Halve Marathon Deinze-Bellem – 11/11/2013

Zo'n borstnummer creëert toch bepaalde ambities

Zo’n borstnummer creëert toch bepaalde ambities

Elf november.  Tijd voor een feestje. We vieren immers het einde van de eerste wereldoorlog. En hoe kan een sporter best een feestje vieren? Juist ja, door te gaan sporten. Elf november staat dan ook al enkele jaren met stip in mijn agenda aangeduid als de dag waarop de halve marathon Deinze-Bellem wordt gelopen. Een prachtige halve marathon langs het kanaal van – u raadt het al – Deinze naar Bellem. Goed voor 21,1 gelopen kilometers. Georganiseerd door JC Aalter, een sportclub waar zowat de helft van mijn loopvriendjes bij aangesloten is. Dubbel feest dus. En dit jaar driedubbel feest, want de secretaris van JC Aalter blijkt een klasgenootje van mij te zijn en heeft me dit jaar van een wel héél mooi borstnummertje voorzien: “1″. Toen ik dat vernam ging ik verwoed op zoek naar mijn Keniaanse roots. Als nummer 1 kan je toch moeilijk halverwege de wedstrijd toekomen. Helaas, mijn Keniaanse roots heb ik ondanks hard zoeken niet gevonden, ik zou het dus met mijn “mojo” moeten doen vandaag.

Die mojo, die was er misschien wel, maar toch wilden de beentjes niet helemaal mee. Toen ik met veel enthousiasme het bed uit sprong vanmorgen werd mijn sprong iets minder elegant dan verwacht. De spieren werkten tegen. De knietjes kraakten. Ik kan het ze niet kwalijk nemen. Ondergetekende had er immers niet beter op gevonden om eergisteren te gaan lopen met de Waaslandlopers. Dankzij een bijzonder gebrek aan oriëntatie en een ongewild negeren van wegwijzers werden de geplande 30km ruim 35kms. Een leuke 35km, dat ongetwijfeld. Maar toch, vermoeiend :) Dat ik nadien nog 6km naar huis moest fietsen hebben mijn benen me ook al niet in dank afgenomen. Ondergetekende vond het dan ook nog per se nodig om gisteren de geplande spinningsessie van 1,5u zeker te gaan volgen. Geef toe, moest ik mijn benen geweest zijn, ik zou ook gestaakt hebben vandaag.

Nummer 1 en nummer 2 naast elkaar :-)

Nummer 1 en nummer 2 naast elkaar :-)

Maar soit, we zijn gescheept dus we moeten varen. Eerst richting Aalter om m’n borstnummertje op te pikken. “Maatje” Nico had mijn nummertje bij de wan-betalers gelegd, als herinnering aan mijn vergetelheid van vorig jaar. Gelukkig hoefde ik daar dit jaar niet met rode wangen te staan, ik had wel degelijk betaald. Even babbelen met bekenden (Koen, Dirk, Veerle, Nico, Chris,…), de hand schudden met Bert die nummer 2 op zijn borst mocht spelden en dan werd het tijd voor de “jeneverbus” richting Deinze, waar de start zou worden gegeven. Al is die bus allang geen jeneverbus meer, een vrolijke traditie die helaas een stille dood is gestorven. Desalniettemin werd het een gezellige busrit in gezelschap van Bert, die me probeerde overhalen om volgende zomer mee te gaan kajakken in Zweden… hmm…. het overwegen waard. To be continued.

