Louis Persoons Marathon – 10/02/2013

DSC03115Sport is emotie“, zo wordt vaak gezegd. En ik ben de eerste om dat te beamen. Al was die emotie tot nu toe meestal in positieve zin te interpreteren. De doorzetting, de voldoening, de vriendschap en kameraadschap, de vreugde om prestaties…. super gewoon, die emoties. Gisteren, tijdens de Louis Persoons Marathon in Genk, werd het een andere ervaring. Sport om je frustraties uit te werken en de boosheid uit je lijf te lopen, om bij elke stap die je zet een fractie van je ongenoegen van je af te schudden en het hoofd een beetje leger te maken. Een andere ervaring, verschillend, maar daarom zeker niet minder mooi. En misschien zelfs, in zijn geheel bekeken, een indruk achterlatend die veel langer zal blijven hangen dan bij die loopjes waar het gewoon “vanzelf gaat”….

Dat het m’n week (zeg maar maand) niet is, dat was jullie ondertussen al wel duidelijk. Het flauwval-spektakel op het werk was niets meer dan een boodschap van m’n lijf dat het wel genoeg geweest was met het opkroppen van allerlei frustraties. Genoeg. Stop. Gedaan ermee. De week rust die erop volgde was al helemaal aan mij niet besteed. Ik wil dingen doe-oe-oe-oe-oen en me nuttig voelen. En toegegeven, al heb ik fysiek zeker deugd gehad van te kunnen rusten en lezen en zalig (???) niets doen, na dag drie had ik het al hartsgrondig gehad en voelde ik me indien mogelijk nog nuttelozer dan de week ervoor. Maar de onderliggende problemen die alles veroorzaken zijn (nog) niet helemaal opgelost en dus blijft alles maar zo’n beetje sudderen en is de nachtrust niet wat ze moet zijn. Laat staan het gemoed. Maar goed…

geengoesting

écht géén goesting

Het weekendje in Genk stond al langer op de agenda, en misschien zou een verzetje wel deugd doen. Toch? Na een vruchtbare shoppingdag in Genk (hoezo emo-shopping? ;-) ), opgefleurd door een carnavalstoet waarbij we getrakteerd werden op de meest hoogstaande liedjesteksten en rond ons oren vliegende spekken, volgde een gezellig etentje (pasta uiteraard) met Maarten en jawel… alweer een zo goed als slapeloze nacht. Hoeveel slaaptekort kan een mens eigenlijk opbouwen? Toen ik dan ook zondagochtend wakker werd met een hoofd als een bowlingbal en mijn loopgoesting precies ondertussen al te voet terug vertrokken was naar Gent, was de goesting groot om tegen Maarten te zeggen van maar naar huis te rijden. Bovendien had ik al helemaal geen zin in kritiek van zoveel mensen over het feit dat ik zou lopen tien dagen nadat ik flauwviel. Dat is een beslissing die ik neem voor mezelf en ik wil me daarvoor niet hoeven te verantwoorden. Maar is niet lopen dan de oplossing? Nee dus. Overigens, in Paraguay liep ik (en won ik) ook al eens een marathon 6 dagen na een overnachting in het ziekenhuis, dus ja… ;-)  Bovendien, we waren hier nu toch al, vriendinnetje Eva die onlangs naar Genk is verhuisd zou komen supporteren, loopmaatje Marc zou eclairs meebrengen, dus een “acte de présence” was toch het minimum wat ik zou moeten doen. Toch? “Loop die marathon toch schat“, zei Maarten nog. Huh? Meestal klinkt het van zijn kant “wééééér een marathon?”, en nu dit? “Het zal je deugd doen”.  Dus met lange tenen de loopkleren aangetrokken en richting Kattevennen vertrokken, een natuurgebied bij Genk. De marathon was 7 rondjes van 6 kilometer en ondertussen had ik het lumineuze idee opgevat om één rondje te lopen en daarna als de wiedeweerga richting mijn knusse zetel in Gent te vertrekken. Eclairs gegeten, Eva gezien…. iedereen content. Strak plan!

Prima geregeld alles daar in Genk. Snel m’n borstnummer opgehaald in de cafetaria. Dag gezegd aan loopvriendjes Koen, Philippe, Veerle, Bjorn en Paul (Verbeke) en me dan rustig richting start begeven. Nog tien minuutjes te gaan voor de start. We moeten eerst een 200 meter over een grasveld lopen en dan aan de 7 rondjes beginnen. Ik muggel met m’n iPod en kies voor het mapje “quiet and relaxed” muziek, dat leek wel bij m’n mood te passen. Een verzameling tear-jerkers erbovenop en ik kwam geheel in de stemming. Jup, één rondje met blètmuziek en dan hadden we dit ook wel weer gehad. Ideaal. Nog steeds een strak plan. Dat maatje Paul Van Hiel me vlak voor de start een chocotof in m’n pollen duwde (dank) zou daar niets, maar ook helemaal niets aan veranderen.

