Feest van de arbeid – 1/05/2013

1meiWoensdag 1 mei. Feest van de arbeid. Hoogdag voor de socialistische medemens. Het is hen gegund. Aangezien ik politiek bewust zo ver mogelijk van m’n bed hou, weiger kleur te kiezen (waardoor ik ook geen kan bekennen – handig)  en het hele gebeuren me meestal siberisch koud laat, kan ik niet wild worden van het Feest van de Arbeid. Maar als de socialistische medemens gelukkig is, dan zijn we dat ook. En als zij feesten, dan feesten we mee, solidair zoals we zijn. Tenslotte kan je ook niet ontkennen dat we zelf één en ander te danken hebben aan wat aan de grondslag lag voor deze feestdag, we moeten hier niet flauw over doen. Respect is dus zeker op zijn plaats. Toen ik dus deze ochtend om 9u mijn oogjes opentrok en bedacht dat de mannen met de rode jasjes en vlaggen onder-tussen aan het vieren waren aan de Vooruit hier in Gent, bedacht ik op gepaste wijze mee te vieren. Mijn steentje bij te dragen. En hoe kan je dat dan het best doen? Simpel, in mijn geval is dat al lopend, of wat had je gedacht?

En dan wil het net lukken dat loopmaatje Paul, met wie ik vorige zomer nog 6 uren lang in Aalter rondjes rond het zwembad draaide en vloekte op de “col de la piscine”, vandaag had uitgekozen om een marathon te lopen rond de Watersportbaan in het kader van het “Be a hero for one day” project. Nu moet ik ook hier niet flauw over doen. Ja, ik heb mijn mening over het hele marathongebeuren in mijn achtertuin en ja ik vind het nog altijd hilarisch om 60 euro te moeten betalen om 8x rond de Watersportbaan te hossen, maar ook hier: op een feestdag als deze moet je al eens je principes opzij kunnen zetten, al zeker als het is om een loopmaatje te ondersteunen tijdens zijn 22e marathon. Voila!

Zo kwam het dus dat ik vandaag een marathonneke ging lopen. Een beetje raar wel. Meestal sta je voor een marathon uren op voorhand op, eet je een ontbijt waar vooraf lang is over nagedacht, heb je uren staan aanschuiven om een borstnummertje te gaan halen in de marathonexpo en sta je dan ruim 1,5u op voorhand tussen duizenden andere mensen te stressen in het startvak. Niet zo deze ochtend. Om 9u mijn oogjes opengetrokken. Om halftien uit bed gerold. Om 10u een boterham en een yoghurt naar binnen gespeeld. Om twintig voor elf naar de start gefietst, waar …. drie mensen stonden te wachten. Stress? Niet hier!

Julie, Paul, Geert en Andy aan de start

Julie, Paul, Geert en Andy aan de start

Niet eens beseffend dat ik op het punt stond m’n 14e marathon te lopen, stel ik me klaar voor de start. Marathonman himself schiet ons stipt om 11u op gang en samen met Mieke, die nog op het laatste nippertje kwam aanlopen, vertrekken we voor 8 rondjes Watersportbaan, begeleid onder een stralende lentezon. Acht rondjes!  Niet te veel over nadenken, best!

Paul kiest voor een rustig tempo zo rond de 10 km/u. Ideaal. Net na de start krijgen we nog het gezelschap van loopmaatje Wim van de City Running Tours, gehuld in flashy oranje T-shirt, waardoor we als vrij bont gezelschap de Watersportbaan opleuken. Er wordt honderduit gebabbeld en gegrapt, geplaagd en gelachen. Na 2km staat mama alweer luid te supporteren, wat een leuke verrassing! Voor we het weten is het eerste rondje achter de rug. Even drinken. Even eten. En…. afscheid nemen van Wim, die nog repetitie had voor zijn musical van Evita. Ssstt, niet vertellen, maar stiekem waren wij héél blij dat hij tijdens het lopen alvast het zanggedeelte niet geoefend had ;-) (plagen mag, hé Wim).