Chris liep een halve marathon als opwarming

Chris liep een halve marathon als opwarming

In Deinze zelf volgt het ellendige ellenlange wachten. Dat is het vervelende aan die wedstrijden: om amper 2u te lopen ben je zo goed als de hele dag van huis weg door verplaatsing en wachten. Maar het is het waard. Ik babbel met ex-collega’s Ann en Geert, kijk hoe Chris als opwarming voor de halve marathon al 37 keer rond de atletiekpiste host, en hoe ook Dirk zijn beentjes al warmloopt. Ik denk bij mezelf dat ik die opwarming wel tijdens de eerste kilometers zal doen, we hebben tenslotte 21km de tijd en kijk ondertussen met enige voldoening naar de hemel, waar een stralend herfstzonnetje schijnt.  Ook de wind valt mee dit jaar, en dus belooft het een vrij milde editie van deze herstklassieker te worden. We hebben het al anders meegemaakt; jaren waarin de hagelbollen ons rond de oren vlogen of we door de wind naar de finish werden geblazen en iedereen van de klop een PR had. Niet dit jaar dus. Een bijzonder milde editie. Leuk. Dat wisten mijn vermoeide ledematen alvast te appreciëren. Rond 13u20 begeven we ons naar de startplaats, waar stipt om 13u30 het startschot werd gegeven.

IMG_3453

Klaar voor de start!

Het parcours? Ons inmiddels méér dan bekend: 15km rechtdoor langs het kanaal, dan een venijnige brug over en dan nog 6 km langs ander water richting Bellem. Gegarandeerd tegenwind ergens onderweg, en je kan maar beter hopen dat het in het laatste deel is en niet in het eerste. Today was our lucky day. Wind in de poep en dus knallen maar. Nu ja… knallen…. met ledematen als de mijne was vooruitgaan al een hele prestatie. Het startschot amper gegeven en Ann stuift weg. Het stoute plannetje van me om haar te volgen laat ik al snel vallen, geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt haar te zullen kunnen bijhouden. Ken uzelf. Geen zotte dingen doen. Voor een keer ;-)

Ik zoek dus mijn eigen ritme. Mijn iPodje laat me een album van Doro horen, muziek die me normaal gezien wel vrij snel doet lopen. Vandaag … euh…. niet zo. Ik loop dan wel een mooie 5min/km of zo, ik voel wel dat het allemaal een beetje stroef loopt en het een strijd wordt om dit lang vol te houden. Ik voel de adem van Bert – nummer 2  - in mijn nek en maak er toch even een erezaak van om toch minstens de helft van de wedstrijd de nummer 2 voor te blijven. De helft. Moet kunnen toch?

Zoals ik zei, een milde editie van de halve marathon. Met zachte temperaturen, een stralend herfstzonnetje op ons toot en de wind in de rug is het eigenlijk wel zalig lopen. Ik zoek een groepje dat mijn tempo loopt en sluit erbij aan. Het doel? Zo lang mogelijk het tempo aanhouden. En dan zien waar het schip strandt. Van Ann is al lang geen spoor meer. De hete adem van Bert is iets verder weg. Houden zo. Voor ik het goed en wel besef komen we al aan de eerste bevoorradingspost. 7km en 35 min op de loopteller. Niet slecht. Het lekkere koude water doet me goed en de beentjes schieten een versnelling hoger. Hoera!

tonguitstekenDeze “hoera” was maar tijdelijk. De positieve effecten van het water waren van bijzonder korte duur en al snel zat ik al weer te zweten en te puffen. Net op dat moment, zo rond km 8 of 9 zie ik City-Running-Tour Gent maatje Wim op de fiets langs de kant staan. Juij! Wim had gezegd misschien te komen supporteren en hij hield woord. Nu moet je Wim kennen. Al een even grote hoek af als bij mij, en als Wim enthousiast is, dan is hij …. euh… enthousiast. Het resultaat was een waterval van aanmoedigingen à la “je bent bijna halfweg”… “nog maar zoveel km volhouden”… “allez hop, een beetje rapper”…. goed bedoeld, zonder twijfel, maar als je op je adem zit te trappen en bedenkt dat je beter in je warme zetel was blijven zitten om naar een filmpje te kijken, dan is de goesting groot om Wim met fiets en al de vaart in te kegelen. Vandaar de uitgestoken tong richting Wim ;-) Maar hij kan daar tegen! Helemaal “lala” werd het toen Wim doodleuk telefoon kreeg van Luc Van Lierde terwijl hij naast me fietste en een beetje aan die topatleet ging vertellen dat hij iemand aan het begeleiden was op de fiets aan een slakkentempo. WAAAAAT? Wat moet Luc Van Lierde nu wel niet van mij denken ;-) Nu eerlijk: op dat moment, het laatste van mijn zorgen. Ik wilde vooral de finish halen!

