Personeelsmarathon UGent – 11/04/2013

nummer copyDonderdag 11 april 2013. De Universiteit Gent organiseert naar jaarlijkse gewoonte haar sportnamiddag voor het personeel. Voor de tiende keer al. Wablief? Sporten? Tijdens de werkuren? Dat moet je mij natuurlijk geen twee keer vragen. Het woord “personeels-sportnamiddag” (= véél punten bij scrabble!) was nog maar half uitgesproken of onder-getekende zat al vol ongeduld te wachten om zich in te schrijven. Nog beter werd het toen bleek dat voor de eerste keer een halve én een hele marathon zou georganiseerd worden. Een marathon? Joepie!  Spek voor mijn bek! Dat het parcours bestond uit 8 rondjes Watersportbaan – kan het nog saaier – werd met de mantel der liefde bedekt. Ik moést en zou die marathon lopen. Tuurlijk wel!

Toch was het met hele grote twijfel dat ik gisteren aan de start stond, daar in mijn achtertuin aan de Watersportbaan. Na bijna drie weken thuis te hebben gezeten en te hebben gevochten tegen vieze griep- en andere beestjes was de conditie niet helemaal top. Ok, we hebben natuurlijk een basisconditie, en wat we ontbreken aan conditie, dat compenseren we dan wel met een beetje wilskracht en karakter. Als we willen, lopen we die marathon wel uit. Dat is het probleem niet. Mijn vraag was vooral : is dit wel gezond? Zal ik niet hervallen? Ik stond dus aan de start, met de plechtige belofte te stoppen als het niet zou gaan en dus met grote onzekerheid of de finish zou worden gehaald.

Het is eens iets anders, zo’n marathon op een werkdag midden in de week. Vergeet rusten de dag voordien. Vergeet carboloaden of uitgebreide voorbereidingen. Vergeet een marathonexpo of sportieve rituelen…. Helemaal niets van dat alles. Woensdag gewoon gaan werken. Donderdagvoormiddag ook. Om 10u nog een vergadering met heel veel cijfertjes.  Om halftwaalf snel met de fiets naar huis, loopkleertjes aan, vier pannenkoeken en een banaan naar binnen gewerkt en hopsakee, naar de start. Veel tijd om na te denken waar je mee bezig bent heb je niet. Misschien was dat in dit geval een voordeel :-) .

Prima organisatie! Bij aankomst krijg ik meteen een gepersonaliseerd nummertje in m’n handen gestopt en verschillende collega’s komen me succes wensen. Zo leuk. Er is ruime bevoorrading voorzien, maar ik zweer bij m’n flesje cola tijdens de marathon, en dat hadden ze niet voorzien. Geen probleem: de dame van de bevoorrading zou m’n flesje met haar leven bewaken en me het elke ronde aanreiken. Van service gesproken! Langzaam maar zeker druppelen de lopers binnen. De marathon startte om 13u; de halve marathon om 14u. Het aantal deelnemers op de marathon? Hou u vast ….. de volle 5 personen!  Jawel. Met 5 stonden we aan de start. 3 heren. 2 dames. Het goede nieuws? ALs ik zou uitlopen was ik alvast zeker van zilver bij de dames. Het slechte nieuws? Als dat allemaal rappe lopers zouden zijn, zou ik helemaal in m’n uppie uren rond die ellendige Watersportbaan hossen en voor altijd als traag “dupske” in de annalen van UGent staan. Een triest vooruitzicht….

M’n “concurrenten” blijken één voor één sympathiek. Voor twee van hen is het de eerste marathon, voor twee anderen hun tweede. Hmmm…. m’n humeur klaart een beetje op. Voor mij wordt het m’n 13e marathon. Die ervaring zou toch wel een beetje in m’n voordeel kunnen spelen? Toch? Er wordt gelachen en gebabbeld, maar ondertussen ook gespeculeerd en zenuwachtig gerekend. Wie loopt hoe snel? Wie heeft welke tijd in gedachten? Veel tijd krijgen we daar gelukkig niet voor. Om 13u wordt door collega Jeroen op originele wijze het startschot gegeven en daar gingen we…. vertrokken voor een rit van 42km. Hopelijk.

