Ecotrail Brussel 26km – 14/09/2013

borstnummerOeps. Zaterdagavond alweer. Aan de voor-avond van mijn tweede deelname aan de halve bosmarathon van Buggenhout kom ik plots tot het verschrikkelijke besef dat ik nog niet eens een verslagje heb gepost van de leuke wedstrijd waar ik precies een week geleden aan deelnam: de Ecotrail Brussel. Ook een tweede deelname overigens, want na de meer dan geslaagde première vorig jaar was het al snel duidelijk dat deze gemoedelijke pseudo-trail langs de groene long van onze hoofdstad ook dit jaar niet aan het programma mocht ontbreken. Zo gezegd, zo gedaan, en zo kwam het dus dat ik me vorige week, op een druilerige zaterdagochtend, in de gietende regen ergens op de E40 richting Brussel voor de zoveelste keer afvroeg “waar zijn we in godsnaam mee bezig”.

atomiumWant waar was ik ook in hemelsnaam mee bezig? Terwijl regen en wind langs de ruiten van ons Renaultje kletterden, terwijl Maarten nog gelukzalig lag te maffen in zijn bed en terwijl de gemiddelde Vlaming aan het genieten was van dat heerlijk ‘t-is-weer-weekend-gevoel, zat ondergetekende, gehuld in loopkleren en trailschoenen in een ijskoude auto richting hoofdstad om er voor het plezier en geheel vrijwillig 26km door wind, regen en modder te gaan ploeteren. Op zo’n moment trek je toch soms je eigen mentale gezondheid in twijfel. Gelukkig duurt dat niet lang, want al snel besef je: die regen voel je na 5 minuten niet meer, het parcours is zeker de moeite waard en het gevoel dat je aan de finish bij het Atomium zal hebben, zal alle miserie waard geweest zijn, toch?

Na een vlotte rit  - geen zinnig mens begeeft zich in zo’n hondeweer vrijwillig op de autostrade – bereik ik ruim op tijd het Atomium in Brussel. De metalen bollen ogen maar triestig en het park ligt er verdacht verlaten bij. De zin om mijn kar te keren en terug naar huis te keren is groot, maar we geven niet toe. In tegenstelling tot vorig jaar mogen we nu gratis parkeren in het park (hoera!) en in geen tijd heb ik ons autootje toevertrouwd aan het alziend oog van het atomium en trek ik op pad om m’n borstnummer op te halen. In de tent al heel wat activiteit. Er staan immers een hele reeks wedstrijden op het programma: niet enkel de 26km die ik ga lopen, maar ook een 19km duorun, en voor de moedigen een 50km en zelfs een 80km. Genoeg diversiteit dus om een bont allegaartje van lopers in de tent bij elkaar te krijgen. In mijn beste Frans vraag ik m’n nummer (vind ik altijd zo zalig om weer eens Frans te kunnen spreken) en al snel krijg ik nummertje 655, een verzameling veiligheidsspelden én een metroticketje in mijn pollen geduwd. Prima organisatie dus!

Parcours

Parcours

Een metroticketje? Voor een loopwedstrijd? “Zo kan ik het ook”, hoor ik jullie al denken. Maar – hold your horses – er is een uitleg voor. De start voor de 26km wordt in Anderlecht gegeven, en het parcours brengt ons helemaal terug naar de finish aan het Atomium. Zaak dus om op tijd met de metro richting start te gaan. Nadat ik m’n borstnummer heb opgespeld volg ik de meute lopers die richting metrostation gaan en besef: de volgende keer dat ik het Atomium zie heb ik 26km in de benen :-) De metrorit is best gezellig. Overal lopers, in kleurrijke kledij. Sommigen rustig. Anderen zenuwachtig. Nog anderen uitgelaten lachend en vertellend. Zo typisch, de sfeer voor een wedstrijd. Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Enerzijds vind ik het soms, vanop afstand bekeken, compleet bizar. Anderzijds doe ik er zelf even vrolijk aan mee.

Heerlijke bevoorrading

Heerlijke bevoorrading

De start wordt om 13u gegeven aan een sportcentrum in Anderlecht. Ook daar een prima organisatie. We worden vriendelijk onthaald en er staat nu al een ruime bevoorrading klaar: een tafel voor koekjes, energierepen en zelfs stukken fondant chocolade! Je méént het! Eten voor een heel leger en we zijn nog niets eens vertrokken. Ik overweeg om 3u ter plaatse te blijven en met de metro terug te keren, om zo alle chocolade te kunnen opeten, maar besluit toch maar te gaan lopen ;-) Aan de start veel bekende mensen. Een vriendin van toen ik nog in Brussel woonde zwaait uitbundig naar me. Een ex-collega van de antiwit-wascel komt me goeiedag zeggen en we babbelen even. Gezellig. Leuk. Voor we het weten is het tijd om te vertrekken. Een man legt, afwisselend in het Nederlands en het Frans, uit hoe het parcours verloopt. Na 1km krijgen we meteen de skipiste van Anderlecht voorgeschoteld en dan nog een hele hoop blablabla die ik voor m’n gemoedsrust bewust negeerde. Alles gezegd en uitgelegd is het tijd om het startschot te geven. En zoals het in Brussel hoort wordt op correcte wijze afgeteld:

Dix – negen – huit – zeven – six – vijf – quatre – drie – deux – één….. POEF! We zijn vertrokken.

