Ultraloop Nacht Van Vlaanderen 50km – Bronzen medaille – 22/06/2013

Borstnummertje

Borstnummertje

Koekoek! Hier zijn we weer. Hopelijk hebben jullie me niet als vermist opgegeven. Ik geef toe, het is weer eventjes stil geweest op m’n blog. Ik zou hiervoor een hele reeks excuses kunnen verzinnen. Ik zou kunnen wijzen op een vrij drukke maand op het werk. Op alles wat komt kijken bij de organisatie van een reis van 4 weken naar de Verenigde Staten. Ik zou een beschuldigende vinger kunnen uitsteken in de richting van de juf van Zweeds, die ons een omvangrijke cursus te verteren gaf voor het eindexamen. En hoewel dat allemaal wel een beetje klopt natuurlijk, is de reden eigenlijk vrij simpel: er was de voorbije weken niets spectaculairs om over te schrijven. Natuurlijk werd er stevig getraind en volgden zwem-, spinning en loopsessies elkaar met grote frequentie op. Maar zijn jullie écht geïnteresseerd in het zoveelste rondje rond de Blaarmeersen of de 27.000e tegel die ik op de bodem van het bad heb geteld? Ik dacht het niet. En dus…. bleef het stil. Tot nu. Want vorige zaterdag gebeurde er wel degelijk iets wat ik onder de noemer “vermeldenswaardig” zou durven catalogeren…..

Zaterdag stond immers de ultraloop Nacht van Vlaanderen op het programma. Een wedstrijd over 50 of 100km, af te leggen in rondjes van 10km. Niet zomaar een wedstrijd, maar een wedstrijd waar voor mij veel bekend volk zou deelnemen. Een wedstrijd die bijna een vaste waarde is geworden in de jaarlijkse agenda. In 2008 nam ik er deel aan de 42km wandeltocht (‘s nachts). In 2011 liep ik er een PR op de 10km en vergezelde vervolgens Veerle Beernaert een stukje op de fiets terwijl zij haar 100km liep. Mooi allemaal. Maar na de dodentocht en de 6 urenloop was het dringend tijd voor mij om ook zélf eens aan de slag te gaan op de lange afstand daar. En dus…. schreef ik me in voor de 50km. 5 rondjes van 10km. Dat was het plan.

logo_lang

Het is wel een beetje bizar zo. Ik herinner me nog goed m’n allereerste marathon in 2007, in Parijs. Weken op voorhand werd er strikt volgens schema getraind. De week voordien werd het trainingsvolume afgebouwd en werd pasta verorberd alsof m’n leven ervan afhing. De spanning steeg dag na dag in de aanloop naar het evenement en op D-day stond m’n héle familie (nonkels en tantes inclusief) aan de Champs Elysées om me aan te moedigen. Wat een feest. Dagen nadien zat ik nog altijd op m’n roze wolk, na te genieten van geleverde prestaties…

En dan komt plots het moment dat je zowat maandelijks een marathon loopt. Dat je de lange duurlopen en wedstrijden aan elkaar rijgt en niemand meer verbaasd opkijkt als je nog eens je PR hebt verbeterd. Dan komt het moment dat je op zaterdag om 6u je wekker zet om een ultraloop te gaan doen. Een ULTRAloop mensen, dus vérder dan een marathon. En dan zie je je man zich omdraaien in het bed, alle dekens gretig naar zich toetrekkend, nog snel “veel succes” mompelend alvorens weer in slaap te vallen. Dan rij je heel alleen richting Torhout, om er héél alleen je ding te gaan doen.Pasta? Niet gegeten. Gewoon een boterhammetje als ontbijt.  Of hoe alles relatief is…. toch wel speciaal. Soit. Ik kan het Maarten niet kwalijk nemen, er zijn nu eenmaal leukere dingen in t leven dan 5u in de kou te staan supporteren voor iemand die 1x per uur langs strompelt…. persoonlijk zou ik dan ook liever in m’n bed blijven liggen, als ik eerlijk mag zijn ;-) .

start

Beetje zenuwen

Natuurlijk was ik niet helemaal alleen daar in Torhout. Gelukkig niet. Torhout is een jaarlijks moment van afspraak (één van de zovele) van de loopvriendjes van het SMC – het Slechte Moaten Comité voor de niet-kenners. Amper toegekomen en m’n nummer opgehaald, of ik vond mezelf al in het gezelschap van supporter Nico, Patricia en Eddy die net de marathon van Stockholm hadden gelopen, kanarievogel Koen die een innerlijke strijd met zijn darmen leverde, superwoman Veerle die de 100km zou lopen en nog zoveel anderen… een gezellige bende. Er werd gebabbeld, gelachen, plannen gesmeed….