Eerst dient een lus van 2,2 km gelopen te worden, gevolgd door 8 rondjes. We spurten weg. Het tempo ligt hoog. Té hoog, maar als je maar met 5 start laat je je meeslepen. De eerste kms gaan sneller dan 5min/km. “dit wordt m’n dood”, denk ik nog, “dit hou ik geen 10km vol, laat staan een marathon”. Maar ik volg m’n collega’s en geniet er stiekem wel van. Nog geen kilometer ver staat supporter nummer 1 op me te wachten: mama :-) Altijd leuk, supporters! We keren aan het keerpunt, passeren de start opnieuw en vertrekken voor het eerste rondje. Het tempo blijft weerzinwekkend hoog, en de groep begint uit elkaar te vallen. Eén jongen schiet weg, we blijven met vier achter. Ik probeer zo goed als het kan bij de groep te blijven maar besef dat dit dé beginnersfout is van elke marathonloper: té snel starten. Een les die ik zelf al doende heb geleerd: elke km die je te snel start betaal je op het einde dubbel en dik terug. Dat in het achterhoofd houdend besluit ik na 7km, nadat we de bevoorrading opnieuw passeren, m’n eigen tempo te lopen. M’n collega’s lopen uit, maar dat geeft niet. Muziekje in m’n oren. Eigen tempo. Ik geniet. Ja, zelfs langs de Watersportbaan. Na een uur staat 11,9 km op de teller. Maf.

Na het tweede rondje – ondertussen hebben we 12,2km gelopen – starten ook de lopers van de halve marathon. Fijn. Die zijn met een pak meer en daar zitten ook wat tragere lopers tussen. Meer compagnie dus, meer afleiding. Ik passeer collega’s Jeroen en Freddy. We zwaaien even. Knikken. En ieder gaat weer z’n eigen weg. Ondertussen staat mama vrolijk met een banaan te zwaaien. Superlief, maar ‘t is nog een beetje vroeg….  Ik loop vrolijk verder. Het tempo is gezakt, maar is voor mijn doen nog behoorlijk hoog. Ik weet zonder problemen een gemiddelde van 5.30 min/km te hanteren. Mooi mooi. Als ik dat volhoud is een sub-4u marathon mogelijk. Maar zover zijn we nog niet. De marathon start aan km 35. Dat weet ik als geen ander.

Rondje 3. Ik ben ondertussen al drie keer dezelfde auto tegengekomen. Dezelfde boomwortel. Dezelfde putten in de baan. Het begint tegen te steken. Maar net op dat moment komt loopmaatje Wim me gezelschap houden. Hoe leuk is dat? Een beetje babbelen. Een beetje gezelschap. De meters schieten onder m’n voeten door en voor ik het besef staan we weer aan de bevoorrading. Daar staat ondertussen collega Koen te supporteren. Ook weer een opsteker. De dame aan de bevoorrading houdt woord en zwaait elke keer vrolijk met mijn flesje cola. Wat een service! Als je in Parijs tussen 35000 lopers de marathon loopt moet je vechten voor een bekertje, hier roepen ze van ver “Julie, wil je cola? wil je een banaan?”. Pure luxe! Voor we het goed en wel beseffen zit rondje 4 er ook al op. De halve marathon in 1u48. Dit is te gek voor woorden.

Rondje 5. Wim heeft ondertussen betere oorden opgezocht. ik kan het hem niet kwalijk nemen. De tegenwind langs de ene kant is moordend, het is telkens vechten om vooruit te geraken. Stiekem ben ik jaloers. Maar dan denk ik: “volhouden, de voldoening nadien is de grootste beloning”. Het wordt lastig. Mentaal dan. Fysiek gaat het goed. Maar mentaal is het wel wat anders. De vreugde van “we zitten al aan de helft” wordt snel aan de kant gezet door het opkomend gevoel van “shit, nog een keer zoveel rondjes”. Een beetje ontmoedigend. Nog 4 keer diezelfde boomwortel. Nog 4 keer diezelfde auto passeren. De goesting is ver te zoeken. Maar we gaan door. Opgeven is geen optie. Toch niet als het omwille van goesting is!

