Bear Trail – 37km – ‘s Gravenvoeren – 26/10/2013

Shirt + borstnummer

Shirt + borstnummer

Drukke tijden ten huize Julie & Maarten. Op 1 oktober ruilde ik immers m’n vertrouwde werkplek aan de UGent – op amper 5 minuten fietsen – voor een werkplek bij ING in een internationale functie. De naam verraadt het zelf: “internationaal”. Vergeet dus dat 5 minuten fietsen per dag. Uitvalsbasis is Brussel. Pendelen dus. En af en toe reizen. Naar het hoofd-kantoor in Amsterdam, Hun kantoor is best geweldig, ze hebben het
best recliners stoelen die je je kan voorstellen. Of naar de hubs in Bratislava en Manilla. Jawel, in de Filippijnen. Niet meteen bij de deur. Dat, samen met een nieuwe job (lees: veel te leren en te ontdekken) maakt dat het weer even zoeken is naar een evenwicht. Zoeken om de job en het pendelen te combineren met het sporten. En zoeken naar voldoende tijd om samen met Maarten door te brengen. En ondertussen overleven op 5 uur slaap per nacht omdat er zoveel leuke dingen te doen zijn. Vergeef me dus dat ik nog niet eens de kans heb gehad om een blogpostje te posten over de halve marathon van Nazareth van vorige week zondag. Dat zal ik waarschijnlijk nog wel doen. Maar eerst…. een postje over de Bear Trail.

Gisteren stond immers de Bear Trail op het programma. Een – zo ik medelopertjes mag geloven (ik herinner me nog altijd het geweldige verslag van Wisken van de editie van vorig jaar)-  een mag-ni-fie-ke trail dwars door de Voerstreek met afstanden voor iedereen. Het koninginne-nummer is 57km lang, maar er is ook de kidsrun van 14km voor wie eens van het trailen wil proeven en een puberrun van 37km voor diegenen voor wie het al iets meer mag zijn. Ik koos voor dat laatste, waarmee ik mezelf geenszins het rebellerende karakter van een puber wil aanmeten ;-) En besloot er meteen – in het kader van “zoveel mogelijk tijd met Maarten doorbrengen als ik niet werk of sport” – een weekendje weg aan te koppelen. Zo kwam het dat Maarten me vrijdagavond aan het werk kwam ophalen, we – in de giétende regen – richting Luik reden, om dan gisteren te trailen en vandaag te shoppen in Maastricht. Strak plan!

Julie en Vanessa klaar voor de start

Julie en Vanessa klaar voor de start

Crime scene van de dag? De voerstreek. De organisatie stippelde een magnifiek parcours uit door weiden en bossen in en rond ‘s Gravenvoeren, met als start- en finishpunt het voetbalplein van SK Moelingen. Onze GPS brengt ons feilloos ter plaatse en ik stel tot mijn grote tevredenheid vast dat alles wat uit de hemel moest vallen dit blijkbaar op vrijdagavond had gedaan. Mooi. Ok, er zouden wel gigantische modderpoelen liggen, maar we hoefden tenminste niet in de regen te lopen. Da’s een goed begin. Amper uit de auto gekomen of ik bots op loopvriendinnetje Vanessa, die me tijdens de Louis Persoonsmarathon in Genk netjes van eten bediende en die ik op mijn beurt netjes drank verschafte tijdens de dodentocht (hé, elk zijn beurt he!). Een leuk weerzien. Even – héél even – tijd voor een foto want Vanessa zou de 57km lopen en moest snel snel naar de start. Het nemen van die foto zorgde overigens voor de nodige hilariteit bij de mensen in de auto achter ons…. die zwaaiden lustig mee. Ambiance!

Technische problemen bij Dirk...

