20km van Brussel – 26/05/2013

Lekker laag borstnummer, goed voor het 1e startvak

Lekker laag borstnummer, goed voor het 1e startvak

Het leven zit soms toch vreemd in elkaar, niet? Op weekdagen, wanneer de wekker ons op bijzonder brutale wijze om 7 uur ‘s morgens uit onze spannende dromen rukt, weerklinkt meestal een eensgezinde zucht uit onze slaapkamer gevolgd door de – volledig retorische –  vraag “effe snoozen?”. Waarna het ritueel zich 10 minuten later nog eens herhaalt, en nog eens, tot één van ons twee toch de moed heeft van te zeggen “we zouden beter opstaan zeker?”. Vergelijk dat met deze ochtend. Een druilerige zondag zonder professionele verplichtingen. De wekker staat nog vroeger dan anders, om halfzeven alstublieft. En toch… bij het eerste biepje dat wordt geproduceerd sta ik huppelend naast m’n bed. Echt. Oké, ik geef toe, bij mijn halve trouwboek verliep het hele proces met iets minder enthousiasme, maar toch. Geen vijf minuten later waren we beiden in verticale positie én in goed humeur. Het leven zit toch soms raar in elkaar ;-) .

Nu was er natuurlijk een goede reden voor dit matinale enthousiasme: vandaag stond de 20km van Brussel op het programma. Eén van de sportieve hoogdagen van het jaar, een evenement dat je als loper toch minstens één keer moet hebben meegemaakt. Voor mij zou het m’n 6e deelname op rij zijn, en met een startuur dat sinds 2012 verlegd is naar de voormiddag (vroeger was het om 15u – niet ideaal voor deze ochtendloper) én een ideaal fris maar droog loopweer, waren de vooruitzichten alvast gunstig. Je zou voor minder naast je bed staan huppelen denk ik dan. Snel de loopkleertjes aan. Een boke met choco (of was het choco met een beetje boterham?) naar binnen gewerkt en we konden vertrekken. Ik gewapend met loopgerief, Maarten met zijn camera. Ideaal.

Eerst ging het richting station want we zouden met de trein naar Brussel reizen. En het mag gezegd zijn, als het goed is, is het goed. De NMBS was zo slim geweest om dubbeldekkers in te zetten op de lijnen naar Brussel en dat was maar goed ook. Op het perron minstens evenveel volk als op een gewone werkdag. Al stonden die daar wel allemaal in sportkledij in plaats van in kostuum en das. ‘t Is eens iets anders. De machinist toeterde luid bij het binnenrijden van het station, wat bij de lopers bijzonder werd gesmaakt. De toon was gezet. De sfeer zat erin. En dat zou voor de rest van de dag niet veranderen. Integendeel. Het werd alleen maar beter naarmate we Brussel naderden en nadien ook het Jubelpark.

Onder de bogen van het Jubelpark, we zijn er klaar voor

Onder de bogen van het Jubelpark, we zijn er klaar voor

Klaar voor de start

Klaar voor de start

Véél volk. Héél veel volk. Vorig jaar 35.000 deelnemers. Dit jaar meer dan 37.000. Dat voel je. Als die dan nog allemaal een supporter meebrengen is het daar snel een gezellige bende. Het is al 9u20 wanneer we toekomen. Amper 40 minuten voor de start. Ik rep me naar de Rode Kruis tent, waar ik verwend word met hapjes en drankjes en vergeefs op zoek ga naar loopmaatje Wim. Voor hem wordt het zijn eerste editie, ik vermoed dat zijn zenuwen hem ondertussen hebben ontvoerd, hij is in geen velden te bespeuren. Niet aan te doen. We wurmen ons tussen de massa door terug naar de startvakken. Dankzij m’n tijd van vorig jaar heb ik een lekker laag borstnummer en kan ik in het eerste startvak starten. Leuk. Ook daar sta ik niet alleen. Duizenden mensen. Dik of dun. Blank of zwart. Zenuwachtig huppelend of stokstijf stilstaand. Mijn lodderig oog spot zelfs een ananas, een mango en een druif met loopschoenen aan. Echt! (zie foto onderaan). Elk met een eigen verhaal en eigen verwachtingen. Ik blijf het een speciaal moment vinden, de start van zo’n massa-event. Voeg daaraan toe de Bolero van Ravel en dan nog de Brabançonne en ‘k had mijn portie emoties voor de dag alweer ruimschoots gehad en ‘k had nog geen meter gelopen. Dat belooft :-) De speaker vraagt een speciaal applausje voor prins Filip die deelneemt. Het enige wat ik denk: ik moet voor dienen mens finishen anders mag ik van m’n leven geen chocotofs meer eten…

We zijn er bijna???

We zijn er bijna???

