“De klootzak”

imagesWeet je nog, lange tijd geleden, publiceerde ik een lijstje met tips om je blog aantrekkelijk te maken en ervoor te zorgen dat je lezers blijft aantrekken. Eén van de dingen op dat lijstje was “zorg voor een catchy titel”, met andere woorden, kies een rake titel die de nieuwsgierigheid van je lezers opwekt en hen ertoe aanzet verder te lezen. Ik denk dat de titel van deze blogpost duidelijk aan dit criterium voldoet. Wat ging er immers door uw hoofd toen u, misschiens zelfs enigzins gechoqueerd, “de klootzak” zag staan hier bovenaan de pagina?  Daalde ik enkele graden in uw achting? Prikkelde ik uw nieuwsgierigheid en wilde u verder lezen om te weten te komen wie de discutabele eer te beurt valt om de titel te verdienen? Klikte u snel de pagina weg? Wat u ook deed, mijn opzet is in ieder geval geslaagd want u bent nog altijd aan het lezen blijkbaar. En ik kan u ook zeggen dat, wat u ook dacht, wat ik ga schrijven niet overeenkomt met uw verwachtingen :-)

Want nee, ik ga het hier niet hebben over een medemens die me het leven zuur heeft gemaakt, doch wel over een spelletje dat we onlangs speelden in de spinningles. Jawel, een spelletje. Oké, de educatieve waarde van de benaming kan ter discussie worden gesteld, maar als je ‘t principe van het spelletje kent, wordt het al snel duidelijk dat de term toch ietwat gerecht-vaardigd is. Het principe? Eenvoudig: je fietst allemaal rustig zittend op je spinningfietsje aan een pittig tempo, doch goed vol te houden. En dan… op teken van de instructeur is het aan de deelnemers. Als iemand (de klootzak dus) zijn hand opsteekt, moet de hele bende rechtop staan en sprinten, tot de instructeur weer zegt neer te zitten. Steekt een volgende zijn hand op, wordt opnieuw gesprint. En opnieuw. En opnieuw. Net zo lang tot de muziek stopt. Steekt niemand zijn hand op, wordt het een rustige rit. In het andere geval….. Een eenvoudig principe dus. De naam klootzak niet waardig… tot je het meemaakt….

Het begint allemaal rustig. Alle deelnemers peddelen rustig op hun fietsje en wanneer de instructeur het teken geeft blijft het even kalm. Er gebeurt niets. Iedereen werpt blikken naar links en naar rechts. Niemand wil natuurlijk de eerste “klootzak” zijn, maar tegelijkertijd kriebelt het eigenlijk wel een beetje, want zo gewoon blijven fietsen is ook maar saai. We zijn toch geen watjes zeker?  Tien seconden… vijftien misschien. De spanning stijgt. En dan toch: één moedige ziel steekt zijn hand op. Dames en heren, de eerste klootzak is gekend. Wat volgt is een keiharde sprint van ruim vijftien seconden, waarna iedereen moe op het zadel neerploft. Maar dan heeft men de smaak te pakken. Geen vijf seconden later dient een tweede klootzak zich aan… en een derde….. De zittende tussenpozen worden steeds korter en ik besef dat ik me in een oord van ongeëvenaarde klootzakenconcentratie bevind. En ik vind het nog leuk ook. En wat zeggen ze dan? “when in Rome, do as the Romans do”. Dus… indien je je tussen klootzakken bevindt, dan doe je toch vrolijk mee? De handen gingen vrolijk de lucht in, waardoor we uiteindelijk bijna onophoudelijk sprinten en na het liedje helemaal stikop neervallen. Maar hoe verder de muziek vordert, hoe meer je de persoon die zijn hand opsteekt vervloekt. Dan toch een beetje een klootzak? ;-) In ieder geval een héél leuk spelletje en voor een bende klootzakken best een leuke groep! Voor herhaling vatbaar.

Geef een reactie