Hoe vaak was jij je haar?

Vijftien november. Halfverwege de maand zijn we dus. Het perfecte excuus voor een cijfertjesfetisjist als mezelf om even een stand van zaken op te maken van de voorbije twee weken. Qua werk (nogal moeilijk als je in verlof bent). Qua financiën (niet zo spannend, tenzij je het wil hebben over de visakaart die nog altijd slap aan het uithijgen is na de shoppingdag gisteren in Antwerpen). Qua weegschaal (not done, ik ben in de ontkenningsfase). Of…. qua SPORT. Now we’re talking!  Een onderwerp waar wel een en ander over te zeggen valt.

Zo mag ik, de dato 15 november 2013, voor anno 2013 al 453 uren sport op de teller noteren; voor de maand november 23,5u.  Goed voor een jaargemiddelde van 1u12min sport per dag mocht ik de rest van het jaar niets meer doen. Ruim boven het aanbevolen halfuurtje “matige” beweging per dag, zo lijkt me. Want die 453u, daarvan is ruim 55% besteed aan hardlopen, niet echt een matige bewegingsvorm te noemen en 19% aan spinnen, ook al niet voor watjes. Wetende dat ik in de maand maart ruim 3 weken met hoge koorts naar roze olifanten lag te staren en dus geen sport kon doen,en dat 2013 nog anderhalve maand telt,  is dit best een mooi cijfer, zo vind ik zelf.

Uren per sport, per maand in 2013

Uren per sport, per maand in 2013

En dan komt plots het besef dat het op deze blog wel heel vaak over lopen gaat. Wedstrijden die  ik liep of plannen die worden gemaakt. Leuk. En logisch, aangezien lopen mijn hoofdsport is. En ik wil jullie uiteraard niet alle leuke loopmomenten onthouden die ik meemaak. Zo ging ik net nog een rondje lopen, in gezelschap van Maarten op de fiets. Werden we plots ingehaald door een lopende dame met hond. Op zich niet zo bijzonder, ware het niet dat hondlief gehuld was in een mini-fluo-hesje. Serieus? :-)

spinningMaar er is meer natuurlijk. Neem nu even het spinnen. Toch goed voor bijna 1/5 van mijn sporttijdbesteding. Meermaals per week kruip ik in mijn goed gewatteerde fietsbroek (alles om de billen happy te houden) op mijn spinningfiets. Om een uur (of twee) alles te geven. I LOVE it. Een workout om U tegen te zeggen, en als de muziek even meezit vergeet je bijna dat je aan het sporten bent. Sinds kort zit er aan het spinnen echter ook een nieuwe uitdaging. Mijn nieuwe werkgever, ING, heeft immers een eigen fitness en tijdens de middagpauze kunnen we spinningles volgen. Super. Net hetzelfde als tijdens een andere spinningles alleen alles in het oranje: oranje handdoekjes, oranje outfits…… proud to be Orange, dat is het motto. Alle gekheid op een stokje: ik werk in Brussel. Lees: tweetalig. Lees: de helft van de spinninglessen wordt in het Frans gegeven. En nu ben ik niet op mijn mondje gevallen in het Frans en kan ik héél goed uitleggen wat ik wil (zeker als het over chocolade gaat), maar toen de leraar zei “et maintenant… en danseuse” was ik precies toch de enige die zijn klikpedalen losklikte om naast haar fiets te gaan staan, in volle verwachting om een rondje te dansen. Wist ik veel dat dat Frans was voor “staande klim”….. Enfin, zo werden toch ook de lachspieren getraind tijdens het spinnen. Twee vliegen in één klap!