Aan de bevoorrading opnieuw enthousiaste collega’s die me bemoedigend toeroepen, dat doet plezier. Ik heb er ondertussen 27km opzitten. Nog drie rondjes, dat is overzichtelijk. Snel een slokje cola. Een stukje banaan. En doorgaan. En dan… komt een geschenk uit de hemel vallen: één van m’n collega marathonlopers is duidelijk te snel gestart en kwam de man met de hamer tegen (zie je wel :-) ). Niet dat ik me bezondig aan enig leedvermaak, integendeel, ik ben die man zelf al iets te vaak tegengekomen en ik voelde vooral mee met die jongen. Maar…. mentaal een echte opsteker. Ik was zonet van de 5e naar de 4e plaats geklommen. Yeah! Vleugeltjes kreeg ik! Uit enthousiasme haalde ik zelfs m’n iPhone boven om op facebook te posten “30km in 2u40 – nog 12km te gaan”. Jawel, het is mogelijk om te lopen en te facebooken tegelijkertijd, dat is bij deze bewezen. Toegegeven, het feit dat ik ondertussen elke oneffenheid in het parcours wist liggen was een handige bijkomstigheid! ;-) Untitled

En toen ging de tijd plots  bijzonder snel. De halve marathonlopers waren zelf klaar met hun wedstrijd en bleven om te supporteren, dat zorgde voor de nodige ambiance.  Tijdens het zevende rondje haalde ik onverwachts nog een marathonloper in en zag mezelf plots in de top 3 belanden. Woeha! Nu mocht ik het niet meer uit handen geven. Hoewel de benen moe begonnen te worden en de goesting ondertussen al diep in de Watersportbaan was gedoken, liet ik me door m’n iPod en m’n wilskracht nog een laatste keer rond de Watersportbaan leiden. Voetje voor voetje. Stap per stap. Elke beweging deed pijn. Elke spier in m’n lijf pruttelde tegen, maar ik…. ik genoot met volle teugen.

marathonNa 3u48 lopen zie ik in de verte de vlaggetjes van de finish opduiken. Collega Jeroen, die een knappe tijd liep op de halve marathon, kwam me tegemoet lopen en hield me nog de laatste 300m gezelschap om samen te finishen. Aan de finish stond collega Koen nog steeds enthousiast te supporteren en nam een foto. De collega’s van de sportdienst feliciteerden me enthousiast. De dame van de bevoorrading kwam speciaal aangelopen met wat nog overbleef van m’n flesje cola. Het heeft zo z’n voordelen, deelnemen aan een marathon met 5 mensen! M’n dertiende marathon is een feit. 3u51 op de klok. Nooit durven dromen. Geen medaille of ceremonie. Wel 5 minuten roem onder de collega’s en een bijzonder hartelijke ontvangst. Ik teken ervoor! Zonder twijfel één van de bijzonderste marathons die ik ooit heb gelopen.

Die bronzen plak op de marathon is mooi, natuurlijk. Nog mooier vind ik dat beide dames die deelnamen aan de marathon in de top 3 stonden. Het zwakke geslacht? Hmmm… ik zou daar toch nog eens over nadenken ;-)

Een hele dikke proficiat aan alle collega-lopers, maar ook aan de collega’s van de sportdienst. Zij hebben een prima sportdag georganiseerd die vlekkeloos verliep en met aandacht voor iedereen. Chapeau! Bedankt aan alle supporters en aan de vriendjes die een einde kwamen meelopen. Jullie hebben allemaal bijgedragen aan deze bijzondere marathon!  Thanks! En nu… een beetje rusten!

Geef een reactie