Het tweede rondje verloopt even vlot. Met de zon op ons smoeltjes huppelen onze beentjes langs de Watersportbaan alsof het niets is. 10km op de teller voor we het goed en wel beseffen. Wissel van de wacht. Geert laat ons achter om een eigen tempo te lopen en we krijgen het gezelschap van Patricia en Eddy, die een lange duurloop moeten doen in voorbereiding van hun marathon in Stockholm. Leuk. Nieuw volk. Nieuwe onderwerpen. We blijven maar tetteren. Mama heeft zich ondertussen met een vriendin op een terras geïnstalleerd en zwaait ons elke ronde bemoedigend toe. Op onze vraag “ben je al moe?” krijgen we echter nooit antwoord ;-)

Rondje vier. Over het parcours valt weinig te zeggen. Verloren lopen kan je er niet. Veel gezelschap krijgen wel. Een feestdag. En zon. Ideaal recept voor buitenactiviteiten en dat hebben we geweten. Het lijkt alsof heel Gent aan de Watersportbaan komt lopen of fietsen. Zeg nog eens dat het slecht gesteld is met de conditie van de mensen tegenwoordig… ik zag vandaag toch heel veel mensen moeite doen! Onverwachts krijgen we gezelschap van Maarten op de fiets. Leuk! Maarten is vandaag druk bezig met het voorbereiden van zijn foto’s voor zijn fototentoonstelling (zie foto hieronder – iedereen welkom) en kon tussendoor wel wat ontspanning gebruiken. Verdienstelijke pogingen van Eddy om Maarten aan het lopen te krijgen, al was het maar voor één rondje, bleven helaas zonder resultaat…

Maarten

Rondje vijf. Ik herinner me nog levendig hoe dat rondje me tijdens de Personeelssportmarathon van UGent mentaal bijzonder zwaar viel. Vandaag heb ik meer geluk. De beentjes willen mee. Het kopje ook. En de zon op mijn toot maakt het geheel compleet. Bij Paul gaat het licht helaas langzaamaan uit. Problemen met de maag. Ai, vervelend. Het tempo zakt. En zakt. Dirk en ik proberen er nog aan te trekken, maar de afstand tussen ons en Paul wordt alsmaar groter. Het heeft weinig zin. Jammer genoeg begint Paul tijdens rondje 6 opeens te stappen. Oei, dat is jammer. Altijd vervelend als je naar iets toe traint en door omstandigheden niet kan lopen zoals gepland. Ik voel mee met Paul, zie hem afzien, maar je kan natuurlijk niets forceren.

Zelf zit ik behoorlijk goed. Ik heb er lol in en wil lopen. Ik besluit na rondje 6, Paul is dan aan het stappen, zelf door te lopen aan m’n eigen tempo. Aangezien ik de Watersrpotbaan ondertussen wel heb gezien, besluit ik betere oorden op te zoeken en de laatste 10km af te haspelen in de Blaarmeersen en langs de Leie. Supergoed idee. Verandering van spijs doet eten. Verandering van parcours doet lopen. Het tempo gaat weer omhoog, en de kilometertjes schieten onder m’n voeten door. Voor ik het goed en wel besef sta ik na 40km weer aan de finish, waar mama en een vriendin ondertussen staan te supporteren. Leuk! Ik overweeg daar te stoppen. 40km is mooi, en het is een training. Maar mama zegt “ga je nu écht stoppen”, waardoor ik toch nog het laatste lusje van 2,2 km afhaspel. Danku mama! Achteraf natuurlijk héél content dat ik het gedaan heb. Na 42,2 km en 4u14 kom ik goedgezind en fris over de meet. Marathon nummer 14 is binnen. Wijs.

Fietsje opzoeken en naar huis fietsen. Onderweg kom ik Paul en compagnie al stappen tegen. Waw! Ik ben onder de indruk, ik had niet verwacht dat Paul zou verder doen met de maagpijn die hij had en bij 30 km al moest stappen. Maar de volhouder wint, en dat was vandaag niet anders. Proficiat Paul met je marathon en bedankt voor het gezelschap de eerste 30km!

Geef een reactie