door het ijs zak tot aan mijn knieën. Ik voel het ijswater zo m’n schoenen binnendringen. Voeg dus maar tenen toe aan het lijstje van bevroren lichaamsdelen. Bovendien heeft een steentje zich in m’n schoen genesteld en verhuist het de hele tijd, waardoor ik een voet heb die aanvoelt als Gruyèrekaas. Mijn schoenen uitdoen lijkt me geen optie, ik denk dat m’n tenen er dan nooit meer in willen. Maar al bij al vind ik het onzettend leuk. Het heeft iets avontuurlijks. Een échte uitdaging. Dit kost moeite en doe je niet zomaar. De solidariteit tussen lopers is ook groot. Ik geniet met volle teugen en héél even, heel even krijg ik spijt toch niet voor de volle 30km te zijn gegaan. Ben ik dom geweest?

Nee hoor, helemaal niet. Het venijn van deze wedstrijd zit hem immers in de staart. Toen ik 15km op m’n Garmin zag verschijnen (ik spaar jullie na hoeveel tijd dat was, ‘t is gewoon belachelijk) dacht ik “we zijn er”. Mis poes! Het moeilijkste van heel de wedstrijd moest nog komen. Nog twee pittige klimmetjes in pure modder, je voeten gleden gewoon onder je uit. Ik belandde zelf meermaals op handen en voeten en zag iemand op z’n buik naar beneden schuiven. Afdalen was indien mogelijk nog moeilijker. Op een gegeven moment schuiven m’n voeten weg, ik grijp nog snel een tak boven me en hang dan als een aap boven de grond te zweven. Zot zicht, dat wel, maar liever dat dan wat een collega loper overkwam: die gleed ruim 10 meter naar beneden om in een beek te belanden. Toen wist ik het wel: 18km is méér dan genoeg. Had ik dit moeten doen na al 28km gelopen te hebben zouden er van vermoeidheid ongelukken gebeurd zijn. Dit was dus perfect.

afdaling

Pittige afdaling met beneden het beekje waar een loper in belandde

dirk

Dirk in de navette

Na bijna 3u ge”lopen” te hebben bereik ik doodmoe, maar héél tevreden de finish. Even is het daar consternatie alom. “Numéro 240?” ….”vous êtes une femme?”. Euh, ja, ik ben nog steeds een vrouw…. ze dachten heel even dat ik dus de winnares was van de vrouwen op de 30km. Toch maar even rechtgezet dat ik “een stukje heb afgesneden” ;-) Al zou ik zo’n prijs wel leuk gevonden hebben natuurlijk. Ik neem wat warme drank in de tent en fris me op. Dan zie ik Dirk finishen op zijn 30 km. Als ik nog zou twijfelen neemt Dirk mijn laatste twijfels weg “dit is één van de meest extreme dingen die ik al gedaan heb”, zei hij. En Dirk zei ook dat het stuk dat ik oversloeg het minst mooie en het meest gevaarlijke was. Ok. Me happy! Er mogen dan lopers zijn die zeggen dat je pas een échte man wordt als je de trail du Mont helemaal uitloopt. Aangezien ik niet de ambitie heb een échte man te zijn, vind ik 18km méér dan goed. Samen met Dirk neem ik de navette naar de parking en even later is alles alweer voorbij. Leuke dag!

Een mooie trail en een super organisatie. Alleen maakten de weersomstandigheden het nogal extreem!

Nog wat fotootjes voor de liefhebbers:

road ahead

The road ahead

klimmen2

pittig klimmetje (pc draaien om het te zien ;-) )

Julie

route

Geef een reactie