Red, White & Blue half marathon – Santa Monica (CA, USA) – 04/07/2013

borstnummerFourth of July. Ten huize Julie en Maarten een dag die al langer met stip in de agenda staat aangeduid omdat manlief dan, elk jaar opnieuw, een extra kaarsje op de taart mag uitblazen. Dubbel feest dit jaar, want het kaarsje mag op vakantie worden uitgeblazen. Driewerf hoera. Driedubbel feest dit jaar, want maar liefst 316 miljoen (en een kluts) Amerikanen vieren die dag mee. Met parades en vuurwerk en alles erop en eraan. Voor Maarten’s verjaardag? Nee niet echt, zij vieren immers op 4 juli “independence day”, ter nagedachtenis van de aanname van de Amerikaanse onafhankelijksverklaring in 1776 op… u raadt het al…. 4 juli. Maar om de pret niet te bederven gaan we er maar van uit dat al die Amerikaanse feestvreugde uit solidariteit met Maarten’s 32e verjaardag is. Hieperdepiep Hoera!

En in al die feestvreugde kan ik niet anders dan delen, of wat had je gedacht? En dat doe ik dan natuurlijk op mijn eigen gepaste manier: door een wedstrijdje te lopen, onder het motto “ik blij, Maarten blij” en een blije Maarten op zijn verjaardag, dat is wat we willen, toch? En dan moest het toch nét lukken zeker dat er nét op die dag, die wij in Santa Monica doorbrachten, ook de Red, White & Blue half marathon werd gelopen?  Dat kan toch geen toeval zijn? Een race met mijn naam “written all over it” dus, en dus had ik me nog snel ingeschreven de avond voor we naar de USA vertrokken. Op 4 juli zou ondergetekende om 6u30 ‘s morgens aan de start staan van haar tweede wedstrijd op Amerikaanse bodem, na een 5 mile wedstrijd die ik in 2009 in New York liep! How cool is that?

dressedupWhen in the US, do as the Americans do. En als half Amerikaanse (nvdr: ik heb er een jaar gewoond en ‘t is nadien nooit meer goedgekomen met mij. En nee, voordien was ‘t eigenlijk ook al niet helemaal OK ;-) ) kon ik niet anders dan me die dag volledig in de Red, White and Blue spirit wentelen, of wat had je gedacht. Mijn loopoutfitje bestond dus netjes uit een blauwe broek en een rood shirt, mijn haarband was een bandana van de star spangled banner en de zweetbandjes rond mijn polsen waren…. jawel… rood, wit en blauw. Gelukkig gebeurde dit alles ver genoeg van huis zodat niemand me zou kunnen verdenken stiekem Nederlandse of Française geworden te zijn. Om het geheel compleet te maken sierden rode en blauwe sterretjes mijn gezicht. Too much? Never. Op 4 juli kan het niet gek genoeg zijn! En nee, ik was niét de enige die zo rondliep.

Nog USA-fans :-)

Nog USA-fans :-)

6u30 dus. Welke onmogelijke idioot heeft dat startuur bedacht? Aangezien we om 6u ter plaatse moesten zijn en wij nog een halfuur moesten rijden van LA. naar Santa Monica, betekende dat dus om 4u30 opstaan. Géén goed idee voor twee mensen met een joekel van een jetlag en bovendien ééntje die zijn verjaardag viert en dan net graag uitslaapt. Oeps… niet aan te doen ;-) Na een vlotte rit staan we op de parking in Santa Monica tussen tientallen andere lopers, jawel, in rood, blauw en wit gekleed. Eentje zelfs als filmdiva, andere met sterretjesbroeken of Amerikaanse vlaggen op hun hoofd. Leuk. Maar euh… waar is de organisatie? Terwijl de eerste ochtendzon lichtjes door de wolken breekt en de pier van Santa Monica in licht doopt, kijken we elkaar allemaal verbaasd aan. Aan lopers geen gebrek. Maar… geen startnummers. Geen startlijn. Geen bevoorrading. Niks. huh? Het humeur van manlief daalt onder nul. Op zijn verjaardag om half vijf zijn nest uitkomen is één ding. OP zijn verjaardag om half vijf zijn nest uitkomen voor een loopwedstrijd, dat is al veel vragen. Maar op zijn verjaardag om half vijf zijn nest uitkomen voor een wedstrijd die er niet is… dat was van het goede teveel. Of hoe een feestdag plots een flopdag dreigt te worden.

registration

Aanschuiven voor een borstnummertje

Gelukkig duikt op het juiste moment een auto op met daarin de organisatoren, één klaptafeltje, een 80-tal flesjes water en evenveel borstnummertjes. Ha! Oef, dan toch. We staan allemaal netjes in rij, geven één voor één ons naam op, in ruil voor een nummertje. Ondertussen is de starttijd van de marathon (6u15) al ruim gepasseerd, maar daar schijnen de marathonners geen erg in te hebben. Met de volle acht zijn ze, de marathonners, en vlak voor de start krijgen ze het parcours uitgelegd: je loopt 11km heen op het strand en 11km terug, en dan doe je dat nog een keer. Ergens staat wel een pijltje op de grond waar je moet keren, je zal het hopelijk wel zien. Voila. Vervolgens werd afgeteld van 10 tot nul en weg waren ze. Less is more, was hier zeker van toepassing.