Stipt om 10u wordt de start gegeven. Ik start naar mijn gevoel heel rustig, maar voel toch dat ik een pittig tempo aanhoud. Het gras ligt er glad en glibberig bij. Het heeft gesneeuwd in Genk de voorbije dagen en nacht en dat maakt het mooi, doch gevaarlijk glad. De organisatie heeft zo goed als ze kon gestrooid, maar toch blijft het uitkijken geblazen. Ik loop lustig door, onder het motto “hoe eerder ik dat rondje hier gedaan heb, hoe sneller ik naar huis kan”. Maar dat is buiten Paul gerekend. M’n iPod nog maar net aan het tweede liedje gekomen- de Soundtrack van Forrest Gump – of Paul komt naast me lopen. “Ben je boos Julie? Je loopt boos”. Euh…. “hoe loopt een boze mens dan Paul?”, waarna een impressie van een booslopende mens volgde die zodanig hilarisch was dat ik meteen in de lach schoot en daarmee was de toon gezet. “Mag ik meelopen met je?”. Tuurlijk, dacht ik, ik loop toch maar één rondje, dus ‘k kan dat zowel in gezelschap doen. Of dat goed gezelschap was zou ik aan Paul overlaten, wie weet had hij er na één rondje al meer dan genoeg van LOL.

Overigens een héél mooi rondje, dat mag gezegd. Het parcours voert 6 km lang, een deel door de bossen (wel op asfalt), een deel door een woonwijk en dan nog langs het Europlanetarium en de skiberg om dan weer helemaal opnieuw te beginnen. Bossen, die sommige mensen liever omver wilden duwen (wegens kramp), maar hoe hard de loper in kwestie ook duwde, de boom bleef staan :-) . De skiberg was ook iets speciaals, een giftig groen grastapijt, verwarmd, waardoor het elk rondje precies groener zag dan de vorige keer wegens gesmolten sneeuw. “Ah dat bedoelen ze met het gras is altijd groener aan de overkant, hihi”.  Op alle nodige punten staan seingevers netjes de weg aan te geven zodat je zeker niet verloren loopt (alleen op het einde waren er precies wat seingevers “verdwenen”, waardoor maatje Philippe een marathon liep die wat langer uitviel dan die van ons…oeps). De sneeuw geeft een extra toets aan het geheel en eigenlijk is het wel een beetje genieten zo, in de natuur. Al ben ik op dat moment nog  wel te koppig om het toe te geven ;-) .

DSC03118

Mooi Parcours!

Terwijl de kilometers zo onder ons voeten wegglijden, en dat “glijden” mag je met momenten vrij letterlijk nemen, tetteren Paul en ik erop los. Diepgaande, heel persoonlijke gesprekken waarbij de tranen nooit ver weg zitten maar die door het lopen en de omgeving dan weer net luchtig genoeg worden gehouden, afgewisseld met ronduit hilarische lach- en zevermomenten. Ik bespaar jullie de krokodillenmop die Paul lanceerde, en de andere lopers zullen me dankbaar zijn dat ik Paul heb tegengehouden liedjes te gaan zingen in de kiosk die we tegenkwamen,  maar wil jullie toch niet onthouden dat we bij het Europlanetarium leerden dat elke kg op aarde op de zon 28kg weegt. Wablief? Dan zou ik op de zon 1764 kg wegen of wat? Wat me dan weer onmogelijk lijkt want op de zon smelten die kilo’s toch als sneeuw voor… jawel, de zon? Enfin, de sfeer zat er wel in dus. Bij elke stap voel ik de spanning van me afglijden en besef ik dat ik – voor het eerst in een hele week – me goed voel en amuseer. Wow. Danku Paul!

DSC03117

Prima bevoorrading!

Al gauw is het eerste rondje voorbij. We stoppen eventjes aan de bevoorra-dingspost. En wat voor een. Water, cola maar ook lekkere warme gesuikerde thee, chocolade, peperkoek, rozijnen en banaan. Een Britse deelneemster is blijkbaar jarig vandaag en bakte speciaal een grote cake voor de andere lopers. How sweet! Een driesterrenrestaurant is er niets tegen. Ik doe me tegoed aan al het lekkers en hoor ondertussen Veerle en Marc, die een kwartier later op de halve marathon zouden starten, luidkeels supporteren. Maarten, die foto’s neemt, vraagt me “en, ga je stoppen?“. Ik kijk hem aan. Ik kijk naar Paul. Ik bedenk wat ik net voelde, die opluchting, die zware last die van m’n schouders gleed. En ik had Eva nog niet gezien, Eva zou speciaal komen supporteren, dan moest ik toch lopen? Nee, ik kon nog niet stoppen. “Nog één rondje schat” riep ik naar Maarten, en Paul en ik zetten onze tocht vrolijk verder.

