Marathon Oostende – 29/09/2013

borstnummerZondag 29/09/2013. Mijn agenda vertelt me dat de Marathon van Oostende op het programma staat. Eerlijk? Toen ik die lettertjes op het papier schreef enkele maanden geleden dacht ik niet écht om die marathon te lopen. Te vroeg, amper een maand na de ultramarathon van Stockholm. Een vrij saai uitziend parcours ook, als we eerlijk mogen zijn, met heel lange rechte stukken langs het water. En ook niet echt een bekende marathon, geen klinkende naam, zoals “Londen”, “Parijs” of “Berlijn”. Heel eerlijk, toen ik destijds de afspraak in m’n agenda noteerde was dat enkel omdat loopmaatje Koen die dag zijn 100e marathon zou lopen, in zijn thuisstad, en ik dacht dat het misschien wel leuk zou zijn om ook mee te doen. Als er niets anders tussenkwam. Dat was het wel zo’n beetje.

Dat gezegd zijnde zal het jullie niet verbazen dat ik niet écht naar deze marathon toeleefde. Geen wekelijkse dertigers op zondag. Geen taperingperiode en al helemaal geen pasta-volstopperij de dagen voor de marathon. Niets van dat alles. Integendeel. Het was pas op dinsdag dat ik op de website las dat ik een doktersattest nodig had om te mogen deelnemen, waardoor ik donderdag nog in alle haast in de wachtzaal bij de dokter terechtkwam (die me gelukkig groen licht gaf). Op woensdag schoot ik in een halve paniek omwille van de vraag of ik wel betaald had. Het parcours? Normaal ken ik alle bochten vanbuiten. Deze keer wist ik dat het parcours 42,2km lang was… daar hield het zowat op. Voorbereid? Euh…. niet echt dus. De verwachtingen voor de marathon waren dan ook navenant. Uitlopen. Niet meer, niet minder.

Koen zijn hippe kapsel

Koen zijn hippe kapsel

Zondagochtend worden we op een onmogelijk vroeg uur gewekt door de wekker. We hebben het briljante idee om met de trein naar zee te gaan, om parkeerproblemen te vermijden. Maarten gaat mee, om ondertussen foto’s te nemen. Leuk. Op het perron hangt de marathonsfeer al in de lucht: verdacht veel mensen op loopsloefkes en in sportieve outfit. En dat toevallig op een zondagochtend? Blikken worden uitgewisseld. In één oogopslag een teken van wederzijds respect… “jij ook”. Meer niet, dat is ook niet nodig. Wel leuk. De trein brengt ons feilloos naar ‘t zeetje, waar we na 20 minuutjes stappen  - een goede opwarming – aan de sporthal komen. Ondertussen breekt een zacht herfstzonnetje door de wolken. Het belooft een fijne dag te worden. Het is een vrolijk weerzien, met Chris, die voor een PR gaat lopen, Nico en Patricia die de halve marathon lopen, Koen, die zich speciaal voor zijn 100e marathon een nieuw kapsel heeft aangemeten, en een heleboel vrienden die komen supporteren of meelopen. Leuk.

Nico en zijn sportvoeding

Nico en zijn sportvoeding

Ik haal m’n borstnummer af in de tent en krijg maar liefst twee (!) T shirts in mijn pollekes geduwd. Eentje van gewoon katoen en één functioneel T-shirt. Dat laatste enkel voor de marathonlopers met  als opschrift “finisher marathon Oostende”. Nice, nog geen meter gelopen en de finishershirt is al binnen. Dit begint al goed :-) Rond halftien begeven we ons naar het strand, waar stipt om 10u de start wordt gegeven, van de halve en de hele marathon samen. Onderweg babbel ik met Nico en Patricia, die de halve gaan lopen. Nico zet zijn tanden in een marsreep, sportvoeding, nietwaar? En we maken plannen voor de 15e december, wanneer Nico en ik in rechtstreeks duel gaan op de halve marathon in Gent. Hij weet het nog niet, Nico, maar ik ga hem daar écht niet laten winnen ;-) . Even later zie ik collega Ann aan de start, die ook de halve loopt. We babbelen even en al snel is het tijd om te vertrekkken. Ik sta nog half aan mijn iPod te futselen wanneer het startschot weerklinkt. Voorbereid? Allesbehalve dus, ik zei het al.

start

KLaar voor de start!

