Halve bosmarathon Buggenhout – 22/09/2013

borstnummerToen ik eergisterenavond heel diep in m’n geheugen moest graven om een verslagje te schrijven over de Ecotrail van een week geleden, nam ik me ten stelligste voor om deze keer niet zo lang te wachten om in de pen te kruipen om mijn belevenissen van de halve bosmarathon in Buggenhout neer te pennen. Zodat de herinneringen nog fris zijn; de leuke anecdotes hun scherpe kantje nog niet hebben verloren en het nieuws ook niet als vijgen na Pasen komt tout court. En dus: hier ben ik dan.

Gisterenochtend speelde zich ten huize Maarten & Julie een inmiddels bijzonder bekend scenario af: terwijl manlief zich nog eens lekker omdraait, alle dekens naar zich toetrekkend, me compleet maf verklarend maar toch nog met de helderheid van geest om me succes en veel plezier te wensen (oh- wat is het toch een schatje), spring ik van tussen de lakens, recht in mijn loopkleertjes om een banaan en een boterham later richting Buggenhout te rijden. Buggenhout, de crime scene van de dag. Het wordt mijn tweede deelname aan de halve bosmarathon, een loopevent dat ik per toeval vorig jaar ontdekte door afzegging van de halve marathon van Gent. Een geluk bij een ongeluk dus, want dit pareltje onder de wedstrijden moet elke loper toch eens gelopen hebben. Even was het stressen, een beetje onrust of we door de autoloze zondag wel ter plaatse zouden geraken. Gelukkig bleek de autoloze zondag niet zo autoloos als sommigen zouden willen en dus stond ondergetekende een uur voor de start aan de “Platte Put”.

Een functioneel shirt, alleen de kleur....

Een functioneel shirt, alleen de kleur….

Een gezellige bende, daar in Buggenhout. De organisatie – die vorig jaar al prima was – leerde uit de enkele minpuntjes en muntte uit in efficiënte. Autootje netjes geparkeerd. Borstnummers konden via een handige regeling snel worden opgehaald. Alle lopers krijgen een T-shirt in de pollen gestopt. Een functioneel T-shirt deze keer, dankuwel, niet het katoenen exemplaar van vorig jaar. Euh… de fluo groene kleur is een detail dat we met de mantel der liefde bedekken ;-) . Terwijl ik m’n borstnummertje op mijn buik speld (dit is het punt waarop ik me telkens opnieuw de vraag stel waarom mensen dit een borst- of rugnummer noemen terwijl lopers dit toch altijd op hun buik en sommigen zelfs in lagere regionen hangen. Soit, dat terzijde), vrolijkt een groepje muzikanten de wachtende lopers op. Een bataljon van het leger, geheel gehuld in zware bottines en rugzak, maakt zich klaar voor de strijd. Teams voor de estafettemarathon maken afspraken en bespreken strategieën en ik ….

Met Valerie

Met Valerie

…. ik sta lekker te keuvelen met loopvriendinnetje Valerie, met wie ik exact een jaar geleden op exact dezelfde plaats waarschijnlijk exact hetzelfde stond te zeggen. Voor wie het interesseert: “een goede tijd zit er niet zo in denk ik, als het onder de 2u blijft, ben ik content”. Ook Valerie vertelt een verhaal dat ik eerder al hoorde: “geen grote verwachtingen deze keer, waarschijnlijk wordt het tussen de 2u en de 2u30″, waarna een hele uitleg volgde over korte nachten, chocolademuffins en vakanties op Mallorca. Nu ja, voor lopers is élk excuus goed voor een “slechtere” tijd. Vlak voor de start begeven we ons naar het startvak. Duidelijk meer volk dan vorig jaar, de wedstrijd wint aan bekendheid en populariteit. Dat laatste geheel terecht. Twee minuten voor het startschot klinkt komen Patricia en Eddy enthousiast aangelopen (zie foto onderaan). Zij gaan vandaag voor de hele marathon en zien het helemaal zitten. Elkaar succes wensen. Een mopje hier. Wat lachen daar en voor we ‘t weten…. hadden we ‘t startschot gemist. Goed bezig ;-) .

Het parcours is geen onbekende. Ongewijzigd tegenover vorig jaar en dus begeven we ons op bekend terrein. Na een kleine 2km op asfalt bereiken we het Buggenhout bos; ons speelterrein voor ruim 11 lange kms. Gelukkig kunnen we rekenen op een prima wegaanduiding met groene pijltjes, vastgemaakt aan alles wat los en vast staat in de omgeving. Geen overbodige luxe, want dat bos is gigantisch en daar wil je écht niet in verloren lopen. Nadien gaat het door weiden en velden, om uiteindelijk weer in Buggenhout te belanden. Onderweg drie bevoorradingsposten met alles wat een lopershart zich kan wensen.  En dan vergeet ik nog het belangrijkste te vermelden: de prachtige omgeving. Een adembenemend parcours. Een plezier om te lopen. Geen wonder dus dat ik – opnieuw – van deze marathon geniet.

