Alive and (almost) kicking

boeKiekeboe! Hier zijn we weer. Terug van weggeweest. Schrap me dus maar van de vermistenlijst. Verwittig Child Focus dat de zoekacties mogen worden stopgezet…. Runnerjules is back. En dat werd tijd ook, als je ‘t mij vraagt. Tja, wat te zeggen?  Het is hier bijzonder stil geweest op m’n blog sinds het bericht dat ik forfait had moeten geven voor Stein door vieze beestjes in m’n lijf. Niet dat ik jullie in de steek wilde laten (dank trouwens voor de vele bezorgde mailtjes die ik kreeg, doet wel plezier), zeker niet. Maar de “klop van de hamer” die ik in Hasselt tijdens het shoppen kreeg, bleek pas het begin van een toch wel lange lijdensweg. Geen seconde werd er gesport de voorbije weken, en dus leek het me weinig zinvol elke dag een blogpost te schrijven over tja…. niets. De inhoud zou waarschijnlijk enkel voor de farmaceuten in spé interessant geweest zijn…

photo

Toch nog 24/25 gehaald… een wonder!

Na de zondag van de 6-urenloop de hele dag als een slappe vod in de zetel te hebben gelegen voelde ik me de maandag allesbehalve beter. Koppig als we zijn gingen we toch werken en ook de toets Zweeds werd die maandagavond met een koortshoofd van 38,5 graden afgelegd. Het resultaat van de test (24/25) was gezien de omstandigheden dan eigenlijk nog goed, het had veel erger gekund. Na nog een ellendige nacht begaven we ons de dinsdag toch opnieuw naar het werk. Tja… een beetje hardleers zijn we soms wel. Maar geef toe, je kan niet zeggen dat ik m’n best niet gedaan heb. Al snel bleek ik daar aan m’n bureautje weinig zinvolle zaken te kunnen verrichten, dus na nog geen uur werd de handdoek in de ring geworpen en ging het richting dokter. Het verdict? Een combinatie van griep met bronchitis en sinusitis. Wel ja… waarom niet. Als we iets doen, dan doen we het goed, nietwaar? De dokter gaf me nog vier dagen ziekteverlof en een half warenhuis aan geneesmiddelen cadeau en het rusten kon beginnen. El-len-dig. Dat is het woord. El-len-dig. Slapen. Niet eten. Niet lezen. Geen televisie. Geen daglicht. Geen lawaai. Wereld laat me aub met rust en laat die ellendige beestjes uit m’n lijf verdwijnen. Dat is zowat de samenvatting van die eerste week. Terwijl Vlaanderen genoot van de eerste zonnige lenteweek werd ik dikke maatjes met m’n donsdeken….

188815_10200913328894501_365504199_n

Mijn nieuw dieet

Het weekend komt. Ik voel me nog altijd even ellendig. Mijn longen branden. Mijn hoofd bonkt. Ik strompel door het huis op flanellen benen. Tijdens de familielunch op zondag prop ik 3 happen naar binnen en wil ik niets liever dan m’n hoofd op tafel leggen en de boel de boel laten, maar ja, dat doe je niet natuurlijk. Voelde ik me beter? Verre van! Gingen we werken op maandag? Tuurlijk wel! (woehahahaha) Ondertussen was moeder natuur van gedachten veranderd (hé, vrouwen mogen dat) en had ze de temperatuur weer tot onder het vriespunt doen dalen. Mijn creatieve geest had dus volgend briljant plan bedacht: ik ga met m’n fiets naar het werk en ondertussen vriezen al die vieze beestjes dood. Strak plan!  Strak plan? Vergeet het maar. Na een fietstocht van amper 7 minuten (ok, de Plateauberg is wel een verzachtende omstandigheid, wie Gent kent weet wat ik bedoel) kwam ik nat van ‘t zweet aan m’n werk aan. Bevend op m’n benen. Rillend van de kou. De bioloog en de chemicus op m’n verdiep keken me met grote ogen aan en zeiden “maar Julie toch… virussen kunnen net niet tegen de warmte, daarom maakt je lichaam net koorts, in de koude lopen is dus allesbehalve een strak plan”. Lap. Tot daar mijn ingeving. Nog geen halfuur later zat ik terug bij de dokter. “Griep met complicaties luidde het”. Ik bedacht dat IK wel eens de complicatie kon zijn…  Een uur later terug in m’n bed. Met een nieuw ziektebriefje, een nieuw leger geneesmiddelen en het pijnlijke besef dat de nobelprijs voor de wetenschappen nooit voor mij zal weggelegd zijn….