Start Julie - foto Geert De Soete

Start Julie – foto Geert De Soete

Het startschot gegeven en ik besef amper dat ik aan de start sta van m’n 15e marathon. Het had even goed een training van 10km kunnen zijn. Geen zenuwen. Niets. Bizar. Een strategie? Eens zot doen is mij niet vreemd en dus dacht ik: “ik ga voor een tijd tussen de 3.45 en 4u en als ik voel dat het niet lukt, dan laat ik me afzakken en sluit ik aan bij de groep van Koen“. Niet lang over nagedacht. Laat staan me afgevraagd of mijn voorbereiding dat wel toeliet. De strategie “gaan met die banaan en zien waar het schip strandt” heeft al vaker gewerkt, dus ja…. Gaan met die banaan dan maar he. Radio Nostalgie voorziet me van de leukste klassiekers en onder een stralende zon laat ik me meeslepen in de massa. Ik zwaai nog snel even naar collega Geert en even verder Maarten, beiden goed verstopt achter de lens van hun camera. Leuk voor mij, dat levert mooie plaatjes op :-)

De eerste kilometers gaan supervlot, de beentjes willen mee en het hoofd zit goed, en ik voel meteen dat het allemaal wel eens zou kunnen meevallen vandaag. In tegenstelling tot vaak vind ik vrij snel mijn ritme en voor ik het goed en wel besef zit de eerste km erop in…. 5 min! Slik. Een marathon lopen aan 12km/u? Mestdagh, waar ben je mee bezig? Het stemmetje van de engel uit de theorieboeken zegt me “vertraag…. als je te snel start betaal je dat dubbel en dik op het einde terug”. Het duiveltje in mijn achterhoofd zegt “lopen Mestdagh, gewoon lopen”. Braaf zijn is nu eenmaal niet een van mijn kwaliteiten, dus drie maal raden wiens raad ik opvolgde? Juist…. het duiveltje. En dus liep ik. De ene kilometer na de andere. Zowaar aan 12km/u. Vooral geen vragen stellen. Vooral niet nadenken. Lopen. Genieten. Naar muziek luisteren. En repeat.

Na 5km (en dus 25 minuten) kwamen we aan de eerste bevoorradingspost. Om de 5km was water voorzien, om de 10km ook sportdrank en fruit. De eerste post, die we nog deelden met de halve marathon, was duidelijk niet voorzien op de toestroom lopers. De mannetjes achter de tafel hadden de tijd niet om de flesjes water tijdig uit het plastiek te halen en deze werden bijna uit hun handen gerukt door haastige lopers. Noot aan de organisatie: wat meer flesjes klaarzetten op voorhand, dat lijkt een goed idee ;-)  Ik verplicht mezelf enkele slokjes te drinken en loop snel door. Km zes… km zeven… en het tempo blijft mooi gelijk. Ik geloof het bijna zelf niet. De ballon van de pacer voor 3.30 loopt amper 30 meter voor me uit. Julie, waar ben je mee bezig? 3.30? Dit lukt NOOIT. Je loopt jezelf kapot. Ach ja, dat zien we dan wel weer. Aan km 9 volgt de splitsing, wij linksaf, de halve marathonners rechtsaf. Het lange, eenzame stuk langs het water kan beginnen. Het mentale werk dus…..

Julie aan km 10.

Julie aan km 10, net na de splitsing

…. of toch niet? Rond km 10 komt een man, ene Koen zo meen ik te hebben begrepen, naast me lopen. “Ze hebben me naar jou gestuurd, die mensen hierachter. Naar ‘t schijnt loop jij heel snel en constant aan 5 min /km. Vind je ‘t erg dat ik meeloop?”. Euh…. ik had net gedacht om uit voorzichtigheid het tempo toch een beetje te laten zakken, maar geheel gecharmeerd door dit compliment durfde ik dat niet toegeven. En dus…. bleef Mestdagh lopen aan 5 min/km. Als ik al de longen uit m’n lijf liep, probeerde ik dat heel goed te verstoppen. En als ik me al zorgen maakte over hoe ik dit in godsnaam nog 31km moest volhouden, dan slaagde ik er wonderwel in om het parcours mentaal op te delen in kleine stukjes. Voor ik het wist waren we aan de volgende bevoorradingspost. 15km in de benen op 1u15. Je méént het.