Klokslag 13u. Vertrokken voor een rit van 26km. De hemelsluizen staan nog altijd wijd open en na nog geen 500 meter zie ik al geen meter meer door m’n beregende bril en plakt mijn shirt van de nattigheid al tegen mijn lijf. Ik probeer altijd te racen tegen de regendruppels, maar op één of andere manier winnen zij altijd. Ik ben blij dat ik voor deze wedstrijd de gewone loopschoenen heb omgeruild voor de trailschoenen, ook al is de Ecotrail geen échte trail. De wedstrijd bevat wel heel wat stukken in de natuur, maar ook nog veel asfalt. Dan zijn trailschoenen soms net iets te lomp, maar met de regen van de dag zijn trailschoenen in de modderstukken écht de beste optie.

Zoals altijd is de eerste kilometer zoeken naar een plaatsje tussen de massa (je steekt voorbij, je wordt voorbij gestoken) en naar je eigen ritme. Het is polsen naar de vorm van de dag. Naar het gevoel. Daar ben ik best wel een tijdje zoet mee, samen met het genieten van een heel geweldige omgeving – vlak na de start liepen we al langs een magnifieke vijver vol beestjes, ik smolt helemaal. Zo druk ben ik daarmee bezig dat ik pas aan kilometer 3 besef dat die skipiste van Anderlecht ofwel een héél gemakkelijke piste moet zijn of dat we die compleet hebben gemist. Of ik ben compleet gek geworden. Maar een skipiste heb ik niet gezien. Veel tijd om daarover na te denken heb ik niet, want het parcours brengt ons door bossen, velden, weiden en oneffen paden en vraagt dus opperste concentratie. Dat krijgt het van me. Zo denk ik tenminste ook niet aan de regen ;-)

De organisatie heeft duidelijk woord gehouden. Na de trail vorig jaar waren nogal veel opmerkingen gekomen als was het parcours teveel verhard en te weinig trail. Het parcours dit jaar is aangepast. Helemaal nieuwe stukken werden toegevoegd en dat maakt het best wel spannend. Tijdens het lopen zoeken naar de blauwe lintjes in de bomen of de plakkaatjes van de wandelroute. Ondertussen naar je voeten blijven kijken want voor je het weet heeft een geniepige boomstronk je van je sokken geblazen. Ik geniet met volle teugen. Het parcours brengt ons langs het stadshuis van Dilbeek en door een bos waar we op van die romantische bruggetjes à la “bridges of madisson county” moeten lopen. Dat mijn trailschoenen daar geen grip op hadden en dat geheel meer weg had van een ijspiste (of lag daar die skipiste plots? ;-) ) is een detail dat we met de mantel der liefde bedekken.

Een parcours met karakter. Je loopt rond en door de hoofdstad en toch kan je op elk moment in oog staan met een koe, een varken of een paard. Kan je tot aan je knieën in de modder zakken of in de verste verte rondom je enkel groen zien. Speciaal. Loop je het ene moment nog in een halve brousse, steek je even later een straat over waar de politie het verkeer tegenhoudt. Moet net lukken dat daar een bende chirojongens aanwezig is, die op hun manier luid supporteren. Grappig. En wij? Wij lopen door. Voor je het goed en wel beseft staat er ruim 18km op de teller en heb je de bevoorradingspost al achter de rug. Een bevoorradingspost, overigens, die geheel volgens de trailfilosofie is georganiseerd: je krijgt er drinken, maar geen bekertjes. Elke loper wordt geacht een eigen beker (of iets wat ervoor moet doorgaan – handen schijnen het soms ook wel te doen bij de vergeetachtigen ;-) ) mee te brengen om zo de impact op het milieu te verminderen. Knap.

Trailschoenen zéér nuttig in de modder!

Trailschoenen zéér nuttig in de modder!

De laatste loodjes wegen vaak het zwaarst. Dat is hier niet anders. Het gehele parcours is niet plat, dat is een feit. Wie dacht dat Brussel plat was, komt thuis van een kale reis. Continu wisselen stijgende en dalende passages elkaar af. Wel leuk. Ook dat maakt het aangenaam. Alleen de trappen die we op km 20 voorgeschoteld krijgen in een bos zijn niet van de poes. Tot twee maal toe een onmogelijke trappenreeks in het bos, gemaakt van hout en bezaaid met modder…. een killer voor de snelheid. Een killer voor de quadriceps. Het ritme is gebroken. De veer ook…. eventjes toch. Gelukkig komt even later het atomium al in zicht. Huh? Nu al? De Garmin wijst 21km aan. Gaan we nog 5km rond het atomium hossen? Het parcours leidt inderdaad nog helemaal rond het park van Laken, goed voor nog een extra 2,5 km en een stevig klimmetje, maar aan km 23,5 duikt toch de finish op. Huh? Is het parcours door de regen dan gekrompen? Niet aan te doen. Moe, maar gelukkig, kom ik na 2u13min toe onder de nog steeds triestig ogende bollen van het Atomium.

tshirtIk geef m’n chip af, krijg een sapje en een T-shirt in mijn pollen geduwd en ga al snel in de nog steeds gietende regen op zoek naar onze auto. Die lekkere warme douche thuis gaat deugd doen voor ondergetekend verzopen kieken. Maar zoals voorspeld: de voldoening aan de finish maakt alles goed. En pour la petite histoire: de eerste loper van onze wedstrijd is verkeerd gelopen, en iedereen is die gevolgd, waardoor we dus inderdaad de skipiste van Anderlecht niét hebben gelopen en de afstand 2,5 km te kort was….. Volgende keer beter! Want een volgende keer, die komt er zeker. Prima organisatie alweer in Brussel. Daar zien ze me zeker nog terug.

 

 

Geef een reactie