Technische problemen bij Dirk…

Net op tijd dus om de start van de 57 km mee te maken. Ik kom Dirk, Kristof en Isabelle tegen. Dirk loopt ook de 57km en leest zijn tegendraadse camelback nog even snel de les alvorens te starten. Stipt om 9u worden de moedigen op gang geschoten en dan stem ik af met Kristof. Een ervaren trailrunner. Veel ervaren-er dan mezelf. Zijn doel? Ergens tussen de 4.30 en 5u eindigen. Dat, samen met mijn herinnering aan de Trail du Mont, waar ik maar liefst 3u deed over ocharme 18km (zij het in erbarmelijke omstandigheden met ijs en sneeuw, maar toch) én de 24km Bouillonante in 2008 die me ruim 4u kostte… doen me een in mijn ogen ambitieus doel vastleggen: Kristof zijn doel wordt mijn doel. Als hij dat kan, moet ik dat kunnen. Voila. Dat beslist zijnde, doe ik een zeer zeldzaam iets: ik begeef me namelijk binnen in de voetbalkantine (o gruwel) om m’n nummer, chip en T-shirt op te halen. Een gemoedelijke sfeer, een vlotte bediening,…. het aftellen kan beginnen!

beerOnder de lopers de typische gemoedelijke trailsfeer. Geen stressy gedoe. Amper op-en-neer gehuppel. Vooral veel rugzakjes en stokken om mee te lopen. Een een relaxte attitude.  Maar een enkele loper die met muziek loopt. Ook ik liet deze keer de iPod thuis. Een trailrun is er om te genieten van de natuur. Om één te worden met de elementen. Dan vormen de tonen van Radio Nostalgie – hoe geweldig ook – alleen een storend element. Dat hebben traillopers goed begrepen. En wat te denken van deze loper (foto links) die de naam “bear” trail maar al te letterlijk had genomen… Tien minuten voor de start staat er nog geen kat aan de streep. Iedereen nog veel te druk aan het babbelen :-)  Typisch.

Klaar voor de start (dit was wel de 57km)

Klaar voor de start (dit was wel de 57km)

plakkaatStipt om 10u worden ook wij op gang geschoten. Ik schreef het reeds eerder: start en finish is het voetbalveld van SK Moelingen. Dat mag je letterlijk nemen. De eerste honderden meters worden rond het voetbalveld gelopen. Errond. Pas dan worden we de wijde Voerstreek in gelaten. Eerst op brede (allez, toch relatief brede) paden. Maar deze paden transformeren al snel in single tracks waardoor de lopers achter elkaar moeten lopen. Knalgele pijltjes met “bearsports.nl” wijzen ons feilloos de weg. Wie er hier in slaagt verloren te lopen heeft écht zijn best gedaan.  De eerste meters is het zoeken naar mijn ritme. De trailschoenen aan mijn voeten zijn een geschenk uit de hemel, maar logger dan mijn trouwe Asics-sloefkes, dat vraagt dus even aanpassing. Bovendien komt de aanval van alle kanten: modder, kasseien en putten aan mijn voeten, zwiepende takken op hoofdhoogte en brandnetels all over…. van een vijandige omgeving gesproken ;-) . De eerste kilometer heb ik dus amper tijd om rond me te kijken. Het duurt ook even voor de groep lopers een beetje is verspreid en je ruimte krijgt om te lopen. Maar eens je die hebt, die ruimte én je ritme, dan is het puur genieten!

Lopers vormen een kleurrijk lint in de velden

Lopers vormen een kleurrijk lint in de velden

Mijn medelopers (en dus ook Wisken) hebben niet gelogen toen ze zeiden dat het een prachtige trail was. Dat is het ook. Ik val van de ene “ah” in de andere “oooh”. Al was een portie van de “ah”‘s zonder twijfel ook te wijten aan half omgeslagen voeten door niet-geziene kasseien en een portie van de “oooh”s door voeten die wegzakken in de modder. Niet te vergeten: de “meeeuhs” van de koeien wiens rust we verstoren. Maar niettemin : een PRACHT van een trail. Een speeltuin om vrolijk van te worden. Een loopgebied waar elk lopershart van sneller gaat slaan.  Dit is genieten. Puur genieten.