Het rondje, hoewel zeven keer hetzelfde, blijkt toch speciale trekjes te vertonen. De lichte helling die er tijdens het eerste rondje zat muteerde naarmate de tijd vorderde tot een heuse alpenberg. De stukjes bergaf die ik me meende te herinneren waren plotseling vals plat geworden… hoe kan dat nu? Maar we geven niet op. We blijven lekker babbelen en lachen. Soms eens serieus, dan weer compleet maf.  Dit is genieten. Dit heb ik nodig. Dit doet goed. Op een gegeven moment halen we een Jamaicaans-ogende man in. Hij loopt in short en T-shirt. ik bevries in zijn plaats. Wanneer we vragen “heb je geen koud”, luidt het antwoord “cool running man, cool running“. Grappig. Nu de halve marathon ook gestart is zijn er meer lopers op het parcours. We komen bekenden tegen, slaan nu en dan eens een praatje. Wanneer ik Eva zie, zwaai ik uitbundig, hoe leuk dat ze komt supporteren. Bij elk rondje dat we doen – geef toe – na drie rondjes is van stoppen toch geen sprake meer – stopt Paul enkele chocotofs in zijn eigen mond en in Maarten zijn zakken. Die horen we dus ook niet klagen ;-)

Julie en Paul

Het gaat zo vlot. Zo ontzettend vlot. De gevreesde “klop van de hamer” wegens chronisch slaaptekort blijft uit. De benen voel ik niet, integendeel. Bij elke kilometer voel ik m’n schouders lichter worden, m’n hoofd opklaren. Dit is leuk. Na elke ronde zeggen Paul en ik tegen elkaar dat we het tempo zeker niet lang meer gaan volhouden en dat we dus beter wat zouden vertragen, waarna we prompt onbewust nog wat sneller gaan lopen. Niet normaal. Na elk rondje doen we ons tegoed aan lekkere warme thee en peperkoek, ik zorg er wel voor dat ik voldoende eet. Na het vijfde rondje kregen we zelfs van Marc al een eclair cadeau…. mmmmmmm. We zijn op dreef. Tijdens het zoveelste rondje passeerden we in de woonwijk een familie met kleine kindjes die speelden. “Pas op”, riep de vader, “laat die mensen lopen of je breekt hun élan”. Mijn antwoord “goh meneer, mijn élan stelt toch niet zoveel voor” zorgde weer voor de nodige hilariteit natuurlijk.

405722_10200680646237580_148692205_n

Julie & Paul met médaille

Voor we het goed en wel beseften zat de marathon erop. Nou, dat ging vlot. Geen minuut last gehad aan de benen, de hoofdpijn verdwenen. 4u07min37sec op de klok. Marathon nummer 12 is binnen. Niet slecht, voor een tetter-marathon waar ik eigenlijk maar één rondje van ging lopen. Aan de finish wacht me een pakje…. een doosje eclairs van loopmaatje Marc. Zo wijs, dat gaat smaken! We nemen onze medaille in ontvangst en feliciteren elkaar. Snel duik ik de – warme – douches in en babbel nog wat met lopers die ik ken, om dan naar huis te vertrekken. Te vroeg, zo bleek. Want met de niet zo spectaculaire eindtijd (ok, 4u07is niet slecht maar is niet gewéldig) ben ik blijkbaar toch nog derde dame geworden op de marathon! De trofee-uitreiking heb ik dus gemist. Ach ja, niet aan te doen, de grootste trofee had ik toch al in ontvangst genomen: vier uur zorgeloos lopen en genieten. Dat is al héél wat!  Merci Paul voor de companie, Maarten en Eva voor het supporteren, Marc voor de eclairs en proficiat aan alle andere lopers!

Al bij al héél blij dat ik toch gestart ben. Het uitlopen heeft deugd gedaan en aan alle bezorgde zielen: ik héb geluisterd naar mijn lichaam en zou gestopt zijn moest ik me niet goed gevoeld hebben, maar dit had ik nodig. Voor mezelf.

Nog enkele fotootjes:

paul veerle julie

Vlak na de start: Koen (links geel), Paul (rode jas), Veerle (geel) en ik

zot480103005370111_801559791_n

Zot doen mag ook onderweg

eclair

Paul (links) en Julie genieten van de eclair van bakker Marc (midden)

erde

Derde dame geworden!

parcours

Geef een reactie