Rondje “Trek-ken”. Letterlijk….

pinksterenPinksterweekend. Alweer een lekker lang weekend. Drie heerlijke dagen waarin we kunnen doen en laten wat we willen. We kunnen het wel gewoon worden zo, die kortere werkweken en langere weekends in de meimaand. Het was vorige week zowaar een ontnuchtering toen ik maandagochtend bij het ontbijt vaststelde dat de werkweek wel degelijk 5 dagen zou tellen… was dat even een tegenvaller ;-) Gelukkig wordt de week gevolgd door een lang Pinkster-weekend en jullie zullen het me hopelijk vergeven dat ik niet precies weet wat we nu weer vieren gisteren en vandaag. In mijn eigen persoonlijke Julie-kalender maak ik er een “de zon schijnt en chocolade bestaat”-feest van, en dat is meer dan goed genoeg!

De zon schijnt? Jawel hoor. Gisteren toch. Nadat ik zaterdagochtend lekker vroeg uit m’n nest was gekropen voor een deugddoend looptochtje van een dikke 24km in 2u20 was het eigenlijk de bedoeling om gisteren lekker lang uit te slapen. Om rond 10u een oog open te trekken en dan tot de middag m’n boek te lezen in bed. Zoiets. Maar dat was buiten moeder natuur gerekend. Rond 7u ‘s morgens dwong een sanitaire pauze zich op, en toen ik op dat moment vaststelde dat er een stralende zon (jawel, ze bestaat!) aan de hemel hing, kon ik on-mo-ge-lijk terug in mijn nest kruipen. Carpe Diem! Pluk de dag! Voor die drie volle dagen dat het in België zomer zal zijn in 2013, moet je er ten volle van genieten. Slapen kan altijd later nog. Eerst…. van de zon genieten en de vitamine D voorraad een beetje aanvullen. Strak plan.

trekAangezien een looptochtje er na de lange duurloop van de dag voordien niet inzat, werd mijn vriendje “Trek” van stal gehaald. Mijn koers-fietsje, gekocht in de zomer van 2011. Mijn stalen ros. En ik wou dat ik kon zeggen “mijn maatje”, maar dat is het niet echt. Ik heb een beetje een haat-liefde verhouding met dat hele fietsgedoe. Ten eerste vind ik het niet intensief genoeg. Als je twee uren loopt, dan voel je dat. Als je twee uren fietst…. tja, dan voel je dat misschien aan je billen die protesteren maar voor de rest ben ik allesbehalve moe. Je moet dus eigenlijk al 3-4 uren op pad om enige sport-voldoening te hebben, zoals ik het omschrijf. Ten tweede vind ik het een beetje saai, je moet zodanig op de baan letten dat je niet kan genieten van je omgeving en om veiligheidsredenen kan er geen muziek op. En ten derde ben ik er eigenlijk ook echt niet goed in. Ja hoor, ik kan wel degelijk mooie snelheden halen. Geef me een recht stuk, en liefst ook wat wind in de rug, en ondergetekende bolt probleemloos aan een gemiddelde van 32-33 km/u over het asfalt. Maar ik zal eens iets toegeven: ik ben een broekschijter. Echt. De snelheid ligt me niet. Bij elk bultje zie ik mezelf over de baan gekatapulteerd worden en waag het aub niet om een bocht (een bocht!) in het parcours te steken. Ik rem af tot op het belachelijke om dan met een draaicirkel van een daf-truck de bocht in kwestie te nemen. Nee, geen lol aan op die manier. Maar we hebben nu eenmaal een Trek, en de zon schijnt dus…. allons-y!

fiets1

Terwijl Maarten zich nog eens omdraait in zijn nest hijs ik me in m’n fietsplunje, verberg ik m’n ontzettende plofkop onder m’n witte helm (zijn die dingen ook nog ergens goed voor) en verkoop ik mezelf een pep-talk waar ik eigenlijk mezelf nog mee verbaas ook :-) We hebben er zowaar zin in. Het wordt m’n vertrouwde route: via de Watersportbaan en een stukje R4 naar de vaart Gent – Knokke. U raadt het al: een lekker lang RECHT stuk, waar ik naar keuze na x aantal km gewoon m’n kar kan keren en een RECHT stuk kan terugfietsen. ‘t Leven is voor de slimme, toch?  M’n Garmin staat nog ingesteld op lopen; de snelheid wordt in min/km weergegeven. Ik duw op alle mogelijke knopjes maar krijg het ding niet op “fietsen” ingesteld. Na 5 minuten van dat lichtkermisgedoe geef ik het op. Snelheid is snelheid en afstand is afstand, hoe je het ook uitdrukt. Problem solved.

Lekker vroeg op pad. Zondag. Feestdag. Geen kat op de baan. Prima zo, want dat betekent weinig hindernissen en obstakels onderweg; weinig momenten waarop ik moet stoppen en mezelf  - ja, nog altijd – moet inprenten om m’n voeten eerst los te maken uit de klikpedalen alvorens tot stilstand te komen. Tenzij ik op onzachte manier het asfalt wil kussen. Been there, done that – niet voor herhaling vatbaar. Ik ben dus maar wat blij dat ik gedurende de héle fietstocht niet één keer ben moeten stoppen (ok – blijkbaar heb ik wel een automobilist, een collega dan nog wel, zijn voorrang een beetje “afgedwongen” – sorry Jeroen – maar dat was dus voor het goede doel :-) ) en dus niét op m’n bek ben gegaan. Driewerf hoera.

lekker lang RECHT stuk vaart

lekker lang RECHT stuk vaart

De vaart is een populaire plek onder de wielerfans. Je zou het op de foto niet zeggen, maar ik reed op geen enkel moment alleen. Werd ingehaald door serieuze fietsers die trainden door achter een brommer aan te rijden en haalde zelf een horde luid tetterende wielertoeristen in. Af en toe moest uitgeweken worden, voor een groepje lopers, een verliefd koppeltje rolschaatsers en zelfs een occasionele kamikaze-duif die zich aan een rotvaart voor m’n wiel schoot. De enige keren dat m’n hartslag de hoogte in ging. Ik blijf erbij: dat fietsen is leuk, maar intensief vind ik het niet. Ik bol rustig aan 30km/u en hoef daarvoor niet eens diep te gaan. Fijn, maar ja… daar blijft het ook bij. Na 49min geeft m’n Garmin 25km aan. Super. Tijd om de kar te keren en hetzelfde traject terug te doen. Een beetje tegenwind wordt m’n deel. Ha, eindelijk wat uitdaging. Het tempo zakt een heel klein beetje, maar blijft 29km/u. Zodat ik uiteindelijk 51,2 km verder en 1u40 later weer aan m’n voordeur sta. Content. Maar zeker niet moe….

Vanmorgen dus maar lekker weer gaan lopen :-) Om 8u15 de loopschoentjes aangebonden voor een tochtje van 27,5 km van Gent via Zwijnaarde, Merelbeke, Melle, Heusden en Destelbergen terug naar Gent. Goed voor 2u40 loopplezier en een zalig voldaan gevoel. Yes! Het loopplezier was zo groot dat ik er de regen met plezier bijnam! Zalig lopen.route

Geef een reactie