Je zou denken dat ik door de snelheid en het op m’n adem trappen (want dat deed ik wel degelijk, ook al wist ik het te verstoppen) niet om me heen zou kunnen kijken.Niets was minder waar. Oostende mag dan geen sexy klinkende marathon zijn; het parcours heeft me aangenaam verrast. De eindeloze weilanden en velden, de occasionele supporterende koe en zelfs de lange stukken langs het water bleken bijzonder goed mee te vallen. Een mooi parcours. En plat. Altijd een meevaller.  De ballon van de 3.30 blijft in zicht en ik zie met grote verbazing en verstomming het half-marathonpunt naderen…. aan 12km/u. Wat krijgen we nu?

Even voorbij halfweg gaan we het brugje over en keren we langs het water terug. Heel leuk, je ziet de mensen die na jou komen aan de overkant van het water. Ik stel toch met enige trots vast dat de ballon van 3.45 een groot eind achter zit en begin te beseffen dat, als ik dit volhoud, een PR er wel eens in zou zitten. ‘t Is alweer drie jaar geleden dat ik in de Paraguayaanse hoofdstad Asuncion de marathon won in mijn leeftijdscategorie in 3.43.11. EEn tijd die ik nooit meer verbeterde. Maar aan dit tempo….. zou het? echt? onwezenlijk… maar toch… het kan. Al rekenend en doen heb ik niet eens beseft dat Koen, de man die me 5min/km deed lopen, heeft afgehaakt. ‘t Is proper, eerst mij de longen uit mijn lijf laten lopen en me dan in de steek laten.. ;-) Ondertussen zie ik de andere Koen, mijn maatje die zijn 100e loopt, aan de overkant lopen, en probeer er iets wat op een rondedansje moet lijken uit te persen. Het geheel wordt op gezwaai onthaald. Leuk toch, zo’n marathon.

Paarse muziekband - foto Geert De Soete

Paarse muziekband – foto Geert De Soete

Km 30 al. Na nog geen 2u30. Serieus? Ik geloof mijn eigen ogen niet. Een klein beetje verval in het tempo ondertussen. De garmin wijst niet langer 5 min/km aan maar 5.10 min/km. Geeft niets. Ik ben op het punt gekomen dat ik besef dat ik een PR zal lopen, zelfs al loop ik vanaf nu 6 min/km. Dan mag je al wat verval hebben. Ik blijf steeds mensen in halen en bevind me tussen verdacht weinig vrouwelijke lopers. Aan km 31 mogen we ein-de-lijk van het water weg en worden we getrakteerd op vrolijke muziek van een band met paarse looks.  Net de vrolijke nooit die ik nodig had….

…. ze zeggen immers vaak dat de marathon begint op km 35. Dat de eerste 34 opwarming zijn en de échte wedstrijd aan 35km begint. Dat was hier niet anders. Of toch wel. Hier begon de marathon aan km 32. Dat dat grotendeels aan een gebrekkige voorbereiding ligt, steek ik niet weg. Maar echt, na 31km getrakteerd worden op een hele reeks kasseien, terwijl er zich ondertussen drie gigantische joekels van blaren op je voetzolen hebben gevormd, is écht niet grappig. Aan km 31 schoof een grote wolk voor mijn marathonzon, en beetje bij beetje ging het licht uit.

Kasseien - VRESELIJK!!!

Kasseien – VRESELIJK!!!