Op dat moment hoor ik iemand achter me zeggen “Julie, wat doe jij hier”. Het is Veerle, een loopmaatje. Een loopmaatje die ik normaal gezien voor blijf in wedstrijden, en dus is ze heel verbaasd me te zien en nog veel verbaasder dat ze me kan voorbij steken. Maar Veerle heeft hard getraind en is duidelijk in form en ik…. wel ja…. ik ben dat vandaag dus niet. Het duurt dan ook niet lang of de stip die Veerle is wordt steeds kleiner en kleiner en net als Ann verdwijnt ze volledig uit mijn beeld. Later blijkt dat Veerle een mooie PR gelopen heeft van 1.46. Chapeau!

in actie

Wim op de fiets

Wim op de fiets

Nu, eerlijk is eerlijk. Ik was maar wat blij met het gezelschap van Wim. Het deed de kilometers onder mijn voeten doorschieten zonder dat ik het goed en wel besefte en ondertussen was ik weer helemaal mee met de laatste City Running Tour nieuwtjes. We babbelden over de marathon van Rotterdam die we allebei gaan lopen en Wim ging zelfs voor mij op zoek naar Bert (die nog steeds achter was en trouwens ook aanwezig zal zijn in Rotterdam) omdat ik me plots bedenkte dat het misschien wel leuk zou zijn dat nummer 1 en 2 samen zouden finishen, toch? Dus: dankjewel Wim, voor je eindeloos enthousiasme en om te komen supporteren. Uw decibels neem ik er met plezier bij.

Wim verliet ons aan de brug aan km 15, waar zijn auto geparkeerd stond en ik was dus terug op mezelf aangewezen. DIe rotbrug deed geen deugd en de tegenwind waarop we getrakteerd werden in het laatste stuk rechtdoor evenmin. Ik liep tussen twee groepjes in en het was dus Julie tegen de wind. Een heus duel. Tot…. plotseling Peter opdook. Peter had de korte afstand gelopen en kwam “even uitlopen” (??) langs het halve marathon parcours. Peter, die “losloopt” aan een tempo van 13km/u (wablief?) was zo lief om me even uit de wind te zetten en me bij het groepje voor me te brengen, zodat ik het laatste stuk niet in mijn eentje moest lopen. Danku Peter!

Laatste lange stuk tegen de wind

Laatste lange stuk tegen de wind

Eindelijk, eindelijk, eindelijk kwam dan aan km 19 de laatste afslag richting Bellem. Richting finish. Kleine zigzagbaantjes leiden ons naar het laatste rechte stuk richting finish. In één van die bochten zie ik dat Bert nog steeds een kleine 100meter achter me loopt. Ik keer mijn kar en loop Bert tegemoet. Aangezien eindtijd er toch niet toe doet, besluit ik dat het leuker is om nummer 1 en 2 samen te zien finishen. De laatste kilometer wordt dus in gezelschap van Bert afgeleged. We komen Nico tegen, die ons eraan herinnert dat “het toch geen herfstwandeling is zeker” en op 200m van de finish krijgen we gezelschap van het zoontje van Bert, dat de laatste meters dapper met ons meeloopt. Met ons drietjes lopen we met een stralende glimlach de finish over in 1u49. Een aanvaardbare eindtijd gezien de omstandigheden. Ik zwaai nog even naar de Zweedse-les-collega wiens taak het is alle finishers op de PC te zetten, neem mijn welverdiende pot vol-au-vent in ontvangst en ga met een heel tevreden gevoel naar huis. Mijn vijfde editie van Deinze-Aalter was alweer een memorabele! Op naar de volgende editie!

Nummer 1 en 2 samen aan de finish

Nummer 1 en 2 samen aan de finish

 

Geef een reactie