Chicago blows!

plakkaatGood evening Belgium, this is the United States calling! Geen punten helaas van de jury om uit te delen, wel een verslagje voor jullie van aan de andere kant van onze aardbol. Terwijl jullie in ons Belgenlandje momenteel lekker onder de wol liggen en dromen van alles wat goed, leuk en lekker is (ja toch?), zit ik hier immers met een gelukzalige glimlach van oor tot oor en een ietwat roodverbrande neus op m’n hotelkamertje in Chicago dit tekstje te schrijven. Jawel, u leest het goed. Op dit moment zit ondergetekende in de Verenigde Staten, bezig aan de derde dag van een vakantie van maar liefst 30 dagen. Goed gevulde dagen, want we hangen hier wel deftig de toerist uit. Maar dit is een loopblog, geen reisblog, dus ik ga hier vooral vertellen over m’n loopavonturen. In Chicago dus, om mee te beginnen.

Op een glazen platform héél hoog: NOOIT MEER!

Op een glazen platform héél hoog: NOOIT MEER!

Chicago…. een stad gekend voor de Willis Tower met haar glazen platform op onmogelijke hoogte (never again, I can tell you that much), voor de Hancock Tower, het Millenium park met “the bean” of het podium gebouwd door Gehry, het stadsgedeelte “the loop”, zo genoemd door de bovengronde metrolijn die er een loop vormt, voor de Monroe harbor en de Chicago Hawks of White Sox (die we morgenavond trouwens in actie gaan zien). Chicago, gekend voor de hotdogs en de deep crust pizza’s. Voor de Garrett popcorn en de Magnificent Mile, een winkelstraat van maar liefst een mijl lang. Maar ook…. gekend als “Windy City“. Want, beste lezers, Chicago ligt aan Lake Michigan, een gigantisch meer dat verschillende Ameri-kaanse Staten en Canada verbindt en waar het waait. Ontzettend hard waait. Geloof me vrij. Het waait. Zei ik al dat het er waait?

Toegegeven, ik was vrij sceptisch toen ik de eerste keer de uitdrukking “Windy City” hoorde. Ik hou van het Amerikaanse volk, echt waar, maar ze zijn kampioenen in het verzinnen van allerlei namen (ik bedoel, wie wil er nu bijvoorbeeld  in potato state – idaho – leven ?)en ik betrapte mezelf er dan ook wel op deze bijnaam al snel onder de noemer “leuk maar niet meer dan dat” te catalogeren. Ik zal het nooit meer doen. Echt niet. Want na drie dagen in Chicago te hebben rondgelopen met wapperende haren, met een kap van m’n jasje die rond m’n oren fladdert en vooral…. na te hebben gelopen aan het meer weet ik wel beter. Chicago is een WINDY CITY!

Amper toegekomen in deze Amerikaanse metropool of ik ging al op zoek naar de lokale Watersportbaan om ‘s morgens netjes m’n rondjes af te haspelen. Die zoektocht bleek niet zo moeilijk. Chicago ligt immers aan Lake Michigan en waar is het leuker dan te lopen langs het water? Juist! Great minds think alike waarschijnlijk, want er ligt zelfs een heuse hiking / biking / running trail van maar liefst 18,5 mijl (!!) helemaal langs het meer: het Lakefront Trail pad. Een trailpad? Langs het water? Count me in! Jetlag of geen jetlag, de deze stond om half zeven ‘s morgens gelaarsd en gespoord om op verkenning te gaan.

De Watersportbaan van Chicago!

De Watersportbaan van Chicago!

Het vroege opstaan en het trotseren van de jetlag werd ruimschoots beloond. Onder een stralend zonnetje mocht ik gisterenochtend (en ook vanochtend) m’n eerste looppasjes op Amerikaanse bodem zetten. Eerst een paar ‘blokken’ van het hotel naar de kust en dan hopla… langs het water en genieten maar. Ik had meteen de lokale watersportbaan gevonden, zoveel was duidelijk. Zondag of niet; vroeg of niet; ik was er zeker niet alleen. Lopers, fietsers; skaters…. volgens mij was dit geen trail maar een heuse autostrade. Maar wel leuk. Iedereen groet elkaar en er heerst een ijzeren discipline: de lopers uiterst rechts, de fietsers in het midden. Ondanks de jetlag en het vroege uur loopt het super vlot. Ik geniet met volle teugen en terwijl ik heel toepasselijk het liedje “born in the USA” van Brucie Springsteen door m’n oren laat schallen, schieten de kilometers onder m’n voetjes door. Ik passeer een strandtent waar ze water verkopen, een plakkaat zegt duidelijk “Water… to go… to run…. to bike”, ze zijn het hier gewoon. Ik geniet met volle teugen en heb bijna spijt wanneer ik na 7km mijn kar moet keren om terug naar het hotel te lopen. Ik vraag nog snel een collega loper om een fotootje te nemen, met volgend resultaat:

julie

Me nog steeds van geen kwaad bewust zijnde, neem ik snel een slok water aan één van de vele waterfonteintjes om dan de tocht terug te hervatten. Dames en heren, nu had ik wel degelijk spijt dat ik mijn kar moest keren. Plotseling plakte m’n shirt aan m’n buik, kleefden m’n mondhoeken tot aan m’n oren, wapperden de oortjes van m’n Ipod als vanzelf uit m’n oren en leek elke fysieke inspanning van mijn kant géén enkele voorwaartse beweging te genereren. WIND dus :-(  Daarom gingen die eerste kilometers dus zo vlot. En daarom noemen ze Chicago dus Windy City…. Ik heb het geweten! De 2e 7km gingen ruim 5 minuten trager dan de eerste. Maar genoten hebben we evenzeer. En gelukkig leren we uit onze fouten en vertrok ik vanmorgen eerst met wind tegen, om dan in het weerkeren de wind in de rug te hebben. Véél beter :-)  Chicago als loopstad? Goedgekeurd! Op naar de volgende!

Running with a view!

Running with a view!

fouthEn het wordt spannend! Overmorgen (morgen voor jullie ondertussen) vliegen we immers richting Los Angeles, California. Het beginpunt van een roadtrip die ons naar o.a. Santa Cruz, San Francisco, Yosemite, Las Vegas en de Rocky Mountains moet brengen. Inderdaad ja, die regio waar momenteel een hittegolf heerst en waar gesproken wordt van temperaturen boven 40 en zelfs 50 graden Celsius. Een detail dat ik liever vergeet want…. donderdag is toevallig 4th of July. Dan vieren miljoenen Amerikanen de verjaardag van hun land. Dat Maarten uit solidariteit dan ook zijn verjaardag meeviert is mooi meegenomen. Bij zoveel feestvreugde kan ik toch maar één ding doen? Juist! Delen in de sfeer door mee te lopen in de Red, Blue and White halve marathon in Santa Monica… Mijn aangepaste outfit (rara welke kleuren, ligt al klaar). Verslag volgt ongetwijfeld!

Geef een reactie