Aangezien ik tegen de donderdag (we waren ondertussen al 10 dagen na Stein!) nog steeds uitmuntende blaftalenten tentoonstelde mocht ik nog eens de deur uit. Gepromoveerd tot fotomodel, wat zeg je daarvan. M’n longen en m’n sinussen allemaal op de gevoelige plaat gelegd. “We vrezen voor een longontsteking”. Oh ja, ook dat nog, waarom niet. Beleefd als ik ben stel ik me constructief op en geef ikhet beste van mezelf tijdens de fotosessie. Ik lach en poseer en probeer er op m’n best uit te zien. Met resultaat. Want een longontsteking was het niét. Maar de medicatie sloeg blijkbaar niet aan. Dus…. antibiotica nummer drie met andere hoestsiroop. ‘k Kan misschien een verzameling beginnen? “Tegen maandag ben je zo fris als een hoentje” lachtte de dokter me optimistisch toe.

En toen…. kwamen de roze olifanten pas echt! Die avond nam ik voor de eerste keer de nieuwe medicatie. Geen 5 minuten later zakte ik als een pudding in de zetel en begon ik te lallen alsof ik vijf flessen whiskey ophad. Aangezien ondergetekende geen druppel alcohol aanraakt, nooit, vond Maarten dit gegeven toch vrij verontrustend en ging bijna met mij naar spoed. Mijn luid protest en het feit dat één van de bijsluiters als bijwerking “een beetje verwarring” vermeldde, weerhield hem er toch van. Achteraf gezien waren we beter wél geweest. Mijn lichaam reageerde blijkbaar compleet verkeerd op de medicatie. Mijn hoest ging weg, dat was wel waar, maar al de rest verdween mee. Vier dagen als halfdood in m’n bed. Roze olifanten. Overal. Echt. Om zot te komen. Pas op maandag terug naar de dokter, die me onmiddellijk verplichtte de medicatie te stoppen. Dan begon het traag beter te gaan. De woensdag terug gaan werken, na bijna drie weken thuis….Een verademing om buiten te zijn, frisse lucht te ademen en onder de mensen te komen!

Om het geheel compleet te maken kwamen dan ook nog eens de resultaten van de bloedtest binnen, waaruit bleek dat ik een serieus ijzertekort heb: ferritinewaarde 14, terwijl dat volgens de dokter 100 moet zijn. Dat wordt spinazie vreten de komende weken. Maar naar ‘t schijnt zit dat ook in zwarte chocolade :-) Als ik mag kiezen….

En de sport? Tja… hier is niet veel gebeurd de laatste tijd. Sowieso de hele tijd in m’n bed gelegen. De enige sport was een occasioneel bezoek aan de keuken voor een tas thee of het kleine kamertje. En dat was dan een hele expeditie. De Ekiden aflossingsmarathon van de UGent heb ik aan me moeten laten voorbij gaan, net als de supermarathon van het Balatonmeer. Hoe jammer ook. Niet aan te doen. Er komen nog wedstrijden genoeg.

En nu? Deze week begin ik traagjes weer te sporten. Ik voel dat ik niets moet forceren. De conditie is weg. De schrik om te hervallen groot. Maar een zittend gat heb ik nog steeds niet. En dus wordt er wel degelijk gesport. Maandag 40 lengtes gezwommen. Dinsdag 13,5 km gelopen onder een stralend lentezonnetje. Gisteren een blij weerzien met m’n spinningfietsje en ook daarnet een toertje van 15Km gelopen. Het komt dus allemaal wel weer goed. En met de sport zullen ook de blogberichtjes komen :-) Zoals ik zei dus: Runnerjules is back!

route

Route van vanavond – 15km in 1u27

 

Geef een reactie