Ons, de halve marathonners, is hetzelfde lot beschoren: een te late start, waarbij we door een vriendelijke dame uitgelegd krijgen dat we drie lussen van ongeveer 7km moesten lopen langs het strand, en “ergens onderweg” zou wel een pijltje van het keerpunt staan. Bevoorrading? Enkel aan het startpunt, maar ja “er zijn genoeg waterfonteintjes onderweg”. Voila. Aftellen van 10 naar 0 en hopla, ook wij zijn weg.

Het eerste rondje is altijd een beetje parcoursverkenning. Ik hou me –  na de 50km van de week voordien – bewust een beetje in en probeer vooral te genieten. Langzaam maar zeker dringt tot me door dat ik een halve marathon loop in Santa Monica. Kicken! Op het strand! In California. Ik word er zowaar een beetje emotioneel van, maar laat de tranen niet toe om mijn vochthuishouding al niet van de start in onevenwicht te brengen. Een wijs besluit, want later werd duidelijk waarom dat vroege startuur er was: het werd SNOTheet om te lopen, en dus kon ik elke druppel vocht in mijn lijf gebruiken. Geen tijd voor emoties dus, gewoon puur genieten. Ondanks m’n voor mij rustige tempo loop ik vrij vooraan. Na het keerpunt  - er staat zowaar een halve raket op de grond getekend in krijt – zie ik m’n voorliggers terugkomen en stel vast dat ik vijfde dame ben. Niet slecht. Zeker niet slecht.

Het parcours langs het strand van Santa Monica

Het parcours langs het strand van Santa Monica

in actie

in actie

Voor ik het weet zit de eerste lus van 7km erop. Geen idee meer welke tijd dan op de Garmin staat, maar het tempo zit wel goed en het loopt ook ontzettend lekker. Het tweede rondje wordt dus met animo ingezet, vanaf nu zijn we op bekend terrein. Ik weet wat er komt, ik kan het hele parcours visualiseren. Fijn. Onderweg geniet ik niet enkel van de andere lopers (ook deze van de 5K en de 10K komen ons vergezellen) maar vooral ook van de andere mensen op het strand: rolschaatsers, een oud koppel met een hondje, een groep wel héél knappe surfers die in bloot bovenlijf passeren…. het lopen gaat plotseling een pak vlotter ;-) Hé, kijken mag! De loopster voor me, gekleed als Marilyn Monroe, begint het lastig te krijgen en ik steek ze voorbij. Hopla; toen waren we vierde dame. Dit gaat vooruit! Wat ook vooruit gaat, of liever omhoog, zijn de temperaturen. Ik waan me bijna in een sauna en bedenk dat ik gerust om 3u had willen opstaan om in de koelte te mogen lopen….

Het einde van ronde 2 bereik ik nog altijd even fris en vrolijk. Het tempo wordt aangehouden en ik geniet nog altijd met volle teugen. Dat ik ondertussen al vier keer diezelfde pier en diezelfde strandstoel ben tegengekomen, doet me niets. Ik ben in Amerika! Ik loop in Amerika! Op een baywatch-strand, ik vind het nog altijd moeilijk te bevatten. Zo wijs. Na het tweede rondje is de dorst iets groter en bekijk ik de bevoorradingstafel met iets meer aandacht. Als je dacht dat ik al vrij gek was door me zo in ‘t rood, wit en blauw te kleden…. wat denk je dan van deze keuze drankjes? Juist ja…drank

medailleI rest my case :-) De laatste ronde wordt ingezet. Ik zie dat ondanks de warmte (die echt mijn ding niet is) een behoorlijke tijd van ruim onder de 2u haalbaar is en steek nog een tandje bij. Ik haal een ietwat puffende medeloper in en even later ook nog een loopster in lelijke broek waarvan ik blij ben dat ik er nu niet meer hoef naar te kijken. Derde dame dus. Wijs! Ik vergaap me aan de zee, de surfers, de lopers, alles om me heen en vergeet bijna dat ik aan het lopen ben. Vergeet bijna te letten op de raket op de grond die me vertelt dat ik om moet keren en loop zo bijna te ver ;-) Gelukkig wees een attente medeloper me erop, zodat ik m’n derde plaatsje niet meer moest afgeven. Aan km 19 haal ik een loopster in die nog aan haar tweede ronde bezig is en voel zowaar medelijden met haar dat ze nog een ronde in die steeds groter wordende hitte zal moeten afleggen…. Voor mij lonkt de finish. Ik steek nog een tandje bij, pers er een laatste srpintje uit en loop na 1u53 over de geïmproviseerde finishlijn (jawel, een krijtlijn). Heel content. Een ongelofelijk moment. Ik krijg een fantastisch mooie medaille in m’n pollen gestopt. Nou eerlijk, ‘t is een lelijk brolding van plastiek, maar er staat een Amerikaanse vlag op en dat vind ik natuurlijk wel speciaal… als half Amerikaanse!

Fourth of July. 8u30. Het eerste hoogtepunt van de dag was een feit. Er zijn er nog vele gevolgd. We zagen een fantastische parade in Santa Monica, gingen lekker eten voor Maarten’s verjaardag en sloten de dag af met vuurwerk. Nog choco!

Geef een reactie