Halve Marathon – Winterloop Gent – 15/12/2013

borstnrZondag 15 december 2013. Een koude, winderige en ietwat druilerige winterzondag. Een moment waarop de meeste mensen de kerstboom behangen met allerlei fraais, ondertussen hopend dat er zo weinig mogelijk naalden naar beneden donderen (you wish!), of waarop ze een eindeloze reeks kerstkaartjes proberen te vullen met originele einde-jaarswensen. Voor mij betekende 15 december iets anders. Een moment suprême, een moment waarnaar ikzelf en maatje Nico maandenlang hebben uitgekeken: de halve marathon/Winterloop van Gent. Niet zomaar een halve marathon. De laatste van 2013. In mijn thuisstad; mijn achtertuin als het ware. Maar vooral: het moment van het “grote duel” tussen mij en Nico.

Het grote duel?

Laat ons even teruggaan in de tijd. Het moet ergens in het voorjaar geweest zijn, tijdens die vrolijke lentemaanden, dat Nico naar Gent kwam om samen een training van een km of 20 af te haspelen. Wie ons kent, weet dat we elkaar graag plagen. Zo vind ik het super om in grote plassen te springen net als ik naast Nico loop, en omgekeerd zit Nico er niet mee in grappen met mij uit te halen. Heel leuk en onschuldig allemaal. Zo ging het ook die ene lente-ochtend, toen we druk babbelend de ene km na de andere afhaspelden. Tot op een gegeven moment Nico zijn mannelijke hormonen met winstdrang het overnamen en hij een sprintje inzette naar een of ander verkeersbord. Ok, hij won, maar even later won ik het sprintje naar het bord dat ons terug in de bebouwde kom zette. Zo bleven we maar doorgaan. Wie van ons was nu de snelste? Een eindeloze discussie die we ook op Facebook voortzetten, gewoon om elkaar te plagen. Tot….. maatje Wim er genoeg van had. “Luister kinders,” zei Wim “laten we gewoon een halve marathon uitkiezen en zien wie de snelste is”. En het grote duel was geboren.

duelnicoWat volgde waren maanden van nauwkeurig plannen. Een datum moest worden gekozen. Na lang wikken en wegen, en rekening houdend met vakanties en trainingsschema’s, werd uiteindelijk gekozen voor de halve marathon in Gent. Een beslissing die me psychologisch al een klein thuisvoordeel bezorgde :-) . Wim zou scheidsrechter spelen en de gelukkige winnaar van ons duel belonen met een welverdiende voorraad chocotofs. Zelf koppelden Nico en ik er via Facebook nog een heuse pronostiekjes actie aan: onze vrienden konden gokken op het tijdsverschil tussen beiden. Jawel, het tijdsverschil, niet op wie zou winnen. Want alle gekheid terzijde: dat Nico zou winnen stond als een paal boven water, van in het begin. Zijn PR rond de 1u37, het mijne 1u41. Nico in topconditie, terwijl ik door een nieuw werk en veel pendeltijd mijn conditie een beetje in de steek heb gelaten. Nee, kiezen wie zou winnen was te gemakkelijk, maar wie het juiste tijdsverschil kon raden, zou een groot Sinterklaaspakket krijgen. Alles goed gepland!  En bovenal: maanden van elkaar plagen. Beiden goed wetende dat Nico zou winnen, hield het ons niet tegen om elkaar proberen bang te maken, of nerveus. Een sarcastische opmerking hier en daar, een uitlokking op facebook, een terloopse vermelding van een “geheim wapen”, en ja, ik geef toe, zelfs “opgesmukte trainingstijden” om de ander te imponeren. Een leuk spelletje van kat en muis in de voorbereidende maanden. Eigenlijk al half de fun.

Eigenlijk heel de fun, zo zou jammer genoeg blijken. Want het moest net lukken dat de dinsdag voor de grote dag, Maarten begint te klagen over keelpijn. Ik zeg nog “blijf maar uit mijn buurt gij, ik moet zondag kunnen lopen”, maar ja, als je getrouwd bent is dat natuurlijk moeilijk. Iets met honden slapen en vlooien en van die toestanden, er is zo’n spreekwoord naar het schijnt ;-) Ik hield me de hele week rustig en hoopte dat de conditie de zondag goed zou zijn. Helaas. Vanaf vrijdag voelde ik de bui al hangen: mijn neus liep snelheden waar ik alleen van kan dromen en mijn keel bevatte precies een hele collectie scheermesjes. Tegen dat ik zaterdagochtend – nog steeds hopend op een mirakel – naar de sporthal ging om mijn borstnummertje te gaan halen, hadden de loopneus en de keelpijn het gezelschap gekregen van een gemene hoest en een lichte koorts. Shit hé… Gelukkig bleven we ons optimistische zelf en dus toen ik scheidsrechter Wim toevallig in de sporthal tegenkwam, was er tijd voor een vrolijk lachende foto (die ik later aan Nico zou tonen met de vermelding “voilà, de scheidsrechter is al omgekocht).