VEEEEEEL drank!

VEEEEEEL drank!

Toch wel een beetje zenuwen ook. Echt getraind was ik nu eenmaal niet. M’n laatste lange duurloop was de marathon die ik liep op 1 mei, toch alweer 7 weken geleden. Sindsdien liep ik regelmatig, en met een maandgemiddelde van 270km mogen we niet klagen. Maar de langste afstand was 20km. Geen 25. Geen 30. Twintig. Dat was het maximum. Zou dat volstaan om de 50km op een comfortabele manier te gaan lopen? Helemaal erg werd het toen ik zag hoeveel eten en drank sommige lopers meehadden. Zelf had ik me tot “the bare necessities beperkt”, zijnde “me, myself and my shoes”. En dan had je Veerle met een half overlevingspakket en nog erger: een 100km loper die een doos had volgestouwd waar je volgens mij half Ethiopië mee kan voeden. Koen en ik dachten even dat ze de bevoorradingsposten hadden afgeschaft, maar niets was minder waar…. Dit alles zorgde voor een alles behalve zorgeloze start….

Het startschot werd stipt om 9u gegeven. Een behoorlijke groep lopers verzamelde zich aan de start, die gezamenlijk werd gegeven voor de 50 en de 100km. Ik besluit rustig te starten, vooral niet te snel, en te zien hoe het zou gaan. Het vertrouwen was er niet. En de kans dat ik na 3 rondjes de handdoek in de ring zou werpen, leek me bijzonder reëel. Dat het net op het moment van de start begon te regenen, hielp al evenmin. Maar goed, we zijn gescheept, dus we moeten varen. Of hoe een collega het me net voor de start zei: “als het lang lijkt, doe het dan stap voor stap”. Stap voor stap dus. Strak plan.

Het eerste rondje is spannend. Een nieuw parcours te ontdekken. Wat heeft Torhout voor ons in petto? Een aangename verrassing: een bijzonder afwisselend parcours met maar liefst 3 bevoorradingsposten onderweg. Of hoe 50km lopen plotseling verandert in een 15-gangen buffet met “kleine stukjes lopen” tussendoor. Of nog: hoe je je brein gewoon kunt bedriegen. En dat laatste was nodig :-) Maar goed: een leuk parcours dus: een stukje tussen woonwijken, dan richting een bos en een manege. Onder een brug werden we getrakteerd op allerlei lekkers om dan na een recht stukje lekker bergaf te kunnen lopen onder een brug door. “What goes down must come up” – geldt helaas ook hier. Van km 7-8,5 bleek een saai recht stuk te zijn, licht omhoog met tegenwind. Een harde dobber. Gelukkig ging de laatste km dan bergaf en voor je het wist stond je weer bij af. Rondje 1: check. Prima zo. Niet alleen was ik nu mentaal in staat om het vervolg in te delen in stukjes. Door het verkennende aspect was ik onderweg bijna vergeten dat ik aan het lopen was, en waren m’n beentjes opgewarmd zonder het zelf te beseffen. De eerste 10km ging in 57 minuten. Niet slecht. Lang niet slecht.

Rondje 2. Het zal je niet verbazend hoe dat eruit zag: een stukje door de woonwijk, dan richting een bos en een manege met een lekkere pitstop onder een brug. Met volle maag de helling af ketsen om dan te zuchten en te zweten op het lange saaie stuk en halsrijkend uit te kijken naar de finish. Het werd voorspelbaar :-) Gelukkig zorgde maatje Nico voor enig entertainment door het parcours in omgekeerde richting af te stappen en ons onderweg luid aan te moedigen. Danku Nico! Dat deed plezier. Rondje 2 in de sjakosh, 1u54 op de klok en beentjes die nog altijd meewillen.

