Watersportbaanloop Gent – 22/05/2013

Bron: http://www.ugent.be

Bron: http://www.ugent.be

Woensdag 22/05/2013. Een dag waar ik al lang naar uitkeek. Héél lang. Waarom? Omdat dan de Watersportbaanloop op het programma stond. Een wedstrijd van 5km, georganiseerd door mijn werkgever, de Universiteit Gent, rond … u raadt het al …. jawel, de Watersportbaan (again). Nu is het niet meteen het parcours dat mij zo vrolijk maakte, ik denk dat ik ondertussen elke steen ginder al 2500 keer gepaseerd ben. En ook de afstand behoort niet meteen tot mijn favorieten. Ik ben een duurloper. Geef me een lange afstand en een gezapig tempo en ik word instant vrolijk. Laat me echter knallen op een korte afstand en ik word al moe bij het idee alleen. Maar alles voor het goede doel natuurlijk, want het was niet zomaar een wedstrijd.. Het was een bedrijvencup. En dan moeten we natuurlijk de kleuren van de UGent verdedigen, of wat had je gedacht. Voor één keertje maken we dus een uitzondering en knallen we op 5km.

Werd ik daar nu zo vrolijk van? Nee, niet echt. Er was meer: precies een jaar geleden, na de Watersportbaanloop editie 2012, ging ik een weddenschap aan met een collega. Een niet-lopende collega. De dag na de wedstrijd kondigde hij luidkeels aan “volgend jaar doe ik ook mee”. Waarop ik hem meteen een weddenschap voorstelde. En zo geschiedde: zou hij de 5km onder de 30min lopen, dan moest ik hem een fles wijn trakteren maar…. en nu komt het goede deel…. lukt hem dat niet, dan krijg ik een zak chocotofs. Driewerf hoera! En hoewel ik het natuurlijk bijzonder fijn vind wanneer medemensen het plezier van het lopen ontdekken, vond ik het deze keer niet eens zo erg om vast te stellen dat er de laatste maanden wel verdacht weinig sprake was van enige trainingsactiviteit twee bureaus verder op de gang…. Naarmate de maanden verstreken groeide de hoop op die zak chocotofs… En geloof me, als je een jaar lang wacht, dan komt de dag dat het eindelijk zover is, geen dag te vroeg! Toch bleef ergens de angst bestaan: wie weet is hij stiekem aan het trainen en staat hij er vanavond plots in zijn sporttenue… wat dan? Het duiveltje in mij zag al al mijn chocotofs in rook opgaan :-(

Maar goed, Watersportbaanloop dus. Om 18u30 worden we aan de start verwacht. Een beetje hectisch allemaal want eigenlijk moet ik op een event van het werk zijn van 16u tot 18u. Stiekem muis ik me er een kwartiertje vroeger vanonder om snel naar huis te zoeven met de fiets, snel in m’n sportkleren te schieten en al geheel buiten adem aan de start van de 5km te verschijnen. Dat begint al goed. Hebben we er zin in? Nee. ‘t Is koud en ‘t zal gaan regen (dat is een zekerheid tegenwoordig) en zei ik al dat ik niet graag snel loop? Dat is zo lastig. Maar goed, alles voor de chocotofs natuurlijk. Veel volk aan de start. babbelen met collega’s, nieuwe mensen ontmoeten, de kids van de kidsrun aanmoedigen en even later is het aan ons. Van mijn “collega met sportieve ambities” helaas geen spoor. Heeft hij zich ergens verstopt en gaat hijons verrassen? Of loopt hij toch niet mee? Een andere collega fluistert in mijn oor “hij gaat je teleurstellen vandaag”. Ik denk bij mezelf: of nét niét (hahaha, laat die chocotofs maar komen).

WSB1

bron: http://www.ugent.be

Het startschot wordt gegeven en ik zoef weg. Een collega start enkele meters achter me en de hele tijd heb ik als motivatie: “hij mag me niét voorbijsteken”… “hij mag me niét voorbijsteken”. Elke loper die me passeerde werd met argusogen bekeken en zette me aan tot nét dat beetje sneller lopen. Maar dat snel lopen, dat is dus echt mijn ding niet. Mijn benen pieken, mijn longen branden, mijn hoofd ziet er verzekers uit als een gigantische plofkop en tegen dat ik de eerste bocht heb bereikt heb ik al zin om me languit in het gras neer te vleien.  Maar dat doen we niet. 200 meter verder stijgen heerlijke geuren uit het frietkot op. Hmmm… misschien is het tijd voor een pauze onderweg? Nee, toch maar niet. Mijn collega mag dan “een watje zijn” en niet starten (grapje), opgeven staat niet in mijn woordenboek. Dus we hossen verder. Amper aan km 3 gekomen of de eerste loper finisht al aan de overkant. Hoe frustrerend. Gelukkig heeft die ene collega me nog altijd niet kunnen inhalen en dat schept moed. Eindelijk de tweede bocht, nu nog een km en de finish is in zicht. Ik probeer eruit te halen wat eruit te halen valt, zeker wanneer ik besef dat een PR erin zit. “Komaan Julie, nog even doorbijten en daarna kan je van chocotofs genieten”. Dat deed het wel. Nog een laatste sprintje en ik bereik de finish in 22:06! Een verbetering van m’n PR met 8 seconden! Joepie! Een leuke verrassing!

WSB3

bron: http://www.ugent.be

Aan de finish nog een tweede verrassing:  de “collega met sportieve ambities” is ondertussen in hemd en das (hihi) opgedoken met een grote zak in zijn handen. Met een big smile krijg ik maar liefst vier (VIER!!) zakken chocotofs in m’n polletjes gestopt, hoe wijs is dat? Dankuwel !! Ik probeer meteen een nieuwe weddenschap af te sluiten voor volgend jaar, helaas lukt dat niet ;-) We kaarten gezellig na met collega’s, waarbij de chocotofs bijzonder worden gesmaakt. We worden getrakteerd op een hapje, een drankje en een pulle douchegel en dan is het wachten op de prijsuitreiking. Het is net geen nagelbijten dat we doen ;-) en na een uurtje komt dan het verlossende antwoord: de Universiteit heeft opnieuw de wisselbeker gewonnen!  We kunnen weer trots zijn op onze Alma Mater (en de chocotofs zijn zo toch ook een beetje verdiend :-) ).

UGent wint de bedrijvencup!

UGent wint de bedrijvencup!  Bron : http://www.ugent.be

Geef een reactie