Wim_julie

Geef toe, aan mijn wateroogskes was toen al te zien dat het de dag nadien geen vette zou worden. Maar dan ken je mij nog niet. Starten zou ik zeker. Er waren er namelijk 2 die gegokt hadden dat ik niet zou starten, en dat plezier wilde ik hen niet gunnen. Dus starten zouden we!

Zondag 15 december dan. Het voordeel van een thuiswedstrijd lopen is dat je lekker lang in je bed kan blijven liggen. Op facebook vermeldde ik stoer, om Nico te plagen, dat ik dan lekker fris aan de start zou staan. De werkelijkheid was iets anders: mijn hoofd bonkte en mijn buren kloegen bijna van lawaai van mijn hoest. Mijn neus was alleen te stoppen door er gewoon zakdoeken in te proppen en te laten zitten. Zo’n dag dus. Allesbehalve fris hijs ik me in mijn sportkleren, speel een boterham en banaan naar binnen en ga met de fiets richting start. Die kleine fietstocht van nog geen 8 minuten kostte me al een hoop energie en ik wist zo al dat het niets zou worden. Maar, wie me kent: LOPEN ZULLEN WE!

Al snel kom ik Nico tegen, die beweert niet in form te zijn om god weet welke reden (ik geloof er niets van), en vriendinnetje Veerle die me al gelukkig nieuwsjaar wenst, omdat ze weet dat ik niet van nieuwjaar op nieuwjaar hou (lang verhaal). Wim komt erbij en nog wat mensen, heel leuk allemaal maar ik ben vooral op zoek naar mijn “geheim wapen”, mijn laatste strohalm en hoop voor de wedstrijd. Mijn geheim wapen, beste lezers, is ex-collega Ann. Een ongelofelijk looptalent. Pas in januari gestart met lopen en in Deinze Bellem de halve marathon gelopen in 1.36. Jawel, een minuut sneller dan Nico zijn PR. Een miep-miep-zoef in menselijke vorm :-)  Het duurde niet lang of ik had daarin een geweldige opportuniteit gespot en vroeg aan Ann of ik haar mocht proberen volgen in Gent. Met de nadruk op “proberen”. Gezien de conditie waarin ik me bevond was de hoop dat dat zou lukken al vervlogen nog voor het startschot was gegeven, maar als je niet probeert, is het sowieso niets, dus…. gaan met die banaan!  En het mocht, van Ann. Al snel vind ik haar en even later staan Ann en ik naast….. nico aan de start. Van competitie gesproken.

Een gezellige, drukke bende daar in Gent, dat wel. Er was ook een 5 en een 10km wedstrijd en die startten eerder, en de halve en hele marathon startten samen. Het parcours langs Drongen en de Assels, mij geheel bekend terrein. Een thuiswedstrijd. Met een geheim wapen. En toch zou dit de rampzaligste wedstrijd van het jaar worden, dat wist ik zo al. Terwijl god weet wie (vergeef me, ik weet het niet meer maar ‘t waren Japanners volgens mij) het startschot gaf en de mensen rondom mij een beetje zenuwachtig genoten, kon ik enkel denken: “hoe sneller je loopt, hoe sneller het gedaan is”. TOf zenne.

Stipt op tijd wordt het startschot gegeven. Ann schiet uit te startblokken en laveert vlot tussen de mensen heen. Ik probeer mijn gedachtenmachine uit te schakelen en leg mezelf op enkel naar Ann’s voeten te kijken: “volg de voeten, volg het zelfde ritme, niet nadenken, gewoon doen”. Klinkt simpel. En dat zou het ook zijn. Ideaal loopweer. Parcourskennis én een haas. En toch… als die voeten van je geheime wapen aan een tempo van 4.30 min/km over ‘t asfalt crossen terwijl jij zelf het gevoel hebt dat 6 mi/km al een hele prestatie zou zijn, dan… doet dat pijn. Maar we geven niet toe. Even slaag ik er zelfs in naast Ann te lopen en ze vraagt me nog hoe het gaat. Een duim en een glimlach is hetgene wat ik eruit weet te persen, maar moest ze weten hoe het innerlijk voelde….

