Avontuurlijke training

74497___gustavorezende___Kids_6_03Zaterdag 8 juni. Voor het eerst sinds lang worden we getrakteerd op heerlijk warme zonnestralen vanuit de hemel. Ideaal loopweer dus.  We ruilen de lange tights en shirts voor shorts en T-shirt. Super! Voor het eerst ook sinds enige tijd heb ik weer met maatje Nico afgesproken om samen de beentjes te strekken. Op het programma? Een toertje van ongeveer 20km; twee uur lopen, en vooral, twee uur babbelen is immers precies goed om de laatste nieuwtjes en roddels te kunnen vertellen en weer helemaal mee te zijn met wat leeft en gebeurt in de wondere wereld van het SMC (het “Slechte Moaten Comité”, voor zij die het niet zouden weten). Afspraak dus gisteren, om 7u aan mijn voordeur. Ik keek er naar uit!

In dergelijke omstandigheden is opstaan geen opdracht. Integendeel. Wanneer de wekker me om 6u20 uit m’n bed probeert te porren, ben ik het vervelend machien al lang voor door om kwart na 6 al vrolijk rond te huppelen. Laat dat looptochtje maar komen. Wanneer ik om halfzeven de rolluiken naar omhoog doe, zie ik net Nico parkeren…. een halfuur te vroeg. Via Facebook plaats ik een berichtje “Nico, kom uit uwen otto“. (wat zouden we zijn zonder de digitale technologie tegenwoordig, stel je voor dat ik de voordeur zou moeten opendoen om Nico uit zijn auto te koteren? Je mag er toch niet aan denken? ;-) ). Het antwoord kwam niet veel later: “nee“. Ok – ook goed. Blijf dan nog maar even zitten, denk ik dan. Nog snel een koffietje gedronken dan maar en stipt om 7u met Nico vertrokken. Tja…. rare vrienden hebben…. best niet te veel vragen bij stellen ;-)

routeIk had een leuk parcours uitgestippeld dat ons eerst via de Assels in Drongen naar de Bourgoyen in Mariakerke zou brengen, om dan via de Blaarmeersen terug aan mijn voordeur te eindigen. Zo gezegd, zo gedaan. We babbelen honderduit, ook al ben ik de eerste honderd meters compleet verblind door de witheid van Nico’s  nieuw paar loopschoenen. Witte, propere schoenen? Dat kan toch niet zijn!  Gelukkig brengt het parcours ons langs de bouwwerf waar ik eerder deze week tot over m’n enkels in de modder ben gezakt en m’n schoen uit de poel ben kunnen gaan vissen (dit uiteraard tot groot jolijt van de twee bouwvakkers in de buurt die het spektakel wel konden smaken), dus het was niet zonder enig leedvermaak dat ik naar de witte schoentjes keek en dacht “wacht maar….” :-) Helaas betekent veel zon ook dat de modderpoel in kwestie ondertussen was opgedroogd. Het enige wat je nog zag was een bruine hoop grond…. met een groot gat waar mijn been ooit had gezeten. Zucht. En Nico’s schoenen? Die bleven proper….

Luid vertellend en lachend komen we al snel terug aan de Watersportbaan. Een verkeersbord in de verte duidt het einde van de bebouwde kom aan en Nico zegt nog al lachend “wedden dat ik het eerst uit Gent ben”. Ik reageer niet speciaal, maar zet, op een onbewaakt moment, toch net voor het bord een sprintje in, waardoor niet Nico, maar ik, als eerste het bord bereik. Yiha. Achter me hoor ik “strever” fluisteren, en ik begin stiekem te vermoeden dat dit nog niet het einde van het verhaal is.

