6 uren …. maar niet in Stein

UnknownHelaas. Wie hoopte hier vanavond een verslagje te komen lezen van mijn tweede zesurenloop zal van een kale reis thuiskomen. Het enige wat hier in huis gelopen heeft vandaag is mijn neus. En het enige wat ik 6u aan een stuk heb gedaan is geslapen. Spannender dan dat is het helaas niet geworden…

De vooruitzichten waren nochtans gunstig. Januari en februari waren heel goede trainingsmaanden en ik voelde me fris en in conditie. Klaar voor de zesurenloop dus. Gisterenochtend volgens plan richting Hasselt getrokken voor een dagje shoppen en daar gebeurde het. Helemaal opeens: koorts, hoofdpijn, spierpijn…. tegen ‘s avonds kwam daar nog een venijnig hoestje bij. Nee toch? Niet nu! Niet de dag voor de zesurenloop. Zou ik kunnen lopen? Op karakter waarschijnlijk wel, maar we hebben ondertussen geleerd dat we dat nadien dubbel en dik terug betalen en met de supermarathon in Hongarije in het vooruitzicht wilde ik dat risico niet nemen. Ons romantisch weekendje Hasselt eindigde dus met een megadosis Dafalgan, een Julie die om 20u languit op bed viel om er de eerste 14u niet van te komen, enkel af en toe Maarten wakker makend met een oorverdovend geblaf. Als er nog enige twijfel had bestaan over een deelname was die vanmorgen helemaal weg. Mijn flanellen benen brachten me amper tot aan het ontbijtbuffet, laat staan dat die 60km zouden lopen. Valiesje gepakt, terug naar huis en de rest van de dag strijk in de zetel….

Ondertussen leven we op dafalgan, thee, hoestsiroop en hopen we morgen miraculeus genezen te zijn. Een nieuwe werkweek wacht én morgenavond is het toets Zweeds…. Geen tijd om ziek te zijn!

Geef een reactie