Na 500 meter steekt NIco ons al voorbij – zoals verwacht – maar hij blijft lekker in zicht en enkele keren naderen we gevaarlijk dicht. Zo dicht zelfs dat ik “dag Nico” kan roepen en Nico het een beetje warm moet beginnen krijgen ;-)  Helaas kon ik de niet-nadenken-voeten-volgen strategie niet lang volhouden. De eerste kilometers gingen nog wel, maar Ann kende geen genade bij het oplopen van een brug, en daar had ik dan zowat al mijn poer verbrand. Het van de brug afhobbelen ging dan nog wel redelijk, maar dan moest ik met lede ogen aanzien hoe mijn geheim wapen wegliep…. zij aan zij met mijn concurrent. ‘t Zijn barre tijden soms ;-)

Goed. Status Questionis: 3km ver. nog 18 te gaan.  Halfdood. Maar godverdomme (sorry) te koppig om op te geven. De “did not start” gokkers had ik al ongelijk bewezen, maar nu begon ik te rekenen. Ik had het lijstje van de pronostiekjes netjes van buiten geleerd en begon te tellen: als Nico, zoals voorzien 1.36 loopt (en daar twijfelde ik niet aan), dan moet ik x lopen opdat die persoon het Sinterklaaspakket zou winnen. Of: dan mag ik niét x lopen want dan wint die persoon het. Tja, ik moest iets hebben om me bezig te houden onderweg, en rekenen doe ik toevallig graag dus dan ging de tijd net iets sneller. Elk zijn motivatie hé ;-)

Maar eerlijk is eerlijk: zoals ik me op dat moment voelde, was finishen op zich het doel. Pijnloos uit de wedstrijd komen. Met een tijd toch liefst onder de 2u, want daar maakte ik toch een erezaak van. Vergeefs ging ik op zoek naar een mooi koppel mannenbillen om te volgen of naar een ander element om me door de wedstrijd te slepen. Zonder resultaat. Het werd dus me, myself en mijn zich-goed-verstoppende-wilskracht. Voetje per voetje, kilometer per kilometer liep ik door, amper beseffend wat er rondom mij gebeurde. Mijn veter kwam los (dom!), ik stopte lang aan de bevoorradingsposten en ‘t is pas toen ik in de buurt van de Assels kwam en de stal rook dat ik weer met enige goesting en goed gevoel over het asfalt bewoog. Lopen zou ik het niet noemen, maar het ging toch vooruit :-)

Vlak voor het einde stak Ise me voorbij, een sterke triatlete. Ze riep me toe “goed bezig Julie”. Wat een geweldig gevoel voor humor heeft die vrouw. Ik sleep me verder. DE ringvaart langs. Saai. Rechtdoor. Ondertussen heeft de batterij van m’n iPod het begeven. Great. Het is nu niet enkel afzien. Het is afzien in stilte. Zucht. Gelukkig komt snel de laatste bocht in zicht, draaien we de Zuiderlaan op en wordt de laatste rechte lijn richting Topsporthal ingezet. Die lijkt langer dan de andere 10.000 keer dat ik dat stukje loop. Volgens mij hebben ze die Topsporthal verlegd ;-) Uiteindelijk strompel ik doodmoe na 1.45 over de meet. Geen toptijd. Maar gezien de omstandigheden eigenlijk best wel nog OK.

Aan de finish staat Nico me op te wachten. “Ik ben dood” zegt hij. Tiens, voor een dode ziet hij er nog vrij levend uit. En content. Terecht overigens, want Nico liep 1.36.30 op zijn halve marathon, en haalde dus een nieuw PR. Proficiat, knap gedaan. Na de halve sporthal te hebben afgezocht voor een bekertje water (tja, 25 euro betalen voor een halve marathon en dan enkel mottige sportdrank krijgen aan de finish is er toch wel lichtjes over) babbelen we bij en bekomen we. We bekijken onze tijden en het verschil en zien dat Isabelle het Sinterklaaspakket won met de pronostiekjes. Proficiat Isabelle!

Nog even snel een foto en dan naar huis….  Dat ik ondertussen met een sinusitis en RSV luchtweginfectie thuis heb gezeten en op antibiotica ben gezet, verklaart de vorm van de dag…  Volgende keer beter!  Nico, proficiat, goed gelopen en een volgende keer…. dan klop ik u wel ;-)

Nico en Julie aan de finish

Nico en Julie aan de finish

Geef een reactie