Kleurrijk loperslint

Kleurrijk loperslint (foto 2012)

Nog geen 10 minuten nadat ik tegen Valerie vertelde dat ik op ‘t gemak zou lopen en ik blij zou zijn met een tijd onder de 2u, voel ik dat ik die belofte aan mezelf niet kan waarmaken. Amper gestart of ik voel het meteen: een goede dag. De benen willen mee. Het kopje zit goed. Een ideale looptemperatuur. Meer moet ondergetekende niet hebben. De eerste 2 km op asfalt vliegen voorbij, aan een tempo van bijna 12km/u, voor ik het goed en wel besef. Sweet. Begeleid onder de tonen van radio Nostalgie betreed ik het bos en laat ik me verleiden door de geuren van natte blaren en hout. Zalig is dat gewoon. Zuurstof. Natuur. En een loopparcours :-)

Het best wel hoge tempo aanhoudend slaag ik er toch in van mijn omgeving te genieten. Ik kijk naar de lopers rondom mij en zie een loper in een geel shirt die met zijn hond loopt. Hond? Wel ja, een halve koe zou je ‘t ook kunnen noemen. In ieder geval: een enorm beest dus. En  ’t beestje zou de 21km meelopen met zijn baasje. Ambitieus. Leuk ook. Alleen…. wordt het minder leuk wanneer het beestje plotseling last krijgt van accute buikloop en het baasje om de 500m langs de kant moet gaan staan om te wachten…. het gezicht van de man sprak boekdelen. Kilometer 6 en het eerste slachtoffer was gevallen.

Parcours halve marathon

Parcours halve marathon

Nog even bekomend van dit toch wel bizarre tafereel loop ik rustig verder. Het tempo blijft hoog en ik vraag me stiekem af hoe lang ik dit volhoud. Vorig jaar liep ik hier 1u47. Een PR op de halve marathon (1:42) lijkt niet mogelijk, maar een parcoursrecord misschien wel? Dat idee gaf me meteen vleugels en ik zet een tandje bij. Net op dat moment zie ik langs de kant een bekend gezicht opduiken. Of niet? Of toch wel? Ik herken het gezicht maar plaats het niet meteen, tot…. ik besef dat het mijn nieuwe manager is; de persoon voor wie ik vanaf volgende week ga werken. Vandaar het bekend gezicht :-) We herkennen elkaar en zwaaien uitbundig en ik vermoed dat ze nog iets naar mij riep ook, helaas ging dat verloren in de geluidsgolven die radio nostalgie ondertussen in mijn oren pompte…. Ik kon alleen maar hopen dat ze mijn uitbundig gezwaai als verontschuldiging zag voor mijn bijzonder onbeleefd gedrag door haar zo voorbij te lopen :-) .

Mijn toekomstige manager die staat te kijken? Nu moéten we wel goed lopen. Geen excuses meer. De vleugeltjes die ik had werden vleugels en ik liep ondertussen aan dik 12km/u. Best wel snel voor mijn doen. Zo snel dat ik even later Eddy, de man van Patricia weet in te halen. Eddy klaagt over de snoepjes die hij in zijn zak heeft zitten en die teveel “klutsen”. Kijk, dat is nu eens een probleem dat ik nooit zou hebben, die snoepjes zouden allang op zijn voor er sprake zou kunnen zijn van enig gekluts. Maar toch…. het tempo van Eddy ligt wel net iets te hoog, dus ik laat hem maar weer gaan, maar niet zonder eerst te checken dat de snoepjes waarvan sprake geen chocotofs zijn… een mens moet zijn prioriteiten kennen.

Kilometer 16 op de teller en nog geen 1u20 onderweg. Mooi mooi. Terwijl ik stiekem in mijn hoofd begin te rekenen (nog 5 km aan 5min/km betekent nog 25 min bij dus eindigen in 1u45…) en de hele tijd haasje over speel met een man die altijd net hetzelfde tempo niét heeft, duikt daar plots het bekende gezicht weer op, op de fiets. Ha, deze keer spot ik haar op tijd en neem ik de oortjes uit m’n oren en weet een half deftige conversatie te voeren. De longen uit je lijf lopen én je nieuwe manager proberen imponeren… het is geen gemakkelijke combinatie ;-)  Ik slaag er toch in 5 coherente zinnen te produceren en enthousiast te zwaaien om duidelijk te maken dat ik het gesupporter wel weet te appreciëren :-) En hoop ondertussen uit de grond van mijn hart dat ik niet struikel en val. Dat zou een bijzonder slecht moment geweest zijn.

Gelukkig blijf ik van dergelijke rampen gespaard en voor ik het goed en wel besef staat kilometer 18 op de teller. Eddy met de rammelende snoepjes (serieus, éét daar toch eens van man) komt weer dichterbij en uiteindelijk haal ik hem in. Het loopt nog altijd allemaal heel soepel en de laatste kilometers is het puur genieten. Niet veel later komt de klimmuur aan de sporthal alweer in zicht en finishen we in …. 1:45:21. Géén PR, wel een parcoursrecord. En goed voor een derde plaats bij de dames-senioren. Fijn :-) Alweer een meer dan geslaagde editie van deze bosmarathon. Wie weet moeten we volgend jaar maar eens voor de volle marathon gaan!

Tot slot nog een dikke proficiat aan Valerie, die met 2u10 ruim onder de voorspelde 2u30 bleef, aan Eddy die de marathon uitliep (welke tijd weet ik niet) en aan Patricia, die op de marathon niet enkel een PR liep,maar ook nog een podiumplaats veroverde. Knap gedaan!

Patricia & co gaan voor de marathon

Patricia & co gaan voor de marathon

Geef een reactie