Rondje Blaarmeersen met Maarten

DSC03124

Liefde is… samen zot doen op zondag!

Zo’n zalige zondag. Niets op het programma. Lekker lang uitslapen, alles kan, alles mag, niets moet. Puur genieten dus. Rond 9u strompel ik het bed uit, trakteer ik mezelf op een lekkere verse pompelmoes en trek richting Stadium, voor een uurtje krachttraining en dan anderhalf uur “aperitiefspinning” zoals dat heet. Veel spinning, weinig aperitief, maar voor een geheelonthouder als mezelf is dat natuurlijk helemaal niet erg ;-) . Ik geef 100% op de love handle machine en werk me te pletter in de strijd tegen de flubberarmen om dan om 11u m’n spinningfietsje op te springen en me 1,5u in het zweet te fietsen. Dat mag je vrij letterlijk nemen. De lesgever op zondag is van een bijzonder kaliber. Medelijden staat niet in z’n woordenboek, “gaan met die banaan” wel 37 keer. We klimmen en sprinten, runnen en jumpen, en dat zelfs achterwaarts. Nog nooit meegemaakt. Als je dan nog niet wakker bent om aan je zondag te beginnen, dan weet ik het ook niet meer.

maarten klaar

Maarten is er klaar voor!

Maar het leukste van de zondag moest nog komen. Na een rustige middag thuis, je kent dat wel, beetje computeren, boekje lezen, wat strijk en was aan de kant doen, wat dom televisie zitten kijken… kwam rond 16u de zon tussen de bomen piepen! Ideaal, want Maarten moest nog gaan lopen. Jawel! Ik beken, ik heb de laatste tijd niet veel meer geschreven over Maarten z’n sportieve uitspattingen, maar het hoeft gezegd: de zetelatleet is niet meer. RIP sportloze Maarten, de nieuwe, sportieve Maarten is opgestaan. M’n lieve schat loopt nog steeds drie keer in de week braafjes 5 km, de ene keer al met meer goesting dan de andere, maar hij doet het toch maar. Een bijzondere stimulans vindt hij blijkbaar bij Greet, een vriendin van ons, die ook is beginnen start-to-runnen. Allebei houden ze hun statistieken bij op de website van Nike +, en het zou toch absoluut NOT DONE zijn als Greet op het einde van de maand meer kilometers zou gelopen hebben. No way! Welke onherstelbare deuk dat in Maarten’s mannelijke trots zou veroorzaken, daar wil je gewoon niet aan denken. En dus… loopt Maarten vrolijk verder. Dat de weegschaal ondertussen  bijna 7 kilo minder aangeeft bij Maarten is een leuke bijkomstigheid!

Soms, héél soms, mag ik meelopen met Maarten. Enkel en alleen als ik beloof mijn mond te houden en vooral niet teveel aanmoedigingen te roepen, want daar wordt meneer blijkbaar nerveus van (o excuseer, een mens wil dan al eens goed doen). Meneer loopt ook liever in het donker, zegt hij zelf. Volgens mij is dat omdat hij niet gezien wil worden, zelf heeft hij er geen uitleg voor, maar hoe het ook zij; in het donker zijn je routes beperkt natuurlijk. En als je in de Blaarmeersen wil gaan lopen, dan kan je dat maar beter bij daglicht doen. En zowaar…. deze namiddag… het zonnetje schijnt, Maarten moet nog 5km gaan lopen en…. IK MAG MEE! Ik mag wel geen foto’s nemen terwijl ie loopt (maar dat doe ik stiekem toch van zijn achterkant, merkt ie niets van).  Liefde is… samen 5km rond de Blaarmeersen lopen! Echt superleuk! En of we er van genoten hebben, mijn zondag kan alvast niet meer stuk!  5,3 km in 33min.

Nog enkele foto’s om jullie te laten meegenieten:

DSC03122

Maarten klaar? Julie ook!

nee geen foto

Nee je mag geen foto’s nemen terwijl ik loop !

DSC03132

Ok, dan neem ik foto’s van de achterkant, dat ziet ie toch niet ;-)

DSC03135

De Blaarmeersen, prachtig om te lopen!

Geef een reactie