Dat van dienen ezel en dienen steen….

Insanity-is-doing-the-same-thing-over-and-over-again-but-expecting-different-results-Albert-EinsteinEen ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen”…. een spreekwoord dat ik, als ik heel eerlijk mag zijn, nooit echt heb gesnapt. Want zeg nu zelf, zonder een oordeel te willen vellen… een ezel associëren we eigenlijk met een mindere intelligentie, een vorm van simpelheid, als ik even heel cru mag zijn. Dus als een ezel zich aan een steen stoot, zou je net verwachten dat hij daar geen lessen uit zou trekken en zich dus toch nog een tweede keer aan die steen zou stoten. Maar nee, het spreekwoord luidt wel degelijk dat een ezel zich geen twee keer aan dezelfde steen stoot. Waaruit ik dan niet anders kan dan tot het intrieste besluit te komen… dat ik een ezel ben. Ook een ontnuchtering op deze winterse zondagochtend! ;-)

Het zit namelijk zo. Een kleine maand geleden, op zondag 20 januari om precies te zijn, werden we bij het ontwaken, net als vandaag, getrakteerd op een wit landschap. Witte vlokjes dwarrelden speels naar beneden en vleiden zich ongegeneerd neer op straten en paden. De Gentse strooidiensten blonken uit in hun opmerkelijke afwezigheid waardoor ondergetekende zich bijzonder moedig vond toen ze met haar fietsje richting fitness reed om te gaan spinnen. Té moedig. Want op de terugweg zag ik me genoodzaakt om tussen de tramsporen te rijden. Het fietspad was immers niet gestrooid en de enige min of meer sneeuwvrije plek was tussen twee tramsporen. Helaas lag het ook daar vrij glad, en op een gegeven moment ging ik aan het slippen en geraakte het voorwiel van m’n fiets vast in de tramsporen. Wat volgde was een spectaculaire val, waarbij ik bijzonder onzacht op de kasseien terecht kwam en het voorwiel van m’n fiets helemaal kromgebogen was, de remmen door en de versnellingen helemaal naar de wuppen. Nog een geluk dat er net op dat moment geen tram kwam aanrijden! De tocht naar huis werd verder al strompelend met de fiets in de hand afgelegd en de rekening van de fietsenmaker (161 euro alstublief) strooide alleen nog extra zout in de wonde.

Dus zeg nu zelf mensen…. had je nu echt gedacht dat ik vandaag, na bij het ontwaken te hebben vastgesteld dat de sneeuwvlokjes alweer vrolijk in het rond dwarrelden én met een geplande spinningsessie in de voormiddag, van zin was om met de fiets naar de fitness te gaan? MOOI NIET! Mij gaan ze geen twee keer liggen hebben. M’n vertrouwen in de Gentse strooidiensten is ver weg en mijn bankrekening is nog aan het bekomen van de vorige valpartij, dus de deze ging mooi niét met de fiets naar de fitness. Dan ben ik nog liever een ezel dan het nog eens fout te zien aflopen ;-)

Maar hoe gaan we dan wel naar de fitness? Het nuttige met het aangename combineren natuurlijk! Mijn lopershart begint al meteen te kriebelen als ik het sneeuwwitte landschap zie. Hoewel ik niet van plan was vandaag te gaan lopen, moést ik gewoon de schoentjes aanbinden en een toertje doen. De sneeuw onder je voeten voelen en horen kraken, de verder absolute stilte, alles om je heen dat precies in slow motion gebeurt…. zalig genieten is dat! En dus vertrok ik een uurtje eerder van thuis, ging ik eerst een rondje lopen in de Blaarmeersen om dan – al lopend – naar de fitness te gaan voor een uurtje spinning. Niet slecht gezien hé, voor een ezel ;-) . Zalig genoten van m’n toertje – 11,3 km in 1u06, gevolgd door een uurtje spinning. En daarmee is de 500e km van 2013 meteen een feit!

Nog twee fotootjes van onderweg:

blog1

blog2

Geef een reactie