Naar mijn gevoel strompel ik over het asfalt. Oog voor mijn omgeving heb ik al helemaal niet meer. “ZIe je nou wel”, zegt het engeltje van de theorieboeken in mijn oor “elke km die je te snel start betaal je op het einde terug”. Ik zet die eigenwijze rotengel op “mute” en loop door. Het voelt aan als wandelen maar de Garmin vertelt me dat ik toch nog aan 5.20 min/km loop. Vraag me niet hoe. Km 35. Ik neem water en een stukje banaan en wandel wat. Dan strompelen we weer. Waarom worden die kilometers langer naar het einde toe? Dat kan toch niet. Km 36. Een PR kan nog. Km 37 steek ik twee wandelende lopers voorbij. Km 38 wordt het nog wat donkerder en aan km 39 lukt het niet meer. Mijn voeten pieken, mijn benen schreeuwen moord en brand en ik heb steken in mijn zij. Ik besef: “dit is niet leuk meer”. En als het niet leuk meer is, dan stoppen we. 3u20, 39km en het is niet leuk meer. Wat doen we dan? Wandelen! Ik bereken dat ik met 3km wandelen toch nog netjes in 4u kan binnenzijn en besluit te wandelen. Geen zotte dingen doen. Luisteren naar m’n lijf. Als het licht uitgaat, dan gaat het uit. Je moet soms doorzetten en doorbijten, maar risico’s nemen… nee, zo dom zijn we ook weer niet. Liever in 4u de finish bereiken dan na 3u30 in een ambulance belanden, toch?

Héél gelukkig!

Héél gelukkig!

Kilometer 39 wordt gewandeld. Beetje boos op mezelf. Van alle marathons die ik ooit liep heb ik nog maar ééntje moeten wandelen, Parijs in 2011. Ik ben er trots op om elke marathon effectief te lopen, en zie me hier nu wandelen. De strompelende lopers die ik net zelf inhaalde halen me nu weer in en ik begin meer en meer te balen. Een biepje van de Garmin: 40km in 3u29. Serieus? Zelfs als ik nu nog 2km loop, dan is een PR nog mogelijk. Dat besef doet het voor me. Komaan Mestdagh. Ondertussen zijn de steken in mijn zij verdwenen. De pijn aan mijn voeten blijft, maar als ik wandel, duurt die nog 3 keer zo lang dus… LOPEN maar! Ik trek en ik sleur. Trek me op aan publiek en muziek. Hoop na elke bocht dat de finish in zicht is en eindelijk…. eindelijk … is het zover. Na 3u42min07sec bereik ik de finish! EEn PR van ruim een minuut, en dat inclusief een gewandelde km. Geweldig! Ik bedank de man die me aanzette om 5min/km te lopen in gedachten en ben stiekem boos dat ik wandelde, maar al gauw worden al deze gedachten vergeten wanneer ik de medaille in handen krijg en Maarten terugzie. Marathon 15 staat op de teller. En een nieuw PR! Wijs, toch?

Wat hebben we daaruit geleerd? Dat net die marathons waar je zonder verwachtingen aan de start staat, vaak voor de meeste verrassingen zorgen. Dat was in 2010 in Paraguay niet anders: ik kwam net uit het ziekenhuis daar en had allesbehalve een goede voorbereiding, laat staan voeding, en een PR werd een feit. En nu dus weer. Of nog: hoe bepaalde verwachtingen zo’n druk op je kunnen leggen dat net datgene wat je wil niet lukt, terwijl zonder zorgen lopen tot mooie resultaten kan leiden. Iets om te onthouden!

Even uitrusten, bekomen van de inspanning, en dan gaan supporteren. Want de échte held van de dag, die was nog onderweg. Koen, die zijn 100e marathon in zijn thuisstad liep, kwam netjes zoals voorspeld, na 4u30 aan de finish, in gezelschap van een hele hoop vrienden. Waw! Een kippenvelmoment. Wat een prestatie! Proficiat Koen!

Voor de liefhebbers nog enkele fotootjes van de dag:

Babbelen met collega Ann voor de start

Babbelen met collega Ann voor de start

Veerle en Patricia voor de start

Veerle en Patricia voor de start

Julie & Nico klaar voor een duel...

Julie & Nico klaar voor een duel…

Koen finisht!

Koen finisht!

 

 

Geef een reactie