Opstopping door modderpoel

Opstopping door modderpoel

Ik huppel en hobbel en onderneem verwoede pogingen om rechtop te blijven. Dat lukt aardig, al maakt moeder natuur ons dat niet gemakkelijk. De regen van de vorige avond zorgde voor een bijzonder modderig traject. Een traject dat nog modderiger wordt gemaakt door de honderden lopers die voor mij passeerden. Een loper achter me roept bij elke hindernis, bij elke kassei, bij elke boomstronk heel vriendelijk “opgepast” voor de loper na hem. Na ruim een kilometer heeft hij door dat hij eigenlijk non stop “opgepast” zegt, een bandje dat telkens op repeat wordt gezet. Hij geeft het op. De loper na hem moet het zelf maar uitzoeken ;-) . Plots opstopping: een grote modderpoel verspert de weg. Mijn vraag “gaan we voor elegantie of gemak” wordt achter me beantwoord met “gemak”. Eendepas-gewijs stap ik wijdbeens om de modderplas heen, “geen elegantie dus” mompelend. De loper na me vindt het nodig dat nog eens te bevestigen. “Inderdaad”. Grrrr…. die lag bijna in de modder ;-)

De tocht wordt verdergezet. We passeren velden met koeien die ons verbaasd aankijken. We passeren heuvels die beklommen moeten worden en waar de eerste lopers beginnen wandelen. Ik loop moedig door – maar zou snel beseffen dat je even snel gaat al wandelend dan al lopend en je dus beter je energie kan sparen. Ik ben getuige van een eerste valpartij. Wie eerst nog netjes voor me liep, ligt plots op handen en voeten in de modder. Goesting in een modderbad? Nee, gewoon uitgegleden, gelukkig zonder erg.  Draaimolentjes tussen de velden maken het af en toe spannend. Sommige draaien gewoon helemaal door, maar voor andere molentjes moet je al een beetje gestudeerd hebben. Ondergetekende bracht dus ruim 2 minuten in zo’n molentje door. Typisch. Moet kunnen. En dat alles onder een stralende herfstzon. Wat wil een mens nog meer?

Lopers zoeken weg door de bossen

Lopers zoeken weg door de bossen

Onderweg stop ik af en toe om foto’s te nemen, zoals deze foto hierboven. Het is op dit moment dat ik, terwijl ik aan de kant sta, Kristof zie voorbij lopen en hoor zeggen “ik ga uwen foto een beetje verpesten”. En ja hoor, Kristof staat hier wel degelijk op :-) Maar verpest is de foto allerminst.

Voor ik het goed en wel besef duikt de eerste bevoorradingspost op. Allemaal supergoed georganiseerd. Een goed bevolkte en voorziene post, met water en sportdrank en allerlei lekkers. Ik kan niet weerstaan aan de goudbruine wafels die naar me liggen te lachen, en terwijl een collega-loopster die met haar hand in de prikkeldraad was terecht gekomen zich bij de EHBO post liet verzorgen, kap ik 2 bekers water naar binnen en zet de tocht verder. Een smal paadje leidt ons langs een idyllisch waterbeekje verder de bossen in. De splitsing tussen de 37/57km enerzijds en de 14Km anderzijds duikt op. Geen haar op m’n hoofd dat eraan denkt af te slaan en de 14km te doen. Nee hoor, deze keer lopen we lekker door, dit is te leuk. Dit nog maar net bedacht of ik hoor “Julie!”. Wat krijgen we nu? Maarten had een wandeling van 10km gezocht om te doen terwijl ik liep, en was toevallig op het parcours terecht gekomen. Een leuke verrassing! Dat vond hij niet, want zijn wandelpad was vertrappeld door honderden lopers hihihi…

Mooie bospaden

Mooie bospaden

En de loper… die liep door. Geen woorden om het parcours te beschrijven. Afwisselend. Dan eens tussen de velden. Dan weer middenin de bossen. 750 hoogtemeters dienden te worden overbrugd en dat zorgde voor pittige hellingen en behoorlijke afdalingen. En wat hebben we dan vandaag geleerd? Dat ik een absoluut KIEKEN ben in de afdalingen. Ik durf gewoon niet. De schrik om te vallen of mijn voet om te slaan is te groot. En dus huppel ik gelijk een mank konijn die afdalingen af, terwijl menig loper gewoon langs me heen dondert. Hoe doen ze het toch? Maar ik laat het mijn pret niet bederven: langer lopen is langer plezier van deze trail. Het tempo? Ik haal een gemiddelde van 8,5km per uur. Best tevreden mee, want dat maakt het vooropgestelde doel van 4.30 – 5u haalbaar. Als er geen verrassingen meer gebeuren tenminste.

