To marathon or not to marathon – that’s the question

To marathon or not marathon, that’s the question“. Niet dat ik de ambitie heb om in de voetsporen van ons aller Shakespeare te treden. Oud Engels is niet echt mijn ding en liefdesverhalen over rivaliserende families hebben we ondertussen al genoeg gehad. Toch achtervolgt één van Shakespeare’s bekendste regels uit Hamlet me nu al een aantal dagen, zij het in een aangepaste, sportieve variant. “To be or not to be” is niet zozeer de vraag, daarop is het antwoord duidelijk. Maar…. “to marathon or not to marathon”, is een veel moeilijkere kwestie. Misschien kunnen jullie helpen?

Langzaam maar zeker herstellen lijf en leden van de toch wel zware griep met complicaties die ervoor zorgde dat ik maar liefst drie weken lang dikke vriendjes werd met m’n bed, m’n donsdeken en de antibiotica. Ze deden hun best, dat moet ik toegeven, maar een échte match is het nooit geweest. De klik was er gewoon niet. En dus groeiden we langzaam uit elkaar. C’est la vie ;-) Maar niet getreurd: terug naar m’n oude vriendjes dus: m’n ventje, m’n vriendjes, m’n loopschoenen, m’n spinningfietsje en ja… zelfs m’n bureau op het werk, wie had dat ooit gedacht dat die tot m’n vriendenkring zou behoren ;-) ? Langzaam maar zeker kwam het gewone leven terug op gang en vielen we weer in de routine van weleer.

Ondertussen staan er in april (en we zijn nog maar de 7e) alweer 13 sporturen op de teller, waarvan 6u lopen, 3,5u spinnen en 2 zwemmen (en nog wa brol daarnaast), waarmee we op één week tijd al méér gesport hebben dan in de hele maand maart samen. Woeha! Eergisteren nog liep ik bijvoorbeeld een zalig duurloopje van 23km. Muziekje op. Zon op m’n smoel. Lopen maar. Puur genieten was dat.  Het gaat dus goed, dankjewel, leuk dat u het vraagt. route23km

marathon2Maar gaat het goed genoeg om donderdag, over vier dagen, een marathon te lopen? Dat is natuurlijk een heel andere kwestie. Ja, ik weet het. Ik ken mezelf en ik weet dat ik op karakter en wilskracht die marathon zo uitloop. Dus kunnen we hem uitlopen? Tuurlijk wel. Maar is het ook een goed idéé? Dat is een heel andere vraag. Nu is het zo dat mijn werkgever, de Universiteit Gent, donderdag haar jaarlijkse sportnamiddag voor het personeel organiseert. Een leuke namiddag waarin de collega’s kunnen kennismaken met een hele reeks sporten, van ropeskippen over badminton tot mountainbiken en een heus hoogteparcours. Nieuw dit jaar is…. jawel…. de organisatie van een 10 miles, een halve marathon en een héle marathon. Toen ik dat zag enkele maanden geleden begon het al te kriebelen en toen we ons dus vorige maand konden inschrijven twijfelde ik geen minuut: het wordt DE MARATHON! Ja toch?

Maar nu ben ik plotseling niet meer zo zeker. Een marathon blijft 42,2 km. De laatste keer dat ik 30km liep dateert al van eind februari. In maart staat geen 80km op de teller. Is dat dan wel zo’n briljant idee? Mijn lijf heeft net 3 weken moeten vechten tegen allerlei vieze beestjes – 13 dagen koorts op rij kruipt toch wel in je kleren. Moet je het lot dan tarten en die marathon lopen, of speel je op safe? Bovendien – en dit is echt een zware dobber – wordt de marathon gelopen langs de Watersportbaan. Dat worden dus 8 (!!) rondjes van 5km rond dat ding, dat je na één rondje doorgaans al hersendood laat. Hoe overleef je in godsnaam 8 rondjes? Ik denk dat ik van pure miserie IN de Watersportbaan ga springen. Anderzijds: voor de halve marathon zijn er heel wat deelnemers maar voor de marathon maar 5. Als ik afhaak en voor de halve marathon kies (ja, want lopen doen we uiteraard toch), zijn ze maar met 4, dat is ook jammer voor de organisatoren…. Dilemma! Dilemma!

Ik weet het écht niet. Mijn hart jubelt en juicht en zegt van wel. Revanche voor de gemiste 6-urenloop van Stein en de Balatonultraloop. Eindelijk weer lopen. Een uitdaging. 4u verstand op nul en kilometers maken. Zalig.  Mijn verstand (jawel, geloof het of niet, het zit er ergens, goed verstopt), zegt van niet. Eerst rustig herstellen van de ziekte en dan weer opbouwen. Geen gekke dingen doen. Er komen nog marathons genoeg, toch?

Wat wordt het? Volg ik m’n hart of m’n verstand? Wat zou Shakespeare gedaan hebben? ….

Geef een reactie