Stipt om 10u worden we op gang geschoten door de burgemeester van Brussel, Freddy Thielemans, die als een échte burgervader alle lopers vanop een kiosk groet bij het buitenlopen van het park. Charmant. Altijd een beetje drummen en duwen, die start.Er mogen dan nog verschillende startvakken zijn, 37.000 man blijft veel volk hoe je het draait of keert. Het duurt dan ook wel eventjes voor ik wat ruimte heb om überhaupt een voorwaartse beweging in te zetten, maar dat is niet erg, want de startmatten liggen nog een beetje verder. Eens voorbij de mat liggen de Brusselse straten als een gigantische speeltuin op ons te wachten, en wie houdt ons dan nog tegen? Een vrolijke 20km-medewerker had het lumineuse idee om ons al van bij de start op de hoogte te houden van onze vorderingen… waarschijnlijk goed bedoeld, maar héél erg motiverend is het getal op dit bord toch niet echt, zo lijkt me :)

start

De snelle mannen van het eerste startvak

Ik neem een goede start en naar goede gewoonte lap ik m’n allereeste voornemen, zijnde “traag starten want de wetstraat gaat omhoog en als je je laat meeslepen heb je je eerste cartouche al verschoten aan km 2″ compleet aan m’n laars. Natuurlijk laat ik me meeslepen door de massa en natuurlijk geniet ik stiekem van het feit dat m’n Garmin een gemiddelde van 4:45 min/km aangeeft, of wat dacht je? Toegegeven: ik dacht ook “dit hou ik nooit vol en ‘t is te hopen dat die Tervurenlaan aan km 16 geen moeilijke bevalling wordt”. Maar: geen problemen maken waar er nog geen zijn. Het liep vlot en goed. Ik genoot met volle teugen, dus waarom zouden we inhouden? Juist? Nergens om. Lopen dus! Gaan met die banaan!

De eerste twee kms gaan meteen bergop in de Wetstraat, goed om de benen meteen met de neus op de feiten te drukken. Nadien volgen de kasseien aan het Koninklijk Paleis. Na 6 edities weet ik echter al dat je best meteen links op het – platte – voetpad gaat lopen. Zo gezegd zo gedaan. Ter compensatie van het verslijten van Albert en Paola’s voetpad maak ik een imaginaire buiging en loop rustig verder (op het voetpad) richting justitiepaleis. Ook daar is ervaring in het voordeel: je neemt best de rechtertunnel aan de Louisalaan wegens minder volk. Zo gezegd zo gedaan. Het tempo blijft hoog. De moraal in dezelfde regionen. En we blijven genieten. En af en toe bang afwachten wanneer het schip strandt.

Het strandt niet. De passage in het park vormt een welkom “rustpunt” al worden we ook daar geregeld getrakteerd op pittige hellingetjes. De helling van km 10-12 trotseren we zonder problemen, jawel, nog steeds aan 4:45 min/km en dan volgt de lange afdaling. Ook weer geheel tegen mijn eigen adviezen in gebruik ik deze afdaling niet om te recupereren, maar ik geef gas bij. Julie heeft een PR geroken, het zit erin, en dus mogen we dat niet laten gaan. Ik vlam naar beneden en bol dan nog 3km uit langs Hertoginnedal. De man met de hamer? Verzeker vertrokken naar zonniger oorden. In Brussel was hij alvast niet te bespeuren vandaag. Zélfs niet op de gevreesde Tervurenlaan. Ik wéét hoe hij is. Ik wéét hoe steil hij is. En hoe lang. En toch is ie elk jaar net iets langer en iets steiler dan ik me meende te herinneren. De sloeber. Maar de finish lonkt. Net als het PR. De beentjes klagen een beetje, maar ik spreek ze vermanend toe met de woorden “als je nu niet vertraagt mag je over 15 minuten stoppen, anders worden het er 20″. Ze begrepen het precies. Er wordt niet aan snelheid ingeboet op de Tervurenlaan en dan is de laatste 1,5 km gewoon uitlopen.

19,5km. De laatste rechte lijn naar de finish

19,5km. De laatste rechte lijn naar de finish

medetenAan km 19 geeft m’n Garmin amper iets meer dan 1u30 aan. “Zot”, denk ik nog. Ik zou de laatste km kunnen kruipen en nog m’n parcoursrecord (1u39 en ne kluts) verbeteren. Maar dat zou een beetje een zot zicht zijn natuurlijk. Ik loop stevig door, weet in de mensenmassa aan de kant toch Maarten te spotten en een zwaai te produceren en zet de laatste lijn richting finish in. Nog enkele venijnige kasseien. Toch nog een pittig hellinkje en dan….. na 1u35min58sec mag ik op m’n stopknopje van m’n Garmin duwen daar onder de bogen van het Jubelpark. Ik kan het bijna zelf niet geloven. Bijna 4 minuten sneller dan m’n snelste tijd in Brussel. Gelopen aan een gemiddelde van 12,5km/u op een méér dan pittig parcours met heel wat hoogtemeters. Uiteindelijk 270e dame geworden van alle deelnemende dames. Reden genoeg om blij te zijn. Ik bijt m’n medaille bijna in twee van contentement en ga daarna uitgebreid vieren met Maarten. Dit op geheel gepaste wijze in een gezellig restootje om de verbrande calorietjes weer aan te vullen. Genieten!

Pour la petite histoire: ik ben dus gelukkig inderdaad voor onze prins geëindigd, die net geen 2 uur nodig had om de 20km af te leggen. Oef! Laat die chocotofs dus maar komen ;-)

Brussel…. u was weer geweldig! Afspraak eind mei 2014, of wat had je gedacht?

Zoals gewoonlijk voor de liefhebbers nog wat fotootjes:

Parcours 20km

Parcours 20km

Je kan ook als ananas door de straten hossen

Je kan ook als ananas door de straten hossen

Laatste rechte lijn richting finish

Laatste rechte lijn richting finish

6 medailles op een rij

6 medailles op een rij

Nagenieten!

Nagenieten!

Geef een reactie