Het volgende stukje parcours leidt door de Bourgoyen, een prachtig natuurgebied waar vooral veel vogelsoorten hun stekje hebben. Dit tot groot plezier van de natuurfotografen, die onder struiken en achter boomstammen verscholen staan om de gevederde fauna op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik vermoed echter dat ook Nico en ik op zo’n kiekje zijn terecht gekomen. Benieuwd of we in de volgende editie van “koning vogel” zullen vermeld staan als bedreigde diersoort of bijzonder vreemd exemplaar ;-) . We zijn overigens niet de enigen die de Bourgoyen hebben ontdekt. De lokale bejaardenclub heeft haar jaarlijkse wandeling gepland en bezet het hele pad. Vriendelijk als we zijn vragen we lief of we mogen passeren en zeggen we dat ze goed moeten luisteren naar de gids. 500 meter verder staat een vriendelijke dame bij gedekte tafels te wachten op het grijze gezelschap. Het heeft niet veel gescheeld of 10 minuten later hadden we kunnen genieten van een ontbijt met die groep mensen. Maar kom, boterkoeken ontnemen van oudere mensen, dat ligt natuurlijk niet in onze aard ;-) .

De streep (ahum)

De streep (ahum)

Dan maar op weg naar de Blaarmeersen. Onderweg passeren we de befaamde “roze streep“, het briljante (?) kunstwerk aan de Watersportbaan dat lopers moet toelaten precies te weten wanneer ze een rondje hebben gelopen (dat ik altijd het frietkot als referentiepunt neem in plaats van die roze streep zegt misschien meer over mij dan over de streep? Enfin…laat ik vooral niet opnieuw beginnen over het (on)nut van die streep, nietwaar). Opnieuw komt het competitiebeestje in ons boven, en opnieuw wordt gesprint voor wie het eerst over de streep komt. Deze keer is het Nico. Wie is er nu de grootste strever? De stand is dus 1-1. Op 15 december wordt de strijd finaal gestreden: dan nemen NIco en ik beiden deel aan de halve marathon van Gent, en wie daar het eerst over de streep komt, wint een zak chocotofs en wat cuberdons. Vraag is…. over welke streep hebben we het dan eigenlijk? Gelukkig hebben we nog tijd om dat uit te zoeken.

Het laatste stukje parcours leidt door de Blaarmeersen. Ik discussieer zodanig met Nico, die het lumineus idee heeft opgevat om na 20km nog eens de skiberg op en af te hossen (zot), en ga zodanig op in het hem op andere gedachten brengen, dat ik me een bult verschiet wanneer Nico opeens gelijk een zot begint te roepen. Ik zie nog net een op hol geslagen mislukte poedel recht op mij aflopen en heb amper tijd om te beseffen wat er gebeurt. Gelukkig verschiet het mormel zodanig van Nico’s gebrul, dat het beest gelijk de struiken induikt en mijn kuiten verder gespaard bleven van enig onheil. Mijn hartslag daarentegen…. ik voelde die kloppen tot in de puntjes van mijn oren. Danku Nico, voor deze reddingsactie. Niet veel later komt een nietsvermoedend oud vrouwtje vantussen de bomen, in gezelschap van nog twee andere poedels… we hebben haar toch maar aangeraden haar “mormel” aan de leiband te houden….

Ik hoopte dat Nico na dit voorval enig medelijden zou tonen en de skiberg zou laten voor wat ie was. Maar nee hoor, meneer moest en zou op die skiberg lopen. We zijn perfect complementair: als een dartel veulen loopt Nico naar boven, ik kan hem enkel naroepen “wacht op mij boven”. Tegen dat ik ooit boven komt, is meneer al helemaal de trappen op geklommen in de toren voor het panoramisch uitzicht. Maar nu is het mijn beurt. Het naar beneden zoeven lansg de kronkelbaantjes, dat is mijn specialiteit. Een beetje snelheid nemen en dan de ene bocht na de andere, het voelt een beetje als Walibi. Deze keer is het aan Nico om te zeggen “wacht op mij beneden”. Perfect complementair dus. Een ideale afsluiter voor een looptochtje van uiteindelijk bijna 22km; goed voor 2u05 loopplezier; de schrik van mijn leven en veel gebabbel. We zijn weer goed voor een tijdje!

Geef een reactie