Rondje 3 dan maar. Ik laat jullie raden: een stukje door de woonwijk, dan richting bos en manege om de buikjes rond te eten (nu ja, kaviaar en kreeft was het niet, eerder rozijnen en bananen, maar voor lopers alsnog een feest), om dan lekker naar beneden te lopen alvorens de venijnige helling te trotseren en de derde keer richting eindmeet te gaan. De variatie deze keer? Geloof het of niet, maar amper 25km ver en ik werd al gedubbeld door de eerste 100km loper. Hoe zot is dat? Die liep gewoon 35km op de tijd dat ik er 25 liep… Nou moe. Om het feestje helemaal compleet te maken werden we op het venijnige stuk geconfronteerd met wind + ijskoude regen die bijna als hagel aanvoelde. Niet leuk. Maar wat wél leuk was: het verwachte verval bleef uit en ook de derde 10km werd in 57min afgelegd. Krijg nou wat. Dit gaat vlot!

In actie onderweg

In actie onderweg

Ondertussen zijn we aan rondje 4 aanbeland. Het wordt ietwat voorspelbaar en het mentale begint een rol te spelen. Tussen woonwijk – manege en bos  -brug – helling neer en helling op (u weet het ondertussen wel) werd het vooral een kwestie van niét te tellen. Vooral niét nadenken hoeveel kilometer het nog is. Maar wél: stukjes visualiseren: nog die en die straat voor de volgende bevoorrading. En dan die en die straat voor de volgende…. dat werkt motiverender. als dan nog aan de bevoorrading maatje Kristof staat te supporteren, doet dat extra plezier. Ook leuk is dat het deelnemersveld ondertussen goed gespreid is, waardoor je regelmatig aan de overkant van de straat vriendjes ziet lopen en eens kan zwaaien. Alles voor de afleiding! Bijna einde ronde 4 en ik krijg vleugels. Patricia, die al de hele tijd een 500m voor me liep, moet een pitstop maken, en ik vlieg haar voorbij. En dan nog een dame en dan nog twee. 40km op de teller en 3u40 op de klok. Niet slecht. Ik reken even: ik mag nog 80 minuten doen over 10km en ik eindig nog binnen de 5u. Mooi.

Ik weet niet wat er gebeurde die laatste ronde, maar het verwachte verval kwam er niet. Integendeel. Waar ik de hele tijd 10,5km/u gelopen had, kon ik plotseling met gemak 11km/u eruit persen. Was het de stal die ik rook? Was het supercompensatie die speelde door de weinige lange trainingen voordien? Had ik gewoon een goede dag? GEen idee. Maar wat ik wél weet is dat ik de laatste volgorde woonwijk – bos – manege – brug  - helling neer en helling op – afwerkte met een verbazend gemak en in een verbazend hoog tempo. Met een goed gevoel. En met veel plezier. Toen ik na 4u36 de finish overliep, had ik zowaar bijna spijt niet te hebben ingeschreven voor de 100km….. Maar dat zou van het goede teveel geweest zijn ;-)

Beker + bloemen

Beker + bloemen

Wie dacht dat dat de grote verrassing was: think again! Amper over de meet gekomen. Amper m’n chip van m’n voeten laten knippen hebben. Amper de Garmin afgedrukt, of een man kwam naar me toe en zei: “madam, ge zijt derde dame, gelieve te blijven voor de prijsuitreiking om 14u30“. Nou moe!!! Derde dame? Ik?? op een ultraloop? Niet te geloven. Ik kon m’n lol niet op. Ik, op het podium, wie had dat ooit gedacht? Daar moeten we natuurlijk goed op staan. Dus snel een lekkere douche genomen en dan gewacht op de prijsuitreiking, waar ik een mooi boeket bloemen en een beker in ontvangst mocht nemen. Wat een feest :-) Nog meer feest omdat Dirk 3e werd bij de heren op de 50km en Veerle haar titel op de 100km wist te verlengen. Wat een slechte moaten comité! Wat een dag! De volgende keer zou Maarten misschien toch beter uit zijn bed komen om te supporteren, want dit feestje heeft ie gemist ;-)

Julie op het podium (links van de man in het geel)

Julie op het podium (links van de man in het geel)

En nu…. op naar de 50km ultramarathon van Stockholm op 4 augustus!

Geef een reactie