En verrassingen, die zijn er. Zo blijkt die ene plas toch nét iets dieper dan ie eruit zag en zit je plots tot ver boven je enkels in de modder. En dan blijken die trailschoenen die waterdicht zijn (een zegen!) toch ook een nadeel te hebben: als er dan toch vocht in je schoen geraakt, kan dat er dus ook niet meer uit. Nog x kilometer met moddervoeten dus. Een verfrissende fontein in een dorpje dat we passeren wordt door mezelf getransformeerd tot gezichts-douche, lekker! En zo zie je plots een loper voor je keihard onderuit gaan op een boomwortel en met zijn benen tussen de prikkeldraad doorsteken. Jaja, ‘t is niet voor watjes, die trails. Maar leuk. Ontzettend leuk. Ik speel de hele tijd haasje over met een dame uit Nederland. Ik ben een goede klimmer. Zij een goede daler. Met al die heuvels maakt dat het spelletje bijzonder leuk. En zo vliegen de kilometers voorbij zonder dat we het goed beseffen.

Bevoorrading

Bevoorrading

Aan kilometer 23 de tweede bevoor-radingspost. Opnieuw goed voorzien. Er liggen stukken chocolade en appelsienen-partjes. Ik doe me tegoed aan al dat lekkers, drink 2 bekers water en ga verder op pad. 24 km. 3u op de teller. Het doel zit er nog steeds in. Maar we gaan niet te vroeg victorie kraaien.  Het lopersveld is serieus uitgedund. Ik bedoel, verspreid over het parcours. Op sommige stukken loop ik helemaal alleen. Leuk is dat. Me, myself and nature. Stilte. Bomen. Vogels. Koeien. Soms een beetje eng ook. Als het te lang duurt voor ik weer een geel pijltje zie. “Ik ben toch niet verkeerd gelopen zeker”? Dat zou wel iets voor mij zijn. Maar even later word ik dan weer voorbijgestoken door een moedige afdaler en dan is mijn lopershart gerustgesteld.

De laatste kilometers gaan supervlot. De grootste hellingen hebben we duidelijk gehad en het is zo goed als downhill naar de finish. Aan kilometer 31 zoeft Dirk me voorbij. Wablief? Dirk? Die een uurtje voor me was gestart aan de 57km was me nu voorbijgestoken? Hallo kroket! Die had duidelijk geen moeite met hellingen. Het gaf me moed om zelf door te zetten en een tandje bij te steken voor de laatste meters. Het tempo was ondertussen wat verhoogd. De afwezigheid van klimmetjes en de “braafheid” van de afdalingen zit daar uiteraard voor iets tussen. Terwijl ik in mijn hoofd begin te rekenen over een mogelijke eindtijd zie ik plots het voetbalveld van SK Moelingen voor me opduiken. Echt? Zijn we er al? Blij en tegelijkertijd teleurgesteld, want dit had nog lang mogen duren voor me. Maar blij, omdat de klok 4u13 aangaf. Dit zou echter niet mijn eindtijd worden want… ik schreef het al …. het einde van de trail is het voetbalveld van SK Moelingen en daar moesten we dus nog een keertje rond ;-) Pas na 4u17min kwam ik moe – maar heel tevreden – over de Bear Trail streep. Goed voor een 10e plaats op 31 dames.

Een absolute aanrader. Een must.  Genieten van begin tot einde. Prima georganiseerd. Mooi parcours. Na de finish een ruime bevoorrading met water, cola, nootjes, bananen, peperkoek… voor ieder wat wils. Ik zoek vergeefs naar Maarten – ik ben te vroeg gefinisht, Maarten is nog niet eens terug :-) Krijg nou wat.

Voor de liefhebbers nog wat foto’s:

De klimmetjes zijn héél lastig

De klimmetjes zijn héél lastig

De koeien zijn onze supporters

De koeien zijn onze supporters

Voor de wedstrijd met Maarteb

Voor de wedstrijd met Maarten

Splitsing 37 - 57 km

Splitsing 37 – 57 km

Aankondiging splitsing

Aankondiging splitsing

Beloning na zware klim

Beloning na zware klim

Euh... beetje modder

Euh… beetje modder

 

 

Geef een reactie