swimmingZwemmen dan. O gruwel. Gruwelissimo. Een heuse haat-liefde verhouding met die sport. Nog steeds. Zwemmen is zo koud. Zo nat. Zo ellendig saai ook. Een uur lang tegeltjes tellen en als je niet oplet om de x aantal slagen een gulp water naar binnenkrijgen, waarbij je dan écht niet mag nadenken over of er iemand in het water…. never mind. Nadien de hele dag achtervolgd worden door een weeë chloorgeur. En toch… probeer ik wekelijks minstens 2 keer het bad in te duiken om een uurtje baantjes te trekken. En zo maakt zwemmen toch 13% uit van mijn sporttijdbesteding. En ook hier word je soms verrast. Zo ging ik deze week op dinsdag-namiddag baantjes trekken, op een uur dat iedereen aan het werk is. Een groep schoolkinderen had net het bad verlaten toen een 15-tal senioren ten tonele verscheen. 15 senioren en een jonge knaap in rood zwemshort à la Baywatch. Hmmm… het werd interessant ;-) Voor ik het goed en wel besefte gaven de 15 senioren het beste van zichzelf op de tonen van “rhythm is a dancer”. De rode-short-man stond langs te kant te springen en de groep deed hem na in het water. Hilarisch! En het werd nog beter toen de groep schoolkinderen, die zich met nat haar en een zakje chips op de tribunes had gevleid, enthousiast begon mee te springen. Ambiance! Disco in het zwembad. Baantjes trekken was nog nooit zo leuk.

insanityNext. Over krachttraining valt niet veel te zeggen. Een verwoede, helaas vrij vruchteloze, poging om mijn ene buikspier tot iets deftigs om te toveren en mijn flubberarmen te laten verdwijnen. Laten we het daarbij houden. Interessanter is de insanity workout. Een workout die, zoals de naam doet vermoeden, pretty insane is. Zo ééns in de drie weken waag ik me eraan, in goed gezelschap van vriendin Sigried, die al even sportfanatiek aan het worden is als mezelf (help, is het besmettelijk?). Eéns in de drie weken geven Sigried en ik ons geheel vrijwillig over aan de commando’s van generaal A., die een uur lang de meest onmogelijke oefeningen brult, gevolgd door “Allez Coco, c’est parti”. Klein detail: terwijl wij ons in het zweet werken staat hij luchtige danspasjes te doen op de muziek. Wel ja….  Zijn “simpele opwarming” laat ons meteen buiten adem en de reeksen oefeningen die volgen zijn zo moordend dat je na 5 minuten voelt alsof je de dodentocht gelopen hebt. Twee maal. Achteruit.  We dachten het ergste gehad te hebben toen we als mislukte spin over de grond moesten ronddraaien (en de elegantie waarmee ik dat deed was weer legendarish), maar de week nadien speelden we flamingo en pas toen Sigried me een mislukte kikker noemde, ben ik van miserie plat op mijn matje gaan liggen om er de eerste 5 minuten niet meer af te komen.  Je zou de mentale gezondheid van Sigried en mij in twijfel kunnen trekken, maar als je weet dat die workout de gouden sleutel zou zijn tot een goddelijk lijf…. dan zijn er misschien verzachtende omstandigheden voor deze vrijwillige onderwerping. Helaas….van dat goddelijk lijf nog geen spoor :-( Maar deze Coco blijft proberen!

uboundTot slot…. Ubound. Nog zo een apart geval waar alleen Sigried zo zot is om mee naartoe te krijgen. Het concept? Een pittige cardio-workout op muziek, maar dan…. op trampoline. Zumba meets jumping. Zoiets. Als je dacht dat je als marathonloper enige conditie had en dit wel even een rustige crosstraining zou zijn… think again. Na vijf minuten gutst het zweet van je voorhoofd; na 10 minuten zou je met plezier onder je trampoline gaan liggen in plaats van erop te gaan staan. Niet zonder gevaar ook, want spring je iets te enthousiast op en neer je trampoline, dan springen de veren los en zoeven die je rond de oren. Meteen een extra dimensie: moet je tijdens het springen nog eens vliegende projectielen ontwijken ;-) Superleuk wel, en intensief ook. Al doe ik met mijn 34 lentes de gemiddelde leeftijd in de zaal meteen met x jaar naar omhoog gaan en ben ik nooit goed geweest in van die ingewikkelde choreografieën, waardoor de hele zaal plots naar links springt en ondergetekende naar rechts… maar het blijft leuk!

En zo zie je maar, mijn sportieve uitspattingen beperken zich niet enkel tot lopen.

Nu, wat heeft dit alles met het wassen van mijn haar te maken; de titel waarmee ik jullie nieuwsgierigheid probeerde te wekken? Vrij simpel: vorige week kwam de kapster op bezoek en terwijl ze zo vlijtig verwoede pogingen deed om mijn wilde pluimen min of meer presentabel te maken vroeg ze “hoe vaak was jij je haar? “. Simpel: telkens ik gaan sporten ben. En dat is dus één of twee keer…. per dag